Επιλογές

Τώρα που η κοινοβουλευτική τετραετία οδεύει στην ολοκλήρωσή της, δεν βλέπω κανένα ζόρι αν οι εκλογές θα γίνουν σε τρεις ή πέντε μήνες.

Υποθέτω πως οι ενδιαφερόμενοι μάλλον δεν έχουν κάτι σοβαρότερο να ασχοληθούν.

Αντιθέτως απείρως σοβαρότερο από το «πότε» είναι το «ποιος» θα βγει από τις εκλογές.

Και προς το παρόν οι καθαρές επιλογές είναι δύο.

n Είτε μια κυβέρνηση της ΝΔ ή γύρω από τη ΝΔ με πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη, αν η ΝΔ είναι πρώτο κόμμα.

n Είτε μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ή γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ με πρωθυπουργό τον Τσίπρα, αν βγει πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το ίδιο φυσικά θα ίσχυε και για το ΠΑΣΟΚ με τον Ανδρουλάκη αν έπαιζε να βγουν πρώτοι – κάτι που προς το παρόν δεν μοιάζει ιδιαίτερα πιθανό…

Δεν αμφιβάλλω ότι κάποιος τυχοδιώκτης θα μπορούσε να επινοήσει και άλλους συνδυασμούς. Απλώς η θεωρία «όλα επιτρέπονται αρκεί να βγαίνουν τα νούμερα» παραπέμπει περισσότερο στους πειρατές της Καραϊβικής και λιγότερο στη σημερινή Ελλάδα.

Πάμε λοιπόν στα σαφή και στα σίγουρα.

Πρώτα από όλα στη βεβαιότητα ότι η κυβέρνηση θα σχηματιστεί από ή γύρω από το πρώτο κόμμα. Το διαβεβαιώνει ο Μητσοτάκης. Το διαβεβαιώνει και ο Τσίπρας απορρίπτοντας μια «κυβέρνηση ηττημένων».

Σωστό και για τους δύο. Κανείς δημοκράτης πολιτικός δεν θα πάρει την ευθύνη να ακυρώσει ένα εκλογικό αποτέλεσμα.

Και κάθε εκλογικό αποτέλεσμα έχει νικητές και ηττημένους. Γι’ αυτό άλλωστε κάνουμε εκλογές.

Υστερα στην αποσαφήνιση ότι πρωθυπουργός θα είναι ο νικητής των εκλογών, δηλαδή ο αρχηγός του πρώτου κόμματος.

Είτε δηλαδή ο Μητσοτάκης, είτε ο Τσίπρας.

Δεν νοείται να διεκδικούν κάποιοι την πρωθυπουργία στην κάλπη, να τους ψηφίζει ο κόσμος και μετά να βγάζουμε άλλον πρωθυπουργό από τα πανέρια ή από το παρασκήνιο.

Κάτι τέτοιο θα μπορούσε ενδεχομένως να συμβεί μόνο με βραχύβιες κυβερνήσεις «ειδικού σκοπού», όπως οι κυβερνήσεις Τζαννετάκη (1989) ή Παπαδήμου (2011). Και στις δύο περιπτώσεις πάντως δεν βγήκε σε καλό.

Με άλλα λόγια και παρά την αναπόφευκτη αερολογία φαίνεται να συμπίπτουν στα προφανή και οι δύο μεγαλύτερες πολιτικές δυνάμεις και οι αρχηγοί τους και η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Είναι αναμφισβήτητα ένα θετικό πρόσημο. Διότι μόνο έτσι μπορούμε να ελπίζουμε ότι η προεκλογική τοξικότητα θα ολοκληρωθεί το βράδυ των εκλογών.

Κι ότι από την επομένη θα μπορέσουν οι πρωταγωνιστές να αφήσουν στην άκρη τα νταραβέρια για να ασχοληθούν με τα προβλήματα του τόπου.