Πίστη και στερεότυπα

Ιστορίες σε παράλληλους χρόνους με πρωταγωνιστές παιδιά. Παιδιά που είχαν την ατυχία να γεννηθούν σε οικογένειες με προβλήματα. Και πέρασαν μαρτυρικές στιγμές σε κιβωτούς προστασίας, αλλά βρήκαν πραγματική προστασία και χάδι σε απρόσμενες αγκαλιές. Υπάρχει μια μαρτυρία που προβάλαμε στο δελτίο του MEGA την Κυριακή από ένα κορίτσι που έζησε στην Κιβωτό του Κόσμου. Ανάμεσα στην εξιστόρηση φρικτών στιγμών, ανέφερε ένα περιστατικό με βία μικρότερης έντασης, αλλά μεγάλης συμβολικής σημασίας. «Μια μέρα τραβούσαν άγρια από το αφτί και πέταξαν έξω από την εκκλησία παιδάκι 5 ετών επειδή, ενώ ήταν αβάπτιστο, μπήκε γιατί ήθελε να ακούσει τη λειτουργία του Παπα-Αντώνη». Για κάποιον λόγο στο μυαλό μου ήρθε μια είδηση που είχα διαβάσει την προηγουμένη για παιδάκι ίδιας ηλικίας και δύο αστυνομικούς. Ο υπαστυνόμος Παναγιώτης Παππάς και ο αστυφύλακας Κοσμάς Κίτσος, είχαν κληθεί να επέμβουν σε σπίτι στη Λευκάδα για περιστατικό ενδοοικογενειακής βίας από τον σύζυγο. Βρίσκουν την 5χρονη μικρούλα να κλαίει. Οπως εξήγησε στους αστυνομικούς την ημέρα της βίας, του ξύλου και της κακοποίησης είχε τα γενέθλιά της. Οι αστυνομικοί αγοράζουν τούρτα στο παιδάκι και, όπως φαίνεται σε βίντεο που τραβήχτηκε με κινητό από διπλανό διαμέρισμα, της τραγουδούν για να σβήσει το κεράκι και χαρίζουν δώρα στην ίδια και τις αδερφές της. Στο μυαλό μου επιστρέφουν οι περιγραφές από την Κιβωτό του κόσμου. Ενας ιερωμένος που υποτίθεται κηρύττει τον λόγο της αγάπης, κατηγορείται για πράξεις αισχρές. Σύμφωνα με όσα είπε στην κατάθεσή του ο πρώτος καταγγέλλων, ο άνθρωπος που τον εκβίαζε για να εκτονώνει πάνω του αρρωστημένα ένστικτα, εκμεταλλευόταν τον φόβο του για να μην εκδιωχθεί ο ίδιος, η άρρωστη μητέρα και ο αδερφός του. Σε μια κατάθεση 7 σελίδων περιγραφές φρίκης. Μαρτυρίες για βασανισμούς: «Κλείδωναν τα παιδιά σε κλουβί χωρίς φαγητό, χωρίς νερό και τα άφηναν εκεί για τιμωρία. Για παραδειγματισμό…».

Στο μυαλό μου μπερδεύονται παράλληλες αφηγήσεις που διαλύουν στερεότυπα. Εδραιωμένες αντιλήψεις και βολικές πεποιθήσεις για κακούς αστυνομικούς και καλούς παπάδες. Και όσο και να χαίρεσαι για την πρώτη λανθασμένη προκατάληψη, το δεύτερο δεν αντέχεται. Η καταβαράθρωση ανθρώπων – προτύπων, σύγχρονων ιεραποστόλων, σημείων αναφοράς και πίστης πως κι όμως υπάρχουν κάποιοι που κάνουν τη διαφορά. Και είναι το γκρέμισμα αυτής της πίστης που δεν θα συγχωρήσει ποτέ κανείς στον πατέρα Αντώνιο.