Ενα τρύπιο σωσίβιο

Εμφανώς δύσθυμος και μουτρωμένος ήταν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, στις δηλώσεις που έκανε κατά την αποχώρησή του από τη συνάντηση που είχε τον Ισίδωρο Ντογιάκο, τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Πολύ φυσικό εκ μέρους του το βρίσκω. Κατ’ αρχάς, ήταν 9.30 το πρωί, δηλαδή ξημερώματα. Επειτα, ήταν υποχρεωμένος να πάει ο ίδιος στον Εισαγγελέα, ενώ στις καλές εποχές είχε τον Δημήτρη Τζανακόπουλο για τέτοιες δουλειές. Πώς μετά από αυτά να είναι κεφάτος; Αφήστε, δε, ότι ανησυχούσε κιόλας για το δημοκρατικό πολίτευμα και τους θεσμούς του.

Τι πήγε να κάνει στον Αρειο Πάγο φαντάζομαι ότι όλοι το καταλάβαμε από τις δηλώσεις του. Για να μη σας κουράζω με περικοκλάδες: πήγε να τους πει πώς να κάνουν τη δουλειά τους. Κατά τα λοιπά, έχει εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη, όπως είπε. Αυτό έλειπε να μην έχει! Από πολιτικής πλευράς, το γεγονός ότι καταφεύγει σε τέτοιες παρεξηγήσιμες κινήσεις, απλώς επιβεβαιώνει αυτό που έχουμε καταλάβει όλοι τους τελευταίους μήνες: ότι, εκτός από την υπόθεση των παρακολουθήσεων, ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει άλλο σωσίβιο για να γαντζωθεί – φοβάμαι μάλιστα ότι είναι τρύπιο και ξεφουσκώνει.

Επιπλέον, η επίσκεψη στον Ντογιάκο είχε και μία πρακτική σκοπιμότητα. Ηταν κατά κάποιον τρόπο το επιστέγασμα (κοινώς, το καπάκι) των αλλεπάλληλων κοινοβουλευτικών ερωτήσεων στον Πρωθυπουργό για το θέμα των παρακολουθήσεων. Πέντε κατέθεσε ως τώρα! Να πάει μήπως και για την έκτη, την εβδόμη, κ.ο.κ.; Κάπου έπρεπε να σταματήσει το γαϊτανάκι, προτού εκφυλιστεί σε φολκλορική γραφικότητα. Η επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου είχε λοιπόν και αυτό τον σκοπό.

Πάντως, για να ευθυμήσουμε όλοι – και κυρίως ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, που το χρειάζεται περισσότερο – να αφηγηθώ ένα πραγματικό περιστατικό, που ακούγεται σαν ανέκδοτο και αφορά τον τρόπο απόδοσης της δικαιοσύνης στα καθεστώτα εκείνα που κάποτε (ελπίζω όχι πια) θαύμαζε ο Αλέξης Τσίπρας. Ενα από τα προγράμματα που ξεκίνησαν αμέσως μετά την ενοποίηση της Γερμανίας ήταν εκείνο για τη μετεκπαίδευση των δικαστικών λειτουργών της Ανατολικής Γερμανίας, οι οποίοι φυσικά δεν είχαν ιδέα από τις διαδικασίες που ισχύουν στη Δύση. Εξυπνοι και ικανοί άνθρωποι ως επί το πλείστον, κατάλαβαν τα πάντα. Εκτός από ένα, το οποίο έθεσαν με τη μορφή ερώτησης στο τέλος της πρώτης διάλεξης: «Αφού θα έχουμε κάνει αυτά που λέτε, όπως τα λέτε, πού θα πάμε μετά για να μας δώσουν την απόφαση που θα βγάλουμε;» (Αυτό το στάδιο της πορείας προς τον σοσιαλισμό, ευτυχώς, εμείς το γλιτώσαμε από την Ιστορία μας.)

Και κάτι τελευταίο – γλωσσικό, αν μου επιτρέπετε. Πρόσεξα ότι στις δηλώσεις ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είπε, για τη γνωστή υπόθεση, ότι «θέτει σε διακινδύνευση την εθνική μας ασφάλεια». Γιατί δεν είπε το απλό, «θέτει σε κίνδυνο»; Γιατί δεν είπε το ακόμη απλούστερο, «διακινδυνεύει την εθνική ασφάλεια»; Το λέω, επειδή η διατύπωση «θέτει σε διακινδύνευση» έχει κάτι από «εξαπανέκαθεν», μετά συγχωρήσεως.

Ο ΛΕΝΙΝ ΠΟΥ ΕΛΕΙΠΕ

Στη συνέντευξη του στα χθεσινά «ΝΕΑ», έχει μεγάλο ενδιαφέρον η απάντηση του προέδρου Βαρουφάκη στην ερώτηση, για τι έχει μετανιώσει περισσότερο, οκτώ χρόνια μετά την «πρώτη φορά Αριστερά». Εχει μετανιώσει, είπε, για την «υπέρμετρη διαλλακτικότητά» του με την Τρόικα (μην το μεταφράσετε στον Σόιμπλε, γιατί θα πάθει εγκεφαλικό), εξαιτίας της οποίας υπέγραψε την ενδιάμεση συμφωνία του Φεβρουαρίου του 2015. Με άλλα λόγια, ως μεγαλύτερο λάθος του κρίνει το ότι δεν κινήθηκε αμέσως για τη ρήξη με την ΕΕ, προτού καταλάβουν οι περισσότεροι τι θα σήμαινε αυτό.

Από την οπτική γωνία των δικών του προθέσεων, που απέβλεπαν στην ανατροπή του καθεστώτος, ο Βαρουφάκης έχει απόλυτο δίκιο. Αν η ρήξη γινόταν τότε, Φεβρουάριο του 2015, κανείς δεν θα μπορούσε να μας σώσει αργότερα. Θυμηθείτε μόνο ποιο ήταν το κλίμα στην κοινή γνώμη, τη γαλουχημένη με τον λαϊκισμό των τηλεοπτικών πρωινάδικων. Είχαν τη στήριξη ενός κόσμου, ο οποίος, πέντε μήνες αργότερα, θα ψήφιζε κατά της Ευρώπης στο ανεκδιήγητο δημοψήφισμα του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα σε ποσοστό 61,31%. Εκείνη ήταν η στιγμή τους και την έχασαν. Πρώτη φορά θα συμφωνήσω με τον Βαρουφάκη. Βέβαια, για να μπορούσε ποτέ να συμβεί αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να έχει έναν Λένιν στην ηγεσία του. Είχαν όμως έναν Τσίπρα, με τον Βαρουφάκη στον ρόλο του Τρότσκι και τον φουκαρά τον Παναγιώτη να φαντασιώνεται ότι, όταν μεγαλώσει, θα γίνει ο Στάλιν.

Γι’ αυτό λοιπόν, εγώ θα το ξαναπώ κι ας κουράζω: Πάλι καλά να λέμε που ήταν κωμωδία κι ας ήταν η ακριβότερη παραγωγή της Ιστορίας. Πάλι καλά να λέμε, γιατί εύκολα θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί σε τραγωδία…