Πολιτικά ανείπωτα;

…να μάθεις

ότι δεν υπάρχουν αθώα ψέματα,

ότι η κόλαση είναι μέσα σου

και σε καλεί να την υπηρετήσεις

Λουκάς Αξελός, «Το σθένος των λέξεων»

Δεν είναι που χάσαμε το μέτρο και τα όρια του πολιτικού (και του κοινωνικού) παιχνιδιού. Χάσαμε μαζί και την ψυχραιμία μας. Ζούμε μέσα σε μία αιθαλομίχλη που μας τρομάζει και μας γοητεύει ταυτόχρονα.

Ο καθείς έχει διαμορφώσει τον δικό του κόσμο, δηλαδή ένα πλαίσιο κανόνων επιβίωσης (έξω και πέραν των ισχυόντων) και παίζει κατά βούληση και κατά περίσταση, χωρίς να νιώθει την ανάγκη να δώσει λόγο πουθενά και σε κανέναν. Το ίδιο ισχύει και με τα κόμματα. Αλλοτε παίζουν «δεξιά», άλλοτε «αριστερά», άλλοτε «συντηρητικά» κι άλλοτε «προοδευτικά», άλλοτε «ρεαλιστικά» κι άλλοτε «ουτοπικά». Το χειρότερο όμως είναι ότι συχνά παίζουν και υπογείως, μακράν της ορατότητας και της διαφάνειας.

Αυτή η διαπίστωση δεν αφορά μόνον κάποιο κόμμα, αλλά δυστυχώς όλο το πολιτικό σύστημα. Προφανώς η (εκάστοτε) κυβέρνηση έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη για όσα πράττει και για όσα παραλείπει. Ιδίως όταν αυτά καλύπτονται από την «ομίχλη του απόρρητου». Από την άλλη η αντιπολίτευση, ενώ σωστά προβάλλει το αίτημα «όλα στο φως», κάνει πως δεν βλέπει τ’ ανομήματα των δικών της κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής της και αρνείται την αυτοκάθαρση.

Το ν’ αποδειχθούν «καθαροί» οι άλλοι χωρίς να «λευκανθούν» οι ίδιοι δεν αποτελεί αξιόπιστο πρόταγμα πολιτικής ηθικής.

Σε κάθε περίπτωση στο σκοτάδι των δικτύων και των μηχανισμών δεν άνθησε ποτέ η Δημοκρατία. Το αυτό ισχύει και για την έμμεση (δια της ένοχης σιωπής) νομιμοποίηση των εκτροπών.

Το σκληρό ροκ και οι μετωπικές συγκρούσεις προϋποθέτουν όχι μόνον ευκρινείς στόχους για το μέλλον αλλά και καθαρά χέρια όσων θα κρατάνε το μέλλον, που δεν πρέπει να είναι ούτε οι κερδοσκόποι, ούτε οι καιροσκόποι, ούτε οι οιωνοσκόποι, ούτε οι τοξικοί κυνηγοί κεφαλών, ούτε οι σαματατζήδες των ΜΜΕ.

Δεν (υπο)στηρίζουν το πολίτευμα όσοι εξακολουθούν να βγάζουν κραυγές μίσους κατά του (όποιου) Αλλου και προσφέρουν κακές υπηρεσίες στην κοινωνία αυτοί που λαϊκίζουν και δημαγωγούν κατά των λαθών των (όποιων) αντιθέτων, ενώ χρεώνουν τα δικά τους λάθη στην ιστορική συγκυρία (sic). Αυτή η πολιτική(;) πρακτική/τακτική όχι μόνο συχνά λειτουργεί σαν μπούμερανγκ αλλά μετατρέπει σε λάστιχο την κοινωνική συνείδηση ως προς τη διάκριση του ορθού/λάθους, δίκαιου/άδικου, υπέρ/κατά του δημοσίου συμφέροντος. Μερικοί δηλώνουν ανερυθρίαστα «αυτά έχει η πολιτική». Αναρωτιέμαι σε ποια ακριβώς «πολιτική» αναφέρονται: στα ξεκαθαρίσματα (πάλι;) των εκκρεμοτήτων του παρελθόντος; Στον συμψηφισμό των παρανομιών των ανομημάτων των δικών μας με τα ανομήματα των δικών σας; Τη διαχείριση της κρίσης υπέρ κάποιου κόμματος κι όχι υπέρ της χώρας συνολικά;

Καλή και ορθή η επίκληση των επικείμενων κινδύνων από την τεχνοφεουδαρχία, όμως νομίζω ότι οι περισσότεροι τωρινοί κίνδυνοι απορρέουν από την κομματική αδιαφορία σε αρχές και αξίες, σε όρια και κανόνες. Αλλωστε άπαντες διαπιστώνουμε εσχάτως ότι ο κυνισμός της πολιτικής (ή μάλλον των πολιτικών) δεν αρκείται στην παράκαμψη των θεσμών αλλά στοχεύει και στη σπίλωση των διαφωνούντων.

Οσον αφορά στην επιστροφή  προς το Κέντρο, που επικαλούνται και οι μεν και οι δε(ν), καλά θα ήταν να βγαίναν από τα ιδεοληπτικά τους κουτάκια και τα κομματικά τους γραφεία για ν’ αφουγκραστούν τον μέσο/μεσαίο/κεντρώο πολίτη και να διαπιστώσουν – ανεξάρτητα από τι θα ψηφίσει στο τέλος – πόσο έχει απαξιώσει αυτές τις ψευτο-μονομαχίες, τις δήθεν καθάρσεις και τους τάχα ευαίσθητους στα δικαιώματα πολιτικάντηδες.

ΥΓ. «Τις μνήμες δεν τις ξεγελάς

Αλήθειες θα σου πουν, θέλεις/δεν θέλεις»
(Εύη Μελά – Αλεξιάδη, «Αποτυπώματα»)