Εξαίρεση{CR}

Το περασμένο καλοκαίρι, μια ΜΚΟ HumanRights μαζί με κάποιον Ελληνα που δήλωνε δημοσιογράφος ή μεταφραστής πήγε να μας μπλέξει με παράνομους μετανάστες στον Εβρο και μια «μικρή Μαρία» – που είτε πέθανε, είτε δεν πέθανε, άγνωστο…

Μετά ζητούσαν συγγνώμη διότι βρέθηκαν μπλεγμένοι με κάτι οικονομικά.

Προηγουμένως είχαμε μια άλλη ΜΚΟ, τη Forensic Architecture, που μετρούσε νεκρούς πρόσφυγες στον Εβρο (και αλλού) από ελληνικά πυρά.

Τι ζόρι κι αυτό!

Πρόσφατα ανάλογο σκηνικό πήγε να στηθεί επίσης στον Εβρο και πάλι με κάτι παράνομους μετανάστες από μια άλλη ΜΚΟ που λέγεται Watch the Med.

Στο ενδιάμεσο μια ακόμη ΜΚΟ, που αποκαλείται Aegean Boat Report και νοιάζεται για τους πρόσφυγες, δημοσίευσε αεροφωτογραφίες που έδειχναν να ξεφορτώνεται αμερικανικό στρατιωτικό υλικό σε ένα ελληνικό νησί του Αιγαίου.

Σημείωνε ότι αυτό «μπορεί να θεωρηθεί πρόκληση» διότι «παραβιάζει» τις Συνθήκες της Λωζάννης και του Παρισιού (7/10).

Καμία σχέση δηλαδή με τους πρόσφυγες που (υποτίθεται) την ενδιαφέρουν. Αλλά από τα δικαιώματα των προσφύγων έως την πολιτική του Ερντογάν, μια σακούλα δρόμος.

Τώρα με την υπόθεση του Κατάρ διαβάζουμε ότι στο νταραβέρι πρωταγωνιστεί η ΜΚΟ Fight Impunity, του πρώην ευρωβουλευτή και πρώην προέδρου της Υποεπιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (!) του Ευρωκοινοβουλίου Πιερ Αντόνιο Παντζέρι. Πρόεδρε που δίδασκες.

Από κοντά και μια ΜΚΟ No Peace without Justice (του Νικόλο Φίγκα-Ταλαμάνκα) που τυχαία (υποθέτω) στεγαζόταν στην ίδια διεύθυνση με την προηγούμενη.

Θα μπορούσα να συνεχίσω με τις Κιβωτούς του Κόσμου, τους Ρεπόρτερ και κομπανία. Αλλά σταματάω εδώ.

Τι θα έλεγε άραγε ο Σάμιουελ Τζόνσον αν ζούσε στην εποχή μας.

Ισως ο άνθρωπος αναρωτιόταν μήπως όλος αυτός ο «μη κυβερνητικός» ακτιβισμός περί δικαιωμάτων, ελευθεριών και δικαιοσύνης αποτελεί «το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων».

Ο νεοεκλεγείς γενικός γραμματέας της Διεθνούς Ενωσης Συνδικάτων Λούκα Βιζεντίνι (και φίλος του Παντζέρι) εξέφρασε πρόσφατα ιδιαίτερα θετική άποψη για τα εργασιακά δικαιώματα στο Κατάρ.

Σε αντίθεση με τον εαυτό του που συνήθιζε να επικρίνει το Κατάρ για το ίδιο θέμα έως τον Οκτώβριο όταν ήταν επικεφαλής των Ευρωπαϊκών Συνδικάτων.

«Θέλει η ζωή μας αλλαγές…» τραγουδούσε ο αείμνηστος Χρηστάκης.

Ο,τι πέτρα κι αν σηκώσεις, τους βρίσκεις. Δεν θέλω όμως να τους πάρει όλους η μπάλα.

Στις 10 Δεκεμβρίου βραβεύτηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης η ρωσική ΜΚΟ Memorial που σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες ανασκευάζει τα προπαγανδιστικά παραληρήματα του Πούτιν.

Μπράβο τους.

Αλλά πολύ φοβούμαι ότι σε λίγο θα αποτελούν τη φωτεινή εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα σε έναν όλο και πιο σκοτεινό γαλαξία.