Ο Φατίχ Ακίν, η γκάνγκστα ραπ, οι πλούσιοι και οι φτωχοί

Ως μέρος της κουρδικής μειονότητας στο Ιράκ, η οικογένεια Χαγιάμπι θεωρούνταν εχθρός του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν και ήταν αδύνατον να κερδίσει οποιαδήποτε αντιπαράθεση μαζί του. Kάποια στιγμή, μερικά από τα μέλη της βρέθηκαν για λίγους μήνες στη φυλακή, όμως η τύχη υπήρξε ευνοϊκή για την οικογένεια που κατάφερε να καταφύγει στην Ευρώπη, να βρει προσωρινά καταφύγιο στη Γαλλία και να εγκατασταθεί τελικά στη Βόννη όπου αιτήθηκε άσυλο. Στη Γερμανία, βέβαια, η ζωή θα επιφύλασσε και άλλες εκπλήξεις στους Χαγιάμπι, οι οποίοι όμως δεν το έβαλαν ποτέ κάτω. Οπότε φτάνουμε στην περίπτωση ενός από τους απογόνους της οικογένειας, του Γκιγουάρ, ο οποίος αυτή τη στιγμή είναι ένα δημόσιο πρόσωπο, εξαιρετικά επιτυχημένο, καθότι πολύπλευρος επιχειρηματίας, εκδότης, εστιάτορας, ράπερ και παραγωγός.

Ως ράπερ είναι γνωστός με το όνομα Xatar και έχει χιλιάδες ακολούθους οι οποίοι διαρκώς αυξάνονται, αφού ένας από τους πιο διάσημους σκηνοθέτες της Γερμανίας τα τελευταία 20 χρόνια, ο τουρκικής καταγωγής Φατίχ Ακίν, αποφάσισε να ασχοληθεί με την περίπτωσή του στην ταινία «Το χρυσάφι του Ρήνου» που έκανε πριν από μερικές ημέρες την πανελλήνια πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με σκοπό αργότερα να παιχτεί στις αίθουσες (διανομή Rosebud 21).

Στην παρουσίαση της ταινίας στο Ολύμπιον παρόντες ήταν τόσο ο Ακίν όσο και ο Γκιγουάρ Χαγιάμπι, ο οποίος δεν είχε κανένα πρόβλημα να αναφερθεί στην επτάχρονη περίοδο που πέρασε ο ίδιος στη φυλακή στη Γερμανία, όπου και γεννήθηκε η ιδέα της δημιουργίας μιας ταινίας για την περίπτωσή του. Εξεπλάγην όταν μετά την αποφυλάκισή του ο Φατίχ Ακίν (του οποίου το έργο ο Χαγιάμπι πάντα θαύμαζε) δήλωσε δημιουργικό ενδιαφέρον για την εξιστόρηση της βιογραφίας του, βασισμένος και στο βιβλίο που είχε προηγηθεί.

Ενθουσιώδης υποδοχή

Οσο για τον Ακίν, αντιμετώπισε την ιστορία του Χαγιάμπι σαν μια παραμυθένια αφήγηση βασισμένη σε μια τραχιά αληθινή ζωή και δημιούργησε έναν κόσμο φαντασίας στον οποίο ο ίδιος ο ράπερ ενδεχομένως θα ήθελε να ζήσει. Η υποδοχή πάντως που το κοινό του Ολύμπιον επιφύλαξε για τον σκηνοθέτη επιτυχιών όπως οι «Μαζί/Ποτέ», «Η άκρη του ουρανού», «Μαζί ή τίποτα» ήταν το λιγότερο ενθουσιώδης, ίσως επειδή ο Ακίν είναι δηλωμένος φιλέλληνας και πολύ συχνά επισκέπτεται το συγκεκριμένο φεστιβάλ.

Μιλώντας με το κοινό, ο Ακίν φρόντισε επίσης να πλέξει το εγκώμιο για τη μουσική ραπ που βεβαίως παίζει καθοριστικό ρόλο στην ταινία «Το χρυσάφι του Ρήνου» (θυμίζουμε ότι η μουσική γενικώς είναι μια μεγάλη αγάπη του Ακίν, ο οποίος έχει γυρίσει και το θαυμάσιο μουσικό ντοκιμαντέρ «Ο ήχος της Πόλης» πάνω στην πολύπλευρη μουσική σκηνή της Κωνσταντινούπολης): «Η γκάνγκστα ραπ αναπτύσσεται σε σημεία που συμβαίνουν κοινωνικές ζυμώσεις, στις φαβέλες και σε όλα τα μέρη του κόσμου όπου υπάρχει κοινωνική ανισότητα» είπε. «Καθρεφτίζει το χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς».