Οι κασέτες του Μαυρίκη

Οι κασέτες του Μαυρίκη…

Η «άσφαιρη» συζήτηση της περασμένης Πέμπτης στη Βουλή για τις υποκλοπές και τις παρακολουθήσεις, με απογοήτευσε. Εντελώς. Τόσο δε που έπιασα τον εαυτό μου, με το τέλος της, να σιγοψιθυρίζει το γνωστό τραγουδάκι του Νταλάρα «Πού ‘ναι τα χρόνια, ωραία χρόνια»! Από… νοσταλγία περισσότερο. Για μια εποχή που έχει περάσει και κατά τα φαινόμενα δεν θα την ξαναζήσουμε. Μιλάω για την εποχή «κασέτες στην Ομόνοια», τότε που η… «διακίνηση» των προϊόντων του Χρηστάρα του Μαυρίκη, τροφοδοτούσε με ύλη σελίδες επί σελίδων, τις εφημερίδες και ώρες εκπομπών στα ραδιόφωνα. Κατ’ ευφημισμόν αποκαλούνταν «κασέτες στην Ομόνοια» τα προϊόντα του «εθνικού κοριού». Ήταν δηλωτικό της ευκολίας με την οποία κυκλοφορούσαν. Συνήθως απόγευμα γινόταν η δουλειά. Οπως και ΤΩΡΑ (τα κεφαλαία, προκειμένου να τονιστεί όσο περισσότερο γίνεται η ταυτόσημη πρακτική – τα πρόσωπα αλλάζουν, η τακτική παραμένει η ίδια) η διακίνηση των κασετών γινόταν από ένα-δύο δικηγορικά γραφεία της Αθήνας. Αυτά είχαν αναλάβει να τροφοδοτούν συγκεκριμένους δημοσιογράφους, με τις κασέτες του υλικού που είχε συλλέξει ο Μαυρίκης παρακολουθώντας υπουργούς της κυβέρνησης του Ανδρέα, εκδότες, επιχειρηματίες. Και την επομένη ακολουθούσε το πανηγύρι.

… και ο μακαρίτης Μένιος

Κάπως έτσι μάθαμε για τα «αρ… τα μιραλέικα» που είπε ο μακαρίτης ο Μένιος Κουτσόγιωργας στον Σταύρο Ψυχάρη, φίλο του, όταν ο τελευταίος του ζήτησε να σχολιάσει μια εξέλιξη περί το σκάνδαλο εκείνων των ημερών, το σκάνδαλο Κοσκωτά. Είχε κάνει τόση εντύπωση στην «comme ll faut» κοινωνία των Αθηνών η αθυροστομία του κορυφαίου υπουργού του Ανδρέα, που πολλοί είχαν σπεύσει να αναζητήσουν πόθεν η έκφραση και σε τι συνίσταται η διαφορά τους, με αυτά που συνοδεύουν ό,τι πολυτιμότερο διαθέτει ένας άνδρας. Για το δεύτερο, δεν ξέρω τι απέδωσαν οι «έρευνες» και πώς αυτές διενεργήθηκαν (αν και πάει κάπου ο νους μου). Για το πρώτο όμως, όπως μου είχε εξηγήσει ο ίδιος ο Μένιος, όταν τον είχα ρωτήσει λίγες ημέρες αργότερα, και μπορώ πια να το αναφέρω, είναι ότι πρόκειται για έκφραση slang, πατρινής προέλευσης, και έχει προέλθει από ένα χωριό της περιοχής Αχαΐας που ονομάζεται Μιράλι.

Αν υπάρχει οποιαδήποτε αμφιβολία επ’ αυτού, παρακαλώ να ερωτηθεί ο Γιάννης Μαντζουράνης, ο δικηγόρος του «Λεγάμενου», που ήταν τότε κοντά, δίπλα, πολύ κοντά τέλος πάντων στον μακαρίτη τον Μένιο. Θα το πιστοποιήσει, είμαι βέβαιος…

(Δεύτερη μέρα που θυμάμαι τον μακαρίτη τον Μένιο – δεν το κάνω εσκεμμένα, μάρτυς μου ο Θεός. Αλλά είναι κάτι ομοιότητες με ό,τι συμβαίνει σήμερα, μα κάτι ομοιότητες, που δυσκολεύομαι να τις ξεπεράσω. Σε πρόσωπα και καταστάσεις. Κι ο αρχηγός που ξέρω ότι με διαβάζει επί καθημερινής βάσεως, ας κοιτάξει να παραδειγματιστεί – το παρελθόν διδάσκει, αρκεί να το διαβάσεις σωστά. Και έγκαιρα…)

«Φιλική» συμβουλή

Στο ίδιο πλαίσιο, των «φιλικών» (λέμε τώρα…) συμβουλών προς τον «Λεγάμενο» να τον ενημερώσω ότι έχει επισημανθεί (από αυτούς που πρέπει…) και η ζωηρή δραστηριότητα που επιδεικνύει φίλος του, busybody’s κατασκευαστής, ανώτατο στέλεχος κατασκευαστικής εταιρείας, με τον οποίο βρίσκεται σε καθημερινή επικοινωνία. Η «επισήμανση» φυσικά δεν προκλήθηκε εξ αυτού του λόγου, αλλά για μερικές παράπλευρες δραστηριότητες του περί ου ο λόγος φίλου, έχουσες άμεση σχέση με ορισμένα αντιπολιτευόμενα μέσα ενημέρωσης τα οποία υποστηρίζουν σθεναρά τον αρχηγό.

Εμένα δεν με ενοχλεί. Καθόλου δε. Με κάποιον τρόπο θα πρέπει να επιζήσουν και αυτά, σε μια περίοδο που ο Τύπος διέρχεται σοβαρή κρίση, και τα βγάζει πέρα ασθμαίνοντας. Αρκεί όλα να είναι «λευκά». Να μην είναι «μαύρα», ας πούμε…

Το θράσος της ΜΚΟ

Από τα τρελά των τελευταίων ημερών, θέλω να αναδείξω κάτι το οποίο δεν έλαβε, όπως διαπίστωσα, τη δέουσα προσοχή εκ μέρους των μέσων ενημέρωσης. Και το χειρότερο, δεν έτυχε της προσοχής του… νομοθέτη! Πρόκειται για την… παρέμβαση της ΜΚΟ «Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα», η οποία «συνέστησε» (!!!) στην ελληνική Βουλή «τροποποιήσεις» (!!!) επί του νομοσχεδίου για την ΕΥΠ!..

Μας έκανε δηλαδή «συστάσεις» για να το πω όσο πιο κατανοητά γίνεται!

Η ΜΚΟ, που προφανώς πήρε «αέρα» από την αναδημοσίευση διαφόρων ανοησιών του είδους η Ελλάδα βρίσκεται στην 108η θέση από πλευράς ελευθερίας του Τύπου (ανοησίες που τις υιοθέτησε και τις έκανε σημαία ο ΣΥΡΙΖΑ), θεώρησε πως έχει το δικαίωμα να κάνει υποδείξεις και στην ελληνική Βουλή.

Με θράσος λοιπόν χιλίων πιθήκων, οι λεβέντες αυτοί, που δεν ξέρουμε από πού κρατάει η σκούφια τους, κατά το Οινώνης λεγόμενο, συνέταξαν κείμενο… υποδείξεων στα ελληνικά (για την ακρίβεια από δω συντάχθηκε το κείμενο και τους δόθηκε για να μας το… ξαναστείλουν), και το ανήγγειλε δε μέσα από ανάρτηση στο Twitter με την εξής λεζάντα, που με έβγαλε από τα ρούχα μου: «Το βιαστικά επεξεργασμένο σχέδιο νόμου για τις παρακολουθήσεις υπολείπεται των ευρωπαϊκών προτύπων! Καλούμε την Ολομέλεια της Βουλής να τροποποιήσει το νομοσχέδιο, ακολουθώντας τις συστάσεις μας που δημοσιεύονται τώρα και στα ελληνικά».

Δεν είμαστε στα καλά μας, πραγματικά. Οι άνθρωποι δεν έχουν χάσει απλώς το μέτρο, έχουν χάσει και κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Ακου θράσος!

Η Θεσσαλονίκη του Ζέρβα

Το βιβλίο είναι σχετικά παλιό, κυκλοφορεί για πάνω από τρία χρόνια. Εχει τίτλο «Λεύκες ή χαμαίρωπες – σκέψεις για τη Θεσσαλονίκη και την πολιτική», και ο συγγραφέας του δεν είναι άλλος από τον δήμαρχο της πόλης Κωνσταντίνο Ζέρβα. Ο Ζέρβας, που είχε μια αρκετά σημαντική διαδρομή στα τοπικά αυτοδιοικητικά της Θεσσαλονίκης, έκανε όπως είναι γνωστό την έκπληξη στις εκλογές του 2019 και εξελέγη δήμαρχος άνευ (κομματικού) χρίσματος, απόδειξη της αποδοχής και της θετικής εικόνας που έχουν γι’ αυτόν οι συμπολίτες του. Το βιβλίο μού το έστειλε πρόσφατα, συνοδεύοντάς το με μια θερμή αφιέρωση, και αν το αναφέρω εδώ, είναι γιατί ο άνθρωπος κάνει ό,τι μπορεί να αναδείξει μια πόλη που έχει όλα τα καλά που μπορούσε να της χαρίσει ο Θεός, αλλά μοιάζει να μην μπορεί να ξεφύγει από τον εγωκεντρισμό και τη μιζέρια της. Και την γκρίνια. Την αφόρητη συνεχή γκρίνια ότι είναι παραμελημένη, σε σχέση με την Αθήνα. Ο Ζέρβας κάνει ό,τι μπορεί για να τα ξεπεράσει όλα αυτά, όμως δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο. Επανέρχομαι στο βιβλίο. Ιδιαίτερα στον τίτλο. Που αποτυπώνει οραματικά το τι πόλη θέλει.

Οι λεύκες, γράφει, είναι τα δένδρα των δημάρχων, γιατί αποτελούν την εύκολη λύση. Μεγαλώνουν γρήγορα, ψηλώνουν εύκολα, αλλά φυλλορροούν κάθε φθινόπωρο και δημιουργούν πρόβλημα στους… επόμενους δημάρχους. Οι χαμαίρωπες, είναι φοινικοειδή νανόδενδρα, που αναπτύσσονται αργά, δεν ψηλώνουν πολύ, είναι όμως ανθεκτικά και ιδιαίτερης αισθητικής. Ο ίδιος είναι με τους χαμαίρωπες. Γιατί επιλέγει την ορθότητα από την ευκολία. Ποιος μπορεί να διαφωνεί μαζί του;