Νέα παιχνίδια με τη δημοκρατία

«Αρχισε η αντίστροφη μέτρηση για την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Το Γουοτεργκέιτ ήταν αστείο μπροστά στις αποκαλύψεις του Documento». Νωρίς το απόγευμα του Σαββάτου είδα στο Διαδίκτυο το πρωτοσέλιδο της καλής εφημερίδας μαζί με αυτή την αναγγελία συνεργάτη της, πολύ σύντομα είδα και την εφημερίδα που ανήγγελλε ότι παρακολουθούνται πολιτικοί, δημοσιογράφοι, ο Λαζόπουλος και η Ευγενία Μανωλίδου, σύζυγος Αδωνη Γεωργιάδη, η Πόπη Καλαϊτζή, σύζυγος Κωστή Χατζηδάκη, η Μαρίνα Σταυράκη – Πατούλη.

Αλλά σαράντα οκτώ ώρες μετά, η «χούντα Κούλη» συνεχίζει να είναι πάνω μας, «με το σουγιά στο κόκαλο, με το λουρί στο σβέρκο», ενώ δεν φάνηκε να ιδρώνει το αφτί κανενός, οι Ελληνες μάλλον απολάμβαναν νωχελικά το πρώτο φθινοπωρινό γουικέντ της χρονιάς. Καλό πράγμα τα καλαμπούρια, αλλά καμία κωμωδία δεν έριξε ποτέ καμία κυβέρνηση. Γουοτεργκέιτ από το Δελφινάριο. Τα λεφτά μας πίσω.

Ηταν μια προβοκατόρικη προσπάθεια να οξυνθούν ακόμα μια φορά τα πάθη διά της επαναφοράς της υπόθεσης των υποκλοπών, αλλά τζίφος. Ο μόνος που ενθουσιάστηκε ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος θεωρεί ότι είναι «κρίσιμες ώρες για τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη». Στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης πιάνονται από τα μαλλιά τους. Δεν τους μένουν πια και πολλές δυνατότητες να αποσταθεροποιήσουν το πεδίο, πράγμα για το οποίο προσπαθούν πολύ καιρό, με κάθε μέσο.

Προτελευταία ελπίδα τους ήταν η ενοχοποίηση της χώρας στη διεθνή κοινή γνώμη μέσω της κυβέρνησης που την κατηγόρησαν ότι συστηματικά κάνει παράνομες επαναπροωθήσεις μεταναστών, συχνά με φονικά αποτελέσματα. Η κατηγορία αυτή, που δεν έχει γίνει δυνατόν να τεκμηριωθεί, εξευτελίστηκε το καλοκαίρι, με τον χειρισμό της υπόθεσης της υποτιθέμενης «νεκρής Μαρίας» στον Εβρο.

Τελευταία ελπίδα τους ήταν οι (νόμιμες, πλην ενδεικτικές χρόνιων δυσλειτουργιών των υπηρεσιών) υποκλοπές. Εως προχθές, κράδαιναν απειλητικά τη διερεύνηση του θέματος από την Επιτροπή Pega του Ευρωκοινοβουλίου, η οποία πάντως δεν μπόρεσε να βρει αποδείξεις ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί το Predator ή άλλο παράνομο λογισμικό. Από διάψευση σε διάψευση, πώς να συντηρηθεί ο θόρυβος; Ο ηθικός πανικός, διά του οποίου επιδιώκει να διαβρώσει το τοπίο σταθερότητας ο ΣΥΡΙΖΑ, έπρεπε να συνεχίσει να παράγει θόρυβο.

Στο κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς πανηγύριζαν, χθες το βράδυ, επειδή λέει η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου κάλεσε τον διευθυντή της εφημερίδας που δημοσίευσε τη συγκεκριμένη πληροφορία. Χωρίς να συμμερίζομαι την ανάλυσή τους, από την πρώτη στιγγμή υποστήριξα ότι η Εισαγγελία του Ανωτάτου Δικαστηρίου αυτό ακριβώς έπρεπε να πράξει.

Δεν καταλαβαίνω τη δημοσιογραφία που παρουσιάζεται τόσο σεμνή και χαμηλοβλεπούσα, ώστε να μη δημοσιεύει τα στοιχεία που εξαγγέλλει αλλά λέει ότι θα τα δώσει στον εισαγγελέα, ωστόσο είναι κι αυτό μια στάσις. Αν όμως δεν υπάρχουν στοιχεία, ή οι ιθύνοντες της εφημερίδας ισχυριστούν ότι θέλουν να τα κρατήσουν για τον εαυτό τους, ή είναι κάποια στοιχεία από ιδιώτες που επιδέξια θα επιχειρηθεί να αποδοθούν στην κυβέρνηση, κι αυτό μια στάσις είναι – μόνο που σε αυτή την περίπτωση η Εισαγγελία πρέπει να σταθμίσει τι στόχο μπορεί να έχει ένα δημοσίευμα άκυρο και παρελκυστικό και να πράξει αναλόγως. Διότι αν το δημοσίευμα της καλής εφημερίδας, που φέρεται να υιοθετεί η αξιωματική αντιπολίτευση, είναι άκυρο και παρελκυστικό, η φύση του και η στόχευσή του δείχνει ότι έχει στόχο την πολιτική ομαλότητα, τη σταθερότητα, τους θεσμούς και την εμπιστοσύνη των πολιτών σ’ αυτούς. Εντέλει, τη δημοκρατία.

Και κανείς δεν δικαιούται να παίζει με τη δημοκρατία.

Η τραμπική Αριστερά

Τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου τα έζησα πιστεύοντας ότι η Αριστερά, ιδίως το ανανεωτικό κομμάτι της, κινείται από ένα ηθικό αίτημα κοινωνικής δικαιοσύνης. Η αποδόμηση αυτής της πεποίθησης ήταν οδυνηρή. Αλλά ήταν και απομυθοποιητική.
Οπως και να το κάνουμε, είναι απομυθοποιητικό να βλέπεις πρόσωπα που κατηγορούσαν τον αυριανισμό, όταν θριάμβευε ενθαρρυμένος από τις υστεροβουλίες του λαϊκού ΠΑΣΟΚ, σήμερα να αντιγράφουν τις μεθόδους του. Εξίσου απομυθοποιητικό είναι να βλέπεις τους κατηγόρους του Τραμπ και του τραμπισμού, του Ορμπαν, του Μπολσονάρο, να χρησιμοποιούν τις ίδιες μεθόδους των υποτιθέμενων εχθρών τους: γενικεύοντας, να αμφισβητούν τη θεσμική τάξη ακόμα και στην εκλογική διαδικασία (στην περίπτωση της επίθεσης κατά του Κοινοβουλίου, οι έλληνες τραμπιστές είχαν προηγηθεί).
Η τραμπική Αριστερά ζει ένα δράμα. Γνωρίζει ότι αν χάσει τον στόχο της εξουσίας τώρα, τον χάνει οριστικά. Γι’ αυτό δίνει ακόμα μια φορά τα ρέστα της, με μεθόδους δοκιμασμένες την προηγούμενη δεκαετία της χρεοκοπίας και του αντιμνημονίου, αδιαφορώντας και για τους θεσμούς, και για το συμφέρον της χώρας, και για τις υπολήψεις των ανθρώπων και για τις ιδεολογίες. Απέναντι σε τέτοιων μεθόδων προσβολές, η δημοκρατία και οι θεσμοί της οφείλουν και να αντέξουν και να ενισχυθούν. Είμαστε όλοι υπεύθυνοι γι’ αυτό.