ΩΣ ΕΔΩ

Γνωρίζουμε κάθε λεπτομέρεια του θανάτου τους. Ξέρουμε ποιος ήταν ο δράστης, πώς τις ακινητοποίησε, πού έκρυψε το όπλο του προτού παραδοθεί. Ξέρουμε γιατί δολοφονήθηκαν, επειδή ήταν γυναίκες. Και η τελευταία από αυτές, μόλις 19 χρονών από τα Καμίνια, έρχεται να προστεθεί σε μια μακάβρια λίστα που όλο και μακραίνει αδικαιολόγητα.

Οι γυναικοκτονίες αποτελούν την κορύφωση της βίας εναντίον των γυναικών και θεωρούνται αποτέλεσμα βαθιά ριζωμένων έμφυλων ανισοτήτων. Ομως το πρόβλημα έχει εδώ και καιρό πάψει να είναι θεωρητικό. Από το τέλος των λοκντάουν έως σήμερα, οι γυναικοκτονίες στην Ελλάδα έχουν μπει για τα καλά στον δημόσιο διάλογο, γιατί κάθε μήνα τουλάχιστον μία γυναίκα χάνει τη ζωή της άδικα, κυρίως από το χέρι του συντρόφου της ή κάποιου στενού της συγγενούς. Κι αυτό παρά τα μέτρα που λαμβάνει η πολιτεία, παρά τις υπάρχουσες δομές και τις πρωτοβουλίες ενημέρωσης.

Το πρόβλημα, που πολλές φορές μένει καλά κρυμμένο μέσα στους τέσσερις τοίχους ενός σπιτιού και αναγνωρίζεται μόνο όταν είναι πια πολύ αργά, δεν αντιμετωπίζεται μόνο με την τιμωρία των δραστών. Από εδώ και πέρα, η προστασία των γυναικών δεν μπορεί να είναι απλά πολιτικό σύνθημα. Οφείλει να είναι σημείο διακομματικής συναίνεσης και διαλόγου, χωρίς «ναι μεν, αλλά», χωρίς δεύτερες σκέψεις. Και μπορεί να γίνει αφορμή να αλλάξουμε ριζικά τη σχέση των επόμενων γενεών με τη βία, η οποία στο πρόσφατο ελληνικό παρελθόν θεωρήθηκε ανεκτή, ακόμα και δικαιολογημένη.