Eνας απρόσμενος σύμμαχος για τον Μητσοτάκη

Τα βλέμματα είναι πλέον σταθερά καρφωμένα στις επερχόμενες εκλογές: ακόμα και το διεθνές σκάνδαλο Καϊλή εδώ το βλέπουμε μέσα από αυτές, ενώ η απλή αναλογική διαμορφώνει ένα πρωτόγνωρο τοπίο, που θα αφήσει ξύπνιους τους πάντες μέχρι τα χαράματα της μετεκλογικής Δευτέρας. Και που θα βάλει φωτιά στις επόμενες ημέρες. Μέχρι τότε όμως, όπως φαίνεται, έχουμε πολλά να δούμε. Εκτός από ένα: τον ΣΥΡΙΖΑ να πείθει. Η ιστορία του δεν του το επιτρέπει. Προσοχή: αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικά και ότι ο μετεκλογικός του ρόλος θα είναι ανάλογος, ακριβώς λόγω του συστήματος. Σημαίνει όμως ότι δεν είναι σε θέση να αξιοποιήσει συνθήκες, που άλλες αντιπολιτευτικές ηγεσίες θα τις είχαν ήδη μετατρέψει σε εφαλτήριο για πολιτική εκτόξευση και μεγάλη νίκη. Ιδίως έχοντας αριστερό πολιτικό πρόσημο.

Ο,τι κι αν λέει η κυβέρνηση, το σκάνδαλο των υποκλοπών είναι υπαρκτό και βαρύτατο για τη δημοκρατία. Εντελώς απαράδεκτος είναι επίσης ο τρόπος που το χειρίστηκε μετά η Βουλή στις σχετικές διαδικασίες. Ομως, πολιτικά, το αποτέλεσμα είναι, ακόμα, δυσανάλογα περιορισμένο. Γιατί; Επειδή για να μεταλλαχθεί αυτό το σκάνδαλο σε πολιτικό αποτέλεσμα απαιτείται και η ύπαρξη πειστικής πολιτικής δύναμης. Χωρίς αυτό, καλώς ή κακώς, δεν γίνεται. Ο ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε να το κάνει. Οχι επειδή δεν θέλησε, αλλά επειδή δεν μπόρεσε: επειδή δεν του το επιτρέπει το παρελθόν του. Ετσι, πολύ απλά, ο Τσίπρας εξελίχθηκε τελικά σε έναν απρόσμενο σύμμαχο του Μητσοτάκη: γιατί είναι πάρα πολλοί όσοι έχουν ενοχληθεί βαθιά από τις υποκλοπές, αλλά που ενοχλούνται ακόμα περισσότερο όταν σκέφτονται ποιος θα το εισπράξει αυτό αν αντιδράσουν.

Και δεν είναι μόνο η υπόθεση των υποκλοπών: τα βουνά των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν σήμερα οι πολίτες στην Ελλάδα δεν στάθηκαν επαρκή για να δώσουν στον ΣΥΡΙΖΑ μία βάση να μιλήσει πειστικά στην κοινωνία ως εναλλακτική πολιτική δύναμη. Γιατί; Επειδή την τελευταία φορά που συνέβη κάτι τέτοιο, το έκανε με το «θα σκίσω τα Μνημόνια», «θα τα καταργήσω με ένα άρθρο», με το «μάνταμ Μέρκελ, γκόου χομ», με το δημοψήφισμα που ζήτησε από τον λαό Οχι, πήρε ένα τεράστιο Οχι και μέσα σε ένα βράδυ το είχε κάνει ο ίδιος ο Τσίπρας στις Βρυξέλλες Ναι, με το τεράστιο πρόσθετο δημόσιο χρέος που φόρτωσε στις πλάτες της Ελλάδας ή ακόμα και με τους «μετανάστες που λιάζονται στην Ομόνοια» και όλες τις προβοκατόρικες ανοησίες μιας εξουσίας που στην καρδιά τής πολιτικής της βρίσκονταν το ψέμα, ο διχασμός και η μισαλλοδοξία.

Ολα αυτά και πάρα πολλά άλλα δεν ξεχνιούνται, ακόμα και από εκείνους που δεν θέλουν να τα θυμούνται. Είναι πλέον κομμάτι της ιστορίας αυτού του κόμματος και του αρχηγού του και δεν αλλάζουν. Και το ξέρουν καλά και οι ίδιοι. Μόνον οι ακραιφνείς φανατικοί που δεν θέλουν να σκέφτονται δεν τα αντιλαμβάνονται και δεν τα βάζουν στην εξίσωση. Ολοι οι άλλοι τα έχουν αυτόματα στο μυαλό τους. Ολα αυτά στοιχειώνουν τον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, που όσο πλησιάζουμε στις εκλογές βλέπει να βρίσκεται σε κατάσταση πολιτικής αφλογιστίας, επενδύοντας πλέον όχι στον δικό του λόγο, αλλά στα όποια κυβερνητικά ολισθήματα, που ακόμα και αυτά είναι σαφές ότι δεν είναι σε θέση να τα διαχειριστεί με επάρκεια. Και ζει για το «ώριμο φρούτο», που όμως θα του αποδώσει κάτι, καθώς με τις υποκλοπές κοντεύει πια να σαπίσει.

Αυτή η λίαν παράδοξη συνθήκη που διαμορφώνεται, με έναν Τσίπρα να «διώχνει» μακριά πολλούς μετριοπαθείς κεντρώους, ακόμα ίσως και ελαφρά δεξιούς, ψηφοφόρους που θεωρούν αυτό το σκάνδαλο «κόκκινη γραμμή», ίσως δεν έχει προηγούμενο. Εχει όμως ενδιαφέρον…