Οι μεγάλοι πρεσβευτές στην Τουρκία {CR}

Τη φράση «διπλωματία της μπάλας» νομίζω την πρωτοάκουσα τα χρόνια που ήταν υπουργός Εξωτερικών ο νεαρός τότε Γιώργος Παπανδρέου και προσπαθούσε να θέσει σε νέες βάσεις τις σχέσεις της χώρας μας με την Τουρκία. Σύμφωνα με το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών θα βοηθούσε η συνδιοργάνωση των τελικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2004 – θυμάμαι αμυδρά μια εκδήλωση όπου σύμβουλοι του Παπανδρέου και της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας προσπαθούσαν να μας πείσουν πως το Euro του 2004 μπορεί για αυτό να είναι ιστορικό. Αποδείχτηκε ότι είχαν δίκιο. Το Euro 2004 ήταν ανεπανάληπτο. Αλλά όχι γιατί το διοργανώσαμε με τους Τούρκους. Τι άλλο θυμάμαι; Τον Παπανδρέου να πηγαίνει στην Κωνσταντινούπολη σε ένα ματς της Μπεσίκτας με τον Παναθηναϊκό. Κι αυτό στο πλαίσιο της «διπλωματίας της μπάλας».

Γιατί η μπάλα χρησιμοποιείται και για λόγους διπλωματικούς; Γιατί το ποδόσφαιρο προκαλεί παντού το ίδιο ενδιαφέρον και το ίδιο πάθος. Είναι κάτι σαν γλώσσα που μιλάνε όλοι – παράγει παντού τα ίδια συναισθήματα στους πιστούς του. Λειτουργεί ως κοινή θρησκεία, αλλά και ως απόδειξη πως αφού ο τρόπος αντίληψής του είναι κοινός, μπορεί να βρεθεί και μια κοινή συνισταμένη γενικότερα. Οι λαοί γελάνε με διαφορετικά αστεία, τραγουδάνε διαφορετικά τραγούδια, κλαίνε με διαφορετικά πράγματα, έχουν άλλες αντιλήψεις ακόμα και για τον τρόπο απονομής δικαιοσύνης: αλλά πανηγυρίζουν τα γκολ της ομάδας με τον ίδιο τρόπο. Και τώρα υπάρχει ένα σχέδιο διπλωματίας της μπάλας σε εξέλιξη: μεθοδεύεται η κατάθεση κοινής υποψηφιότητας για τη διοργάνωση του Μουντιάλ του 2030 με αναδόχους τη χώρα μας, την Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία – μου λένε ότι όταν έγινε η πρόταση από τους Σαουδάραβες είπαμε ένα μάλλον απρόθυμο ναι για να μην τους στεναχωρήσουμε: και το να θες να μην κακοκαρδίσεις κάποιον, διπλωματία είναι.

Με τους Τούρκους βέβαια το σχέδιο δεν είχε αποτελέσματα. Η συνδιοργάνωση δεν προχώρησε ποτέ. Εγινε φυσικά μια επιτροπή, υπήρξαν πολλά ταξίδια των δικών μας ποδοσφαιροπαραγόντων στην Κωνσταντινούπολη, φαγώθηκαν και χρήματα – λεφτά υπήρχαν. Αλλά από την αρχή φαινόταν ότι το πράγμα δεν πάει πουθενά: όταν ο Γιώργος Παπανδρέου έκανε στο γήπεδο της Μπεσίκτας μια βόλτα για να χαιρετίσει τους οπαδούς του ΠΑΟ, οι Τούρκοι του πέταξαν καρέκλες – το αντιμετώπισε χαιρετώντας το πλήθος γελαστός. Μεγαλύτερες υπηρεσίες στην πατρίδα χάρη στην μπάλα πρόσφερε χρόνια αργότερα ένας έλληνας ποδοσφαιριστής: ο Φάνης Γκέκας που αγωνίστηκε χρόνια στην Τουρκία και σε αρκετές ομάδες κάθε φορά που σκόραρε ανάγκαζε τους Τούρκους να χορεύουν συρτάκι στις εξέδρες. Και πέρυσι ο Τάσος Μπακασέτας, ο αρχηγός της εθνικής μας ομάδας, χόρεψε συρτάκι στη γιορτή της  κατάκτησης του πρωταθλήματος από την Τραμπζονσπόρ με χιλιάδες Τούρκους στις εξέδρες να του χτυπάνε παλαμάκια ρυθμικά. Και να σκέφτονται πως όχι μόνο δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα με τους Ελληνες, αλλά μπορούν να γιορτάσουν και μαζί τους πρωταθλήματα. Και να τους αγαπούν όχι απλά για λόγους διπλωματικούς, αλλά με την καρδιά τους.