Δηκεοσίνη και τα μυαλά στα κάγκελα

Δυο εφημερίδες, χθες, κι οι δυο προσηλωμένες στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, είχαν βασικό τίτλο τη λέξη «δικαιοσύνη» γραμμένη ανορθόγραφα. Δηκεοσίνη, προφανώς επειδή ο άτυχος Ρομ από τη Θεσσαλονίκη που πέθανε από τη σφαίρα του αστυνομικού ο οποίος τον καταδίωκε δεν έχει πρόσβαση στην εκπαίδευση, άρα είναι υπόθεση συμπαράστασης των «εγγραμμάτων» αριστερών σε έναν «αγράμματο» που έπεσε θύμα «της κρατικής βίας».

Αυτό πάνω-κάτω είναι το αριστερό αφήγημα. Αλλωστε με αυτή τη λογική βγήκαν στους δρόμους διάφοροι μπάχαλοι, που προσπαθούν να εξαγάγουν το εξαρχειώτικο πνεύμα στο κέντρο της πόλης, ιδίως αυτό το διάστημα, το εορταστικό, που δεν είναι σωστό κάποιοι να γιορτάζουν όταν πολλοί συμπολίτες μας υποφέρουν – είναι δηλαδή φτωχοί, άρα σε ένα βαθμό αποκλεισμένοι από τον καταναλωτισμό του εορταστικού πνεύματος. Στόχος είναι η γενίκευση του μπάχαλου, να καταλάβει η κοινωνία τι σάπια που είναι και να ανατρέψει αυτό το σύστημα για χάρη μιας κυβέρνησης με αριστερή εσάνς – μιας κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι η συνταγή του 2008, μετά τον φόνο του Αλέξη Γρηγορόπουλου, που διευρύνθηκε μετά τους Αγανακτισμένους. Μια συνταγή που περιλάμβανε χαμηλή βία και ξεθεμέλιωμα του κέντρου της πόλης – η Σταδίου ακόμα επιδεικνύει ανοιχτές πληγές, και όχι μόνο στο καμένο κτίριο του κινηματογράφου Αττικόν.

Είναι, όντως, δηκεοσίνη η «οργή», η «αγανάκτηση», αντιδράσεις που επιδιώκουν την αποσταθεροποίηση μιας χώρας η οποία προσπαθεί να ισορροπήσει έπειτα από τουλάχιστον δέκα χρόνων κατάρρευση; Είναι δηκεοσίνη το μπάχαλο, η διαρκής υπόσχεση μιας εκδίκησης στο όνομα «των αδικημένων»; Είναι δηκεοσίνη η υπόσχεση εκτρόπων, αντί για τη θεσμική διερεύνηση ενός φόνου; Απαιτείται μια εξέγερση ή, καλύτερα, ένα λιντσάρισμα, μια βίαιη εκδήλωση που αμφισβητεί το κοινωνικό συμβόλαιο χάριν της δηκεοσίνης; Ενός άλλου, ανεύρετου μεν πλην «αριστερού»;

Εδώ βρισκόμαστε. Στην προσπάθεια για πατρονάρισμα ενός κινήματος που υπόσχεται τη βία ως δηκεοσίνη, την οποία δεν δίνει το κοινωνικό συμβόλαιο. Απαιτείται, προφανώς, ένας συμβολισμός, και ο πιο διαδεδομένος συμβολισμός προϋποθέτει έναν νεκρό, έναν μάρτυρα. Φυσικά, δεν έχουν όλοι οι νεκροί το ίδιο ειδικό βάρος. Δηκεοσίνη είναι, ασφαλώς, η εξέγερση στο όνομα του νεκρού Ρομ. Αλλά δεν είναι δηκεοσίνη η διερεύνηση του φόνου των τριών νεκρών της Μαρφίν, διότι οι συγκεκριμένοι δεν έπεσαν λόγω της άδικης κοινωνίας αλλά εξαιτίας της βαναυσότητας των μπάχαλων που έβαλαν φωτιά στην τράπεζα αδιαφορώντας αν μέσα εργάζονταν άνθρωποι.

Τι δείχνει αυτή η πρακτική; Οτι για τους συριζαίους, τουλάχιστον για ένα τμήμα των φανατικών εξ αυτών, η δηκεοσίνη είναι ένα εργαλείο προκειμένου να φέρει τους μηχανισμούς τους πιο κοντά στην εξουσία. Αν όντως πίστευαν στο κοινωνικό συμβόλαιο, και μια που μιλάμε για εγκλήματα κατά της ζωής, θα θεωρούσαν ότι πρέπει να διερευνηθούν όλοι οι φόνοι που εκκρεμούν και να αποδοθεί δηκεοσίνη, με βάση τους νόμους, τις ειδικές συνθήκες κάθε περίπτωσης και την ετυμηγορία των δικαστηρίων, που είναι αρμόδια. Αλλά αν όλοι αυτοί δεν μιλούσαν για δηκεοσίνη α λα καρτ, θα μιλούσαν για δικαιοσύνη.

ΥΓ. Ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνησε, μεταξύ άλλων και τους Ρομά. Πληθυσμούς χωρίς πρόσβαση στην εκπαίδευση, επιρρεπείς στην παραβατικότητα, που δεν στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο, που παντρεύονται στα 12. Οπως τους βρήκε έτσι τους άφησε. Δεν τους προσέφερε τίποτα, επιδιώκει όμως σήμερα να τους χρησιμοποιήσει. Αυτό όμως δεν είναι δικαιοσύνη, είναι καπέλωμα.

Ξεκινώντας από τις απειλές

Τις τελευταίες ημέρες, ο ελληνικός Τύπος ενημερώνεται από τη βελγική εφημερίδα «Le Soir», με πολλή και έγκυρη πληροφόρηση, για το μεγάλο σκάνδαλο του Ευρωκοινοβουλίου. Χθες, στο σάιτ της εφημερίδας αναρτήθηκε ένα πολύ χρήσιμο «τεχνικό» κείμενο («Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: πώς η Κρατική Ασφάλεια διείσδυσε στο σπίτι του Παντσέρι»), διαφωτιστικό για τον τρόπο που έδρασαν οι Αρχές. Παραθέτω χωρίς σχόλια απόσπασμα:

«Η Κρατική Ασφάλεια δεν λειτουργεί σε σχέση με τα κόμματα ή τους εκλεγμένους πολιτικούς, αλλά με βάση τις απειλές. Στο πλαίσιο αυτής της αποστολής της, ενδέχεται να εμφανίζονται στο ραντάρ της υπηρεσίας πληροφοριών ονόματα πολιτικών ή κομμάτων.

Το πιο σημαντικό καθήκον της Κρατικής Ασφάλειας είναι να συλλέγει πληροφορίες για δραστηριότητες που πιθανόν να αποτελέσουν απειλή για την ασφάλεια του κράτους, όπως “παρέμβαση στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων”. […] Δεν είναι ασυνήθιστο σε τέτοιες περιπτώσεις η Ασφάλεια να χρησιμοποιεί τις λεγόμενες ειδικές μεθόδους πληροφόρησης. Μεθόδους νομιμοποιημένες από μια ad hoc επιτροπή που συγκροτείται από επαγγελματίες δικαστές […]. Κάποιος σκέφτεται, π.χ., τηλεφωνικές υποκλοπές ή επιχειρήσεις διείσδυσης. Με άλλα λόγια: πολύ πριν η εισαγγελία και η αστυνομία αρχίσουν να ερευνούν τη φερόμενη ως εγκληματική οργάνωση, ορισμένοι αναλυτές και επιχειρησιακοί πράκτορες της Κρατικής Ασφάλειας ερευνούσαν ήδη τον φάκελό της».