Η νομιμοποίηση της αθλιότητας

Διαβάζω τη λίστα με τα ονόματα όσων κατά τα δημοσιεύματα παρακολουθούνταν με τη χρήση του συστήματος Predator. Υπάρχει άραγε κάποιος που θα ήθελε να παρακολουθεί ταυτόχρονα τον Αντώνη Σαμαρά, τη γυναίκα του Αδωνη Γεωργιάδη, τον Λάκη Λαζόπουλο και τον πρόεδρο του Αρη Θεσσαλονίκης Θόδωρο Καρυπίδη; Δεν το ξέρω. Η υποψία μου είναι πως στη συγκεκριμένη περίπτωση είχαμε πολλές διαφορετικές προσπάθειες υποκλοπών τηλεφωνικών συνδιαλέξεων κατά παραγγελία διαφόρων. Δεν αποκλείεται μεταξύ των εντολέων να βρίσκονται και κυβερνητικοί παράγοντες – αν και θα μου έκανε εντύπωση, διότι για αυτά το κράτος συντηρεί κοτζάμ ΕΥΠ. Αυτό που εγώ ξέρω ωστόσο είναι ότι πρέπει να υπάρξουν δύο απαραίτητα επόμενα βήματα. Το πρώτο να βρεθούν ποιοι έκαναν τις παρακολουθήσεις και οι εντολείς τους: μια ιδιωτική εταιρεία έχει το Predator, όχι τίποτα σκοτεινές υπηρεσίες. Το δεύτερο να περάσει με κάποιον τρόπο ένα μήνυμα ότι οι παρακολουθήσεις από ιδιωτικές εταιρείες ή άλλου τύπου εμπόρους τέτοιων υπηρεσιών και η δημοσιοποίηση του υλικού που χάρη σε αυτές προκύπτει συνιστούν παρανομία. Κακουργηματική.

Υποκλοπές γίνονται παντού. Στην Ελλάδα όμως όχι μόνο μάθαμε να μην τις θεωρούμε παράνομες, αλλά επιτρέπεται de facto και η μετάδοση του περιεχομένου τους μέσω των ΜΜΕ. Σε αυτό έχει βοηθήσει – άθελά του φυσικά – το έρμο το ποδόσφαιρο. Η επικοινωνιακή δύναμη του ποδοσφαίρου έχει χρησιμοποιηθεί για να γίνει δεκτή αυτού του είδους η αθλιότητα από τον κόσμο που αγαπά βρώμικες ιστορίες τέτοιου είδους.

Η κορυφαία ιστορία ντροπής διαδραματίστηκε πριν από μερικά χρόνια και είχε ως θύμα τον τότε αρχιδιαιτητή Χριστόφορο Ζωγράφο. Η ΕΠΟ τού νοίκιασε ένα αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις του. Νοικιάστηκε από μια εταιρεία που ανήκε σε κουμπάρο γνωστού παράγοντα που λύνει και δένει στον χώρο του ποδοσφαιρικού παρασκηνίου, διότι η ελληνική Δικαιοσύνη τού το επιτρέπει. Στο αυτοκίνητο του διαιτητή είχαν τοποθετηθεί «κοριοί». Υπήρξαν ατελείωτες ώρες καταγραφής συνομιλιών του. Τον είχαν παγιδέψει για να ακούσει το πανελλήνιο πως όριζε διαιτητές τάχα μου με εντολές παραγόντων κ.τ.λ. Αποδείχτηκε πως δεν υπήρχε τίποτα απολύτως το επιλήψιμο. Τότε, όσοι είχαν κάνει τη δουλειά παραχώρησαν συνομιλίες (κάνοντας μάλιστα «κοπτοραπτική») για τηλεοπτική μετάδοση, με τις οποίες δημιουργήθηκαν υποψίες στο κοινό για τα σεξουαλικά γούστα του αρχιδιαιτητή: μιλάμε για αθλιότητα μεγατόνων.

Κυβερνούσε τότε ο κατά τα άλλα ευαίσθητος για τα ατομικά δικαιώματα ΣΥΡΙΖΑ με τον μάλλον λιγότερο ευαίσθητο Πάνο Καμμένο: παρά τη σχετική μήνυση του αρχιδιαιτητή δεν υπήρξε η παραμικρή έρευνα για να αποκαλυφθούν και να πληρώσουν οι ενορχηστρωτές αυτής της αθλιότητας.

Οταν το καλοκαίρι ξέσπασε το σκάνδαλο των υποκλοπών των τηλεφωνημάτων του Νίκου Ανδρουλάκη περίμενα ότι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ θα πρότασσε ως ζητούμενο την παραδειγματική τιμωρία όποιων έκαναν κάτι παράνομο – αν υπήρχε παρανομία. Περίμενα να επικεντρώσει την κριτική του κυρίως σε αυτό: στην ανάγκη να υπάρξει επιτέλους ο στοιχειώδης σεβασμός σε κάτι που αποτελεί ατομικό δικαίωμα. Αντί για αυτό ο Ανδρουλάκης επέτρεψε σε διάφορους καλοθελητές να ζητάνε παραιτήσεις της κυβέρνησης, να κουνάνε το χέρι σε υπουργούς, να παριστάνουν τους Ζορό των δικαιωματιστών. Ετσι χαθήκαμε στις «εξεταστικές επιτροπές» και στη μικροπολιτική, ενώ ο σκοπός έπρεπε να είναι να βρεθούν και να τιμωρηθούν όσοι έκαναν παρανομίες. Ωστε να αρχίσουν να φοβούνται όσοι έχουν το θράσος να κάνουν υποκλοπές, αλλά και όσοι αγοράζουν τέτοιες υπηρεσίες για προσωπικό όφελος ή για εκβιασμούς.

Χρειάζονται πολιτικές πρωτοβουλίες για να κάνουν οι ανακριτικές και οι διωκτικές Αρχές τη δουλειά τους; Δυστυχώς ναι. Από μόνοι τους αυτοί που θα έπρεπε να έχουν ως προτεραιότητα την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων δεν κάνουν το παραμικρό. Είναι τόσο μεγάλα τα ονόματα όσων ασχολούνται με το σπορ των υποκλοπών που δεν θέλουν να μπλέξουν μαζί τους. Ολα τα άλλα είναι να ‘χαμε να λέγαμε. Ούτε καν να ακούγαμε…