Outsourcing ευάλωτου πληθυσμού

Η υπόθεση που έχει ανοίξει με τις καταγγελίες για την «Κιβωτό του Κόσμου» δεν θα αφήσει τίποτα χρήσιμο αν δεν ανοίξει σοβαρά τη συζήτηση για την παιδική προστασία στη χώρα. Και πρέπει κανείς να ξεκινήσει από τα βασικά που καμιά φορά τα ξεχνάμε. Η παιδική προστασία προβλέπεται ρητά από το άρθρο 21 του Συντάγματος, που την εγγυάται ανεξάρτητα από το αν υπάρχει οικογένεια. Τα δικαιώματα των παιδιών περιγράφονται επίσης, αναλυτικά, από από τη Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Παιδιού του ΟΗΕ που έχει κυρωθεί με τον νόμο 2101/1992 και τα αναφέρει ρητά ως υποχρεώσεις των συμβαλλομένων κρατών.

Αρα η παιδική ηλικία είναι αυτοτελές προστατευόμενο έννομο αγαθό κι η ευθύνη ανήκει στο κράτος μονοπωλιακά. Κι οποιοσδήποτε φροντίζει ένα ή περισσότερα παιδιά, είτε είναι γονιός είτε είναι κάποιου είδους δομή, το κάνει υπό προϋποθέσεις που το κράτος ορίζει.

Υποθέσεις όμως που έρχονται κατά καιρούς στο φως (έχουν προηγηθεί κι άλλες) αναδεικνύουν τη διαχρονική επιλογή της Πολιτείας να αναθέτει στα ιδρύματα των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων την ευθύνη του ευάλωτου παιδικού πληθυσμού, με ελλιπέστατους ελέγχους από τη μεριά της και χωρίς καν αυτά να απασχολούν ειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό. Αυτό συνεχίζει δε να συμβαίνει παρά το γεγονός ότι η διεθνής επιστημονική έρευνα έχει αναδείξει τα σοβαρά προβλήματα που προκαλεί η ιδρυματική φροντίδα. Γι’ αυτό και διεθνώς πια δίνεται έμφαση στην κρατική κηδεμονία και στην επένδυση στην ανάδοχη και την τεκνοθεσία.

Στην Ελλάδα το θέμα έχει, θεωρητικώς, ανοίξει τα τελευταία χρόνια. Και ήταν, σίγουρα, θετικό βήμα το πρόσφατο νομοσχέδιο ελέγχου των ιδρυμάτων παιδικής φροντίδας. Ομως δεν αρκούν. Μια συζήτηση με οποιονδήποτε εκεί έξω που έχει ενδιαφερθεί να υιοθετήσει θα σας πείσει για το πόσο δύσκολο είναι, ενώ πολλά ζευγάρια και μονογονεϊκές οικογένειες αντιμετωπίζουν αποκλεισμούς και πολλά ιδρύματα δεν στηρίζουν τα προγράμματα αναδοχής. Και προφανώς δεν είδαμε ποτέ τις καμπάνιες και προωθητικές προβολές για την ανάδοχη και την τεκνοθεσία που βλέπουμε π.χ. για την εξωσωματική.

Δεν είναι, φυσικά, εύκολη δουλειά να στήσεις ένα τέτοιο σύστημα εξαρχής. Και θέλει συναίνεση για να διασφαλιστεί η συνέχειά του διότι δεν είναι δουλειά που τελειώνει σε μια υπουργική θητεία. Αλλά αφορά παιδιά και άρα πρέπει να γίνει. Χωρίς ναι μεν αλλά.