Το Πολυτεχνείο{CR}και η γενιά του

Επέτειος του Πολυτεχνείου σήμερα και τα χθεσινά πρωτοσέλιδα δεν ανακοίνωναν τα συνήθη «δρακόντεια μέτρα ασφαλείας» για να αποφευχθούν (ή και να προκληθούν) επιθέσεις στην πρεσβεία των ΗΠΑ, στη Βουλή, σε τράπεζες, ξενοδοχεία, καταστήματα. Που θα πει, μισό σχεδόν αιώνα μετά, η αποχωρούσα «Γενιά του Πολυτεχνείου» δεν αφήνει  πίσω της πολιτική κληρονομιά – ευτυχώς.

Ανήκω και εγώ δημογραφικά στη «Γενιά του Πολυτεχνείου» και ας μην έλαβα μέρος στην «εξέγερση», όπως μας άρεσε να την αποκαλούμε. Ήμουν στο εξωτερικό, θαύμαζα και ζήλευα αυτούς συμμετείχαν – αυτό δεν σημαίνει όμως ότι, αν ήμουν εδώ, θα είχα το σθένος να συμμετάσχω. Τιμή και δόξα λοιπόν σε όσους από εμάς επέδειξαν αυτό το σθένος – αλλά ως εκεί: η αγωνιστικότητα καθόλου δεν εγγυάται σοφία, πολιτική ή άλλη· το ακριβώς αντίθετο, μάλλον.

Αφήνουμε τη χώρα χρεοκοπημένη και τόσο διαιρεμένη όσο ήταν το 1974, το 1967, τη δεκαετία του 1930. Η Γενιά του Πολυτεχνείου συντήρησε, με άλλα ονόματα, εκείνους τους καταστροφικούς διχασμούς – γιατί η Γενιά του Πολυτεχνείου κυβέρνησε: τρεις πρωθυπουργοί (Κώστας Καραμανλής, Γιώργος Παπανδρέου, Αντώνης Σαμαράς), εκατοντάδες υπουργοί, χιλιάδες βουλευτές, πολιτευτές, διοικητές οργανισμών αλλά και δημοσιογράφοι, κρατικοδίαιτοι τραπεζίτες και επιχειρηματίες (φίλοι ή και συνεταίροι των πολιτικών) ανήκουν σε αυτή.

Είμαστε, βεβαίως, καλύτεροι από τους γονείς μας που έκαναν τον εμφύλιο και από τους παππούδες μας που οργάνωσαν τη Μικρασιατική Καταστροφή – όμως οι μεταπολιτευτικές πολιτικές νοοτροπίες οδηγούσαν σε διχασμούς ή και εμφύλιους, όπως κατέδειξε η τρομερή πενταετία 2010-2015. Η συμμετοχή στην Ένωση -στην καρδιά της μάλιστα, την Ευρωζώνη- έργα πρωτίστως πολιτικών της προηγούμενης γενιάς,  αυτή μας έσωσε από το βάραθρο που κρατούσε ανοιχτό η γενιά μου.

Θα έλεγε κανείς ότι η «17Ν» είναι ο καλύτερος εκπρόσωπος της Γενιάς, με την έννοια ότι εξώθησε το αριστερό εξεγερσιακό ήθος στα δολοφονικά του άκρα – αν δεν υπήρχε η «Χρυσή Αυγή» της δεξιάς πλευράς που έδειξε και αυτή πόσο σαθρό είναι το δημοκρατικό οικοδόμημα της μεταπολίτευσης: και οι δύο οργανώσεις ηττήθηκαν όχι ιδεολογικά άλλα με την έσχατη σημασία του όρου «πολιτικά», με τη βία του κράτους.

Πολλοί της απερχόμενης γενιάς μπορούν να υπερασπιστούν την προσωπική τους ιστορία, να αποδείξουν «εγώ δεν ήμουν τέτοιος», «εγώ τα έλεγα». Οι περισσότεροι όμως δεν έχουν δημόσιο λόγο, δεν απέκτησαν αξιώματα ή στήλες σε εφημερίδες· έκαναν ήσυχα και με αξιοπρέπεια τη δουλειά τους, χωρίς να καλλιεργούν το μίσος και τον διχασμό.

Συλλογικά όμως, εγώ τουλάχιστον εύχομαι να φύγει και να μην ξανάρθει αυτή η ναρκισσιστική, αλαζονική, αυτοθαυμαζόμενη, συγκρουσιακή και αποτυχημένη γενιά μας και το Πολυτεχνείο της.