Η ώρα των ανεκδότων

Μέσα από τους παγετώνες που ανακάλυψε στην Πέλλα, ο Αλέξης Τσίπρας έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα: Η χώρα πρέπει να απαλλαγεί από την κυβέρνηση της ΝΔ διότι η δημοκρατία έχει υποστεί πολλαπλά πλήγματα. Καταπληκτικό. Δυο στελέχη των κυβερνήσεών του βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο Ειδικό Δικαστήριο. Το ένα (Δημήτρης Παπαγγελόπουλος) κατηγορείται για απόπειρα χειραγώγησης της δικαιοσύνης, το άλλο (Νίκος Παππάς) για προσπάθεια ελέγχου του τοπίου της τηλεοπτικής ενημέρωσης. Αλλά ο πρωθυπουργός αυτών των υπουργών παρεμβαίνει ως θεματοφύλακας της δημοκρατίας. Η ώρα των ανεκδότων έχει φτάσει.

Ενα από τα ανέκδοτα που επιδιώκει να λανσάρει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι ότι αυτός θα διαχειριστεί τους πόρους του ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάπτυξης καλύτερα και δικαιότερα. Και κλείνει ήδη το μάτι πρωτίστως στους μικρομεσαίους. Ελάτε, τους λέει, δώστε καμιά ψήφο για να επαναδιαπραγματευτώ τους πόρους και να πάρετε χρήμα. Πιστεύει ότι έχουν ξεχάσει τις υποσχέσεις του τού 2010-2014, ότι θα καταργούσε τα μνημόνια, ότι θα επαναδιαπραγματευόταν το χρέος, ότι με αυτόν χάρη στο περίφημο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης θα ήταν καλύτερα. Πιστεύει ότι έχουμε ξεχάσει τα capital control, το τρίτο μνημόνιο, την οικονομία που σερνόταν, τις μακέτες που εμφάνιζε ως έργα, τη φορολόγηση αργότερα της μεσαίας τάξης και όλων των μικρομεσαίων για να κάνει επιδοματική πολιτική. Πιστεύει, δηλαδή, ότι έχουμε ξεχάσει τους βασικούς λόγους για τους οποίους ηττήθηκε πέντε φορές συνεχόμενα το 2019, όταν παρέδωσε την κυβέρνηση στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Το τελευταίο ανέκδοτο έχει να κάνει με το ψηφιακό κράτος, το οποίο δήθεν δεν προστατεύει την ιδιωτικότητα των πολιτών. Των έως πρόσφατα υποταγμένων και ταλαίπωρων στα γκισέ των δημόσιων υπηρεσιών, στη δαγκάνα της πανίσχυρης κρατικής γραφειοκρατίας. Στην ουσία, όμως, στόχος είναι ένας πολιτικός που περισσότερο δουλεύει παρά μιλάει: ο Κυριάκος Πιερρακάκης.

Δεν ήταν η πρώτη επίθεση εναντίον του. Τις τελευταίες ημέρες, ο φιλικός Τύπος του Αλέξη Τσίπρα έφτιαξε ένα αδιανόητο σενάριο με στόχο τον Πιερρακάκη. Σύμφωνα μ’ αυτό, ο σημερινός υπουργός έλεγχε και κατεύθυνε μηχανισμούς παρακολούθησης πολιτικών και πολιτών, χάρη στους οποίους έσωσε τα μέλη της οικογένειάς του, που είχαν εγκλωβιστεί με πολλούς άλλους στη θάλασσα, την ώρα της φονικής πυρκαγιάς στο Μάτι. Για να διακινήσει κανείς τόσο μεγάλο ψέμα, τόσο χυδαίο και ταυτόχρονα τόσο προκλητικά απάνθρωπο πρέπει να πιστεύει ότι οι πολίτες είναι χειραγωγούμενο άθυρμα. Κι όμως. Το σενάριο διακινήθηκε και ακόμα κι όταν έπεσε κράξιμο πολλοί συνέχισαν να το υποστηρίζουν. Αν υπολογίσει κανείς ότι αυτές τις μέρες γίνεται η δίκη του Ματιού, έχει ιδιαίτερη σημασία ότι κάποιοι άνθρωποι διακινούν για πρώτη φορά μια μυθοπλασία, σύμφωνα με την οποία μια υπερβατική υπερεξουσία, που εξουσιάζει και όταν δεν κυβερνά, υπερκαλύπτει το κυβερνητικό όνειδος της διακυβέρνησης Τσίπρα (Ονειδος που δεν εκφράστηκε μόνο με την ανικανότητα των μηχανισμών να προστατεύσουν τους ανθρώπους που κάηκαν, αλλά κυρίως με την προσπάθεια επικοινωνιακής διαχείρισης και κυνισμού που επενδύθηκαν για να νίψουν τας χείρας τους οι υπεύθυνοι που κυβερνούσαν). Πολύ μαύρο ανέκδοτο.

Το τέλος των ανεκδότων αυτών το προσφέρει, ως ηθικό επιμύθιο, ο καθηγητής Παναγής Παναγιωτόπουλος: «Οι ηγεσίες που ανέχονται να καλλεργείται μίσος για τα θύματα των δικών τους πράξεων είναι ανάξιες της δημοκρατικής ιδιότητας».