Εμποδιζόμενα άτομα είμαστε όλοι

Με λένε Παναγιώτη Πιτσίνιαγκα και εργάζομαι ως σύμβουλος Προσβασιμότητας και Συμπερίληψης στην ΑΜΚΕ «Με Αλλα Μάτια». Εχω κινητική αναπηρία και κινούμαι με αναπηρικό αμαξίδιο. Τα τελευταία 10 χρόνια κύριο μέρος της δουλειάς μου είναι να επισκέπτομαι σχολεία και εταιρείες και να κάνω εκπαιδευτικά προγράμματα συμπερίληψης. Μία από τις ερωτήσεις που μου αρέσει να κάνω στο κοινό είναι: “Ποιος από εσάς θα ήθελε να είναι εμποδιζόμενο άτομο κάποια στιγμή στη ζωή του;”.

Κάθε φορά το κοινό με κοιτάει με την απορία «πώς γίνεται να ρωτάει κάτι τόσο κουτό» ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. Την έννοια του εμποδιζόμενου ατόμου την έχουμε συνδεδεμένη με κάτι άσχημο, είτε μιλάμε για έναν προσωρινό τραυματισμό είτε για μια μόνιμη αναπηρία. Αυτό που είτε δεν ξέρουμε είτε ξεχνάμε είναι ότι όλοι μας θα είμαστε εμποδιζόμενα άτομα σε κάποια περίοδο της ζωής μας, αν τα πράγματα πάνε καλά. Αν πάνε καλά τα πράγματα στη ζωή μας, οι μισοί από εμάς θα είμαστε έγκυοι, μετά θα έχουμε ένα παιδί σε καρότσι και μετά ένα παιδί που θα περπατάει με δυσκολία. Αν τα πράγματα συνεχίζουν να πηγαίνουν καλά, θα έχουμε ηλικιωμένους γονείς και μετά θα είμαστε εμείς 80 ή 90 ετών. Τι θα σημαίνουν 5 σκαλοπάτια ή ένα λάθος φτιαγμένο πεζοδρόμιο στα 80 σου;

Υπάρχει ένας φαύλος κύκλος στη χώρα μας στον οποίο άνθρωποι με αναπηρία δεν κυκλοφορούν έξω και έτσι δεν τους βλέπουμε και ξεχνάμε ότι υπάρχουν και τους κάνουμε δύσκολη την έξοδο και δεν βγαίνουν. Είναι σημαντικό να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος, και αυτό είναι κάτι στο οποίο και μπορεί και πρέπει να βοηθήσει ο καθένας μας.

Υπάρχει μια συχνή παρανόηση. Είναι άλλο πράγμα η βλάβη, η δυσλειτουργία ή η μη λειτουργία ενός μέρους του σώματός μου και άλλο η αναπηρία που προκύπτει από τα εμπόδια στο περιβάλλον μου και τη μη συμπεριληπτική νοοτροπία της κοινωνίας. Ετσι, ενώ η βλάβη μου είναι ίδια, όπου και αν βρίσκομαι, το πώς τη βιώνω εξαρτάται από το πού είμαι και τι παροχές έχω. Κινούμαι και ζω εντελώς διαφορετικά στη λάθος φτιαγμένη Αθήνα σε σχέση με το πολύ πιο σωστό Βερολίνο ή Λονδίνο. Ενώ το σώμα και η βλάβη μου είναι ίδια, αλλάζουν οι συνθήκες και η νοοτροπία των ανθρώπων. Είναι σημαντικό να το καταλάβει αυτό ο κόσμος γιατί ενώ ούτε εγώ ούτε κάποιος άλλος μπορεί να κάνει κάτι για το σώμα και τη βλάβη μου, από την άλλη όλοι μπορούμε να κάνουμε ενέργειες ώστε να αλλάξει το περιβάλλον γύρω μας αλλά και εμείς οι ίδιοι.

Ο Παναγιώτης Πιτσίνιαγκας είναι σύμβουλος Προσβασιμότητας και Συμπερίληψης