Σκηνή

Τα φωτογραφικά στιγμιότυπα από τα σφραγισμένα γραφεία στο Ευρωκοινοβούλιο δημιουργούν άσχημους συνειρμούς. Το βουλευτήριο της ΕΕ αντί για ναός της ενωσιακής δημοκρατίας αποτυπώνεται στο υποσυνείδητο της κοινής γνώμης σαν σκηνή εγκλήματος. Οι 625 ευρωβουλευτές οι οποίοι ψήφισαν υπέρ της καθαίρεσης της Εύας Καϊλή – από τους 628 που έλαβαν μέρος στην ψηφοφορία – προφανώς αντιλαμβάνονται το στίγμα που αφήνει στην εικόνα του θεσμού το Qatargate. Η κατανόηση του κινδύνου, βέβαια, δεν αρκεί. Οι αντιευρωπαϊστές κι οι ευρωσκεπτικιστές της Ευρώπης έχουν ήδη ανέβει στα κάγκελα του αντισυστημισμού. Ο Ορμπαν τιτιβίζει ειρωνευόμενος τις Βρυξέλλες που ανησυχούν για τη διαφθορά στην Ουγγαρία. Η Μαρίν Λεπέν εξανίσταται ότι έσυραν το κόμμα της στη λάσπη για ένα «απόλυτα διαφανές και νόμιμο δάνειο από τσεχο-ρωσική τράπεζα, ενώ την ίδια ώρα το Κατάρ παραδίδει βαλίτσες με μετρητά σε όλους αυτούς τους διεφθαρμένους ανθρώπους, οι οποίοι υποτίθεται ότι ανήκουν στο στρατόπεδο του καλού». Βουλευτές του πολωνικού κυβερνώντος κόμματος αναρωτιούνται «πού υπάρχει πρόβλημα με το κράτος δικαίου, στην Πολωνία ή στην ΕΕ;».

Απουσία
Οι κραυγές των ακροδεξιών λαϊκιστών ακούγονται υποκριτικές. Σύμφωνοι. Ακούγονται όμως. Κι ενόψει των ευρωεκλογών του 2024 ίσως αντηχήσουν στα αφτιά πολύ μεγαλύτερων ακροατηρίων απ’ αυτά που τώρα τις λαμβάνουν υπόψη. Για τους πολιτικούς που τις βγάζουν το σκάνδαλο μπορεί να μετατραπεί σε βαρύ πολιτικό όπλο. Τους δίνει τη δυνατότητα να μιλάνε για τα διπλά στάνταρ της ευρωκρατικής ελίτ, μέλη της οποίας υποδύονται – στην ανάλυσή τους – τους αγγέλους της κάθαρσης αλλά ταυτόχρονα πίσω από κλειστές πόρτες κλίνουν το γόνυ στον θεό των λόμπι. Οι αποκαλούμενοι «εχθροί της Δημοκρατίας και της Ευρώπης» όντως επιδιώκουν την ενίσχυση της απογοήτευσης και της αποστασιοποίησης από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Το κάνουν, ωστόσο, πατώντας πάνω σε υπαρκτά συναισθήματα και συμπεριφορές. Γι’ αυτό προτού θέσουν ορθά ερωτήματα με λάθος τρόπο στο εκλογικό σώμα της ηπείρου οι εκπρόσωποι του λαϊκισμού, θα έπρεπε να αναρωτηθούν οι εκλεγμένοι ως υπέρμαχοι του ευρωπαϊσμού γιατί τόσοι ευρωπαίοι πολίτες εμφανίζονται ξανά και ξανά – σε κάθε άνοδο των πρώτων – έτοιμοι να απαξιώσουν τα θεσμικά όργανα της Ενωσης. Τα σφάλματα δεν λείπουν απ’ τη σωστή πλευρά της ιστορίας. Οποιαδήποτε απόπειρα να διορθωθούν μοιάζει να απουσιάζει.