Υποκλοπές σε Ελλάδα και Βέλγιο

^«Είναι εντελώς θεμελιώδες. Φανταστείτε ότι πολεμάμε με καταπέλτες απέναντι σε εχθρούς που έχουν σύγχρονη τεχνολογία. Πώς μπορούμε να κερδίσουμε; Χωρίς υποκλοπές, περιλαμβανομένων και των πληροφοριών, είναι αδύνατο να κερδίσουμε τη μάχη».

Τα παραπάνω είναι λόγια του εισαγγελέα Μισέλ Κλεζ, ο οποίος θα χειριστεί για λογαριασμό των βελγικών Αρχών την υπόθεση της δωροδοκίας στελεχών του Ευρωκοινοβουλίου από το Κατάρ. Προέρχονται από συνέντευξή του στο τηλεοπτικό κανάλι RTL. Ο εισαγγελέας Κλεζ λέει το αυτονόητο. Οτι οι Αρχές δεν έχουν άλλον τρόπο να διεισδύσουν σε εγκληματικές συμμορίες από τον παραδοσιακό.

Προφανώς, στις δημοκρατίες υπάρχουν σαφείς διατάξεις που έχουν να κάνουν με τις παράνομες επισυνδέσεις, οι οποίες ξεκινούν από την ανάγκη δημιουργίας πλέγματος προστασίας των πολιτών. Το ζήτημα είναι, πάντα, όταν οι Αρχές καταφεύγουν σε τέτοιες πρακτικές, να τηρείται το πλέγμα της νομιμότητας.

Το τελευταίο διάστημα, στην Ελλάδα, έχουν υπάρξει πολλά δημοσιεύματα που προσπαθούν να πείσουν ότι γίνονται συνεχώς παρακολουθήσεις όχι μόνο μέσω της ΕΥΠ, αλλά και μέσω παράνομων λογισμικών που εκμεταλλεύονται τις νέες τεχνολογίες. Παρότι κυκλοφόρησαν μέχρι και λίστες με ονόματα, έως σήμερα δεν έχει υπάρξει σοβαρή ένδειξη ότι γι’ αυτά ευθύνεται η κυβέρνηση. Χθες, η Εισαγγελία Πρωτοδικών άρχισε έρευνα σε σπίτια και σε εταιρείες αναζητώντας τα ίχνη του λογισμικού Predator.

Πολύ φοβάμαι ότι αν αναζητεί στοιχεία σε σπίτια και σε εταιρείες, θα είναι μια έρευνα χωρίς αντικείμενο. Από όσα διαβάζουμε το προηγούμενο διάστημα, είναι εμφανές ότι στο ατελείωτο αυτό συνωμοσιολογικό πανηγύρι με τις υποκλοπές έχουν επενδύσει δυνάμεις που στοχεύουν στην αποσταθεροποίηση του τόπου. Με εκτελεστικά όργανα είτε τμήματα ενός διακεκριμένου υπόκοσμου που διοχετεύει «πληροφορίες» (οι οποίες, όπως έχει δηλώσει ο εντιμότατος δικηγόρος και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Μαντζουράνης, «δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία) είτε πιθανόν πρόσωπα ή ομάδες μέσα από την ΕΥΠ που δρουν αυτόνομα, για δικές τους ιδιοτέλειες.

Αν η Εισαγγελία επιδιώκει αποτελέσματα, πάντως, σε αυτό το κυνήγι που επιτέλους άρχισε, έχει πάντα από πού ν’ αρχίσει. Μπορεί να αρχίσει από όσους διακινούν λίστες με ονόματα παρακολουθούμενων από παράνομα λογισμικά – λίστες τις οποίες συνηθίζουν να τις δημοσιεύουν κάθε Σάββατο απόγευμα.

Με άλλα λόγια, τα πράγματα είναι πολύ καθαρά. Αν έχουν γίνει εκτός ΕΥΠ παρακολουθήσεις, είναι προφανές ότι αυτές είναι παράνομες, όπως παράνομη είναι η διοχέτευση στη δημοσιότητα υλικού επισυνδέσεων που έχει καταγράψει η ΕΥΠ. Μένει να μαθευτεί ποιοι τις έκαναν και γιατί. Γι’ αυτές, οι μόνες μαρτυρίες έως σήμερα που τις θεωρούν πραγματικές είναι του δημοσιογράφου που τις δημοσιεύει και του πολιτικού αρχηγού που τις επικαλείται.

Τουλάχιστον δύο πρόσωπα, δηλαδή, γνωρίζουν αν και εφόσον υπάρχουν στοιχεία που έχουν προκύψει από παράνομες παρακολουθήσεις εκτός ΕΥΠ και τα πρόσωπα που τα διοχετεύουν. Αν ό,τι δημοσιεύεται δεν είναι προϊόν μυθοπλασίας, ξέρουν ο εκδότης του «Documento» και ο Τσίπρας. Ή ο δημοσιογράφος έχει στα χέρια του παρανόμως κτηθέν υλικό του οποίου λαμβάνει γνώση και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ή ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ διοχετεύει το υλικό στον δημοσιογράφο για δημοσιοποίηση. Σε κάθε περίπτωση, ο ένας από τους δύο, ή και οι δύο γνωρίζουν τους δράστες της παράνομης υποκλοπής, τη μέθοδο με την οποία γινόταν και πιθανόν τους λόγους για τους οποίους γίνονταν.

Ελπίζω ότι η Δικαιοσύνη δεν έχει ταμπού στην Ελλάδα – όπως δεν έχει και στο Βέλγιο.

Ενα όχι τυχαίο λάθος

Ο Γιάννης Διακογιάννης ήταν ιδιαίτερα αγαπητός σε αυτή την εφημερίδα, που για δεκαετίες την αισθανόταν σπίτι του. Οπότε, η αναφορά και από δω στην ιδιαιτερότητα του περάσματός του από τη ζωή και το επάγγελμα, στο δύσκολο πεδίο μάλιστα της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας, περισσεύει, τα λένε σε άλλες στήλες καλύτερα και πληρέστερα άλλοι.
Αν κάτι υποστήριζε ο Γιάννης Διακογιάννης, αυτό ήταν η ανάγκη τη δημοσιογραφία να την υπηρετούν επαγγελματίες γνώστες της γλώσσας, των θεμάτων τους, αλλά και κάτοχοι μιας ευρύτερης κουλτούρας.
Πίστευε στο διακριτό στυλ των θεραπόντων της δουλειάς μας, στην ιδιαιτερότητα της κάθε παρέμβασης – στη νηφαλιότητα και στο χιούμορ που είναι απόδειξη της πνευματικότητας.
Χθες, μόλις μαθεύτηκε η εκδημία του, εκδόθηκε μια κλαδική ανακοίνωση. Σ’ αυτήν αναφέρθηκε ότι «του Διακογιάννη η φωνή […] στιγμάτισε τα κυριακάτικά μας βράδια». Ε, όχι και στιγμάτισε. Σφράγισε. Καθόρισε. Γέμισε. Υπάρχουν πολλά ρήματα να περιγράψεις ένα θαυμαστό πέρασμα. Το ρήμα «στιγματίζω» ήταν το λάθος.
Δεν είναι τυχαίο λάθος. Δείχνει την αδιαφορία για τη γλώσσα, που είναι το εργαλείο της έκφρασης των επαγγελματιών του Τύπου – αλλά φοβάμαι την αδιαφορία και για πολλά άλλα.