ΝΑΤΟ και Δύση σε τουρκική ομηρεία

Τι κι αν η Τουρκία γίνεται πλέον διαρκώς αποδέκτης διεθνούς ενόχλησης για την επιθετικότητά της κατά της Ελλάδας; Την ώρα που το αμερικανικό Κογκρέσο αντιδρούσε εκ νέου στις υπερπτήσεις πάνω από τα ελληνικά νησιά, ο υπουργός Εξωτερικών Τσαβούσογλου επανερχόταν στη γνωστή φαιδρή απαίτηση για αποστρατιωτικοποίησή τους καταλήγοντας στη γνωστή νεόκοπη επωδό, η οποία έχει καταντήσει κωμική: ένα βράδυ θα κάνουν «ό,τι είναι απαραίτητο». Εκείνο που δεν είναι όμως κωμικό, είναι η ζημία που κάνουν αυτή τη στιγμή στην ισορροπία της Δύσης με τη Ρωσία λόγω της συμμετοχής τους στο ΝΑΤΟ.

«Καλή αρχή από τη Σουηδία που δείχνει ειλικρίνεια και καλή θέληση» χαρακτήρισε στις αρχές της εβδομάδας ο τούρκος υπουργός Δικαιοσύνης Μπεγκίρ Μποζτάγ την έκδοση από τη Σουηδία στη χώρα του ενός Κούρδου που η Αγκυρα κατηγορεί για σχέσεις με τρομοκρατία. Εσπευσε ωστόσο να συμπληρώσει ότι «ελπίζουμε πως θα ακολουθήσουν νέες εκδόσεις στο πλαίσιο αυτής της ειλικρίνειας». Ο Μποζτάγ ήταν λίαν ευγενής για τούρκο αξιωματούχο όταν μιλά γι’ αυτό το ζήτημα: συνήθως τόσο ο Ερντογάν όσο και υπουργοί του αναφέρονται με πολύ πιο επιθετικό, απειλητικό και προσβλητικό λόγο στη Σουηδία ως χώρα που δήθεν υποθάλπει την τρομοκρατία. Και, φυσικά, δεν σταματούν να επαναλαμβάνουν ότι δεν έχουν υπογράψει ακόμα την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, αλλά έχουν απλώς δώσει την έγκρισή τους για ένα ξεκίνημα της σχετικής διαδικασίας.

Τόσο η Σουηδία όσο και το ίδιο το ΝΑΤΟ θέλοντας και μη λυγίζουν στον τουρκικό εκβιασμό. Η μεν Στοκχόλμη έχει αναγκαστεί να σπάσει άτακτα μία παράδοση πολλών δεκαετιών στην προστασία των πολιτικών προσφύγων, κάτι που ήταν «σήμα κατατεθέν» του πολιτικού της χαρακτήρα. Το δε ΝΑΤΟ σέρνεται από μία χώρα η οποία εκβιάζει ανοιχτά τη μεγαλύτερη και ισχυρότερη συμμαχία του πλανήτη, την ώρα μάλιστα που συνεργάζεται ανοιχτά και χωρίς την παραμικρή συνέπεια με τον πιο επικίνδυνο αντίπαλό της. Σε όλη τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία, η Τουρκία ενεργεί ουσιαστικά ως πέμπτη φάλαγγα της Μόσχας εντός του ΝΑΤΟ, οχυρωμένη πίσω από το καταστατικό του 1949, το οποίο επιβάλλει την ύπαρξη ομοφωνίας για τις αποφάσεις της Συμμαχίας. Και το κάνει με προκλητικότητα που έχει εξοργίσει όσο ποτέ τους περισσότερους από τους συμμάχους. Οχι μόνον τα κράτη, αλλά και τον Τύπο και τους αναλυτές διαφόρων χωρών-μελών, που παίρνουν τώρα μία μικρή, απόμακρη γεύση από αυτά που εμείς εδώ γνωρίζουμε πολύ καλά εδώ και χρόνια σε πολύ πιο σοβαρή και επικίνδυνη μορφή.

Αυτή τη στιγμή τίποτα δεν είναι ακόμα τελεσίδικο ως προς την ένταξη των δύο κρατών, της Σουηδίας και της Φινλανδίας. Ολα εξαρτώνται από το πόσο μακριά θα πάει ο τουρκικός εκβιασμός, ο οποίος θα κρατήσει μέχρι την τελευταία στιγμή. Πιθανώς η Αγκυρα θα απαιτήσει και άλλα επιπλέον ανταλλάγματα άσχετα με τα ζητήματα που αφορούν τις υπό ένταξη χώρες. Ομως η τουρκική ομηρεία του ΝΑΤΟ, όσο αποδίδει, θα εξακολουθήσει να συνιστά μέγα πρόβλημα για το μέλλον της Συμμαχίας, σε βαθμό που μπορεί να καταστεί παραλυτική, σε πολύ κρίσιμες περιστάσεις. Το ΝΑΤΟ έχει ανάγκη να αντιμετωπίσει πλέον αυτή την, όντως δύσκολη, εξίσωση. Αν δεν το κάνει, κινδυνεύει πλέον σοβαρά να αυτοακυρωθεί στην πιο ακατάλληλη στιγμή.

ΝΑΤΟ και Δύση βρίσκονται πλέον σε τουρκική ομηρεία. Βέβαια, αυτό, έχει ένα καλό για την Ελλάδα: ότι όλοι τώρα έχουν γίνει έξαλλοι με την Αγκυρα. Τώρα πια, όλοι καταλαβαίνουν. Και κανείς δεν μπορεί να είναι, ή να κάνει τον αδιάφορο…