Ενα νέο σκότος

Ισως είναι η πιο αποκαρδιωτική διαπίστωση που μπορεί να γίνει σήμερα, πάνω από μία δεκαετία μετά την πτώχευση: ότι παρά την τεράστια αυτή περιπέτεια, που καταβαράθρωσε το ΑΕΠ της χώρας, που φόρτωσε ένα αδιανόητο δημόσιο χρέος για ακόμα μιάμιση γενιά από σήμερα, που απομείωσε δραματικά τον δημόσιο πλούτο της, που οδήγησε περίπου μισό εκατομμύριο νέους μορφωμένους παραγωγικούς ανθρώπους να την εγκαταλείψουν για πάντα με απροσμέτρητες συνέπειες που δεν έχουν ακόμα καν αρχίσει να φαίνονται, τελικά, παρ’ όλα αυτά, δυστυχώς, αυτή η χώρα, τελικά ούτε έμαθε, ούτε άλλαξε πραγματικά.

Η πτώχευση έστειλε την Ελλάδα πολλές δεκαετίες πίσω. Το χειρότερο όμως είναι ότι κατέστρεψε τη συνέχεια της πληθυσμιακής της βάσης: η Ελλάδα γερνάει με ταχύτητες αστραπής. Οχι μόνο επειδή έφυγαν τόσο πολλοί, οι περισσότεροι νέοι ή σχεδόν νέοι, αλλά και επειδή όσοι έμειναν είναι πολύ δύσκολο να στηρίξουν οικονομικά τη δημιουργία οικογένειας. Αυτή είναι η πραγματικότητα, την οποία την ξέρουν οι πάντες, εκτός από τους πολιτικούς που εναλλάσσονται σε θέσεις εξουσίας και διεκδικούν για τους εαυτούς τους τα εύσημα της σωτηρίας: μέχρι και ο… ΣΥΡΙΖΑ φωνάζει νυχθημερόν ότι δήθεν «έσωσε την Ελλάδα», λες και μιλάει σε χρυσόψαρα.

Εχει όμως σε αυτό χρυσό χορηγό την κυβέρνηση. Γιατί όταν από το πουθενά εμφανίζονται τερατώδη σκάνδαλα όπως αυτό των υποκλοπών, που τυγχάνουν εξίσου απαράδεκτης και σκοτεινής μετέπειτα διαχείρισης, η κυβέρνηση, είτε το καταλαβαίνει είτε όχι, πυροβολεί και τον εαυτό της (πρόβλημά της) και τη δημοκρατία. Και αυτό είναι πολύ μεγάλο πρόβλημα. Και όταν μετά σκάει κι ένας Πάτσης το πράγμα γίνεται ακόμα χειρότερο. Αυτά τα δύο παραδείγματα τα λένε όλα. Και για το ότι συνέβησαν και για την απόλυτη απαξία που τα συνόδευσε μετά στη Βουλή: για τον Πάτση μόλις τώρα «θυμήθηκε» τις ευθύνες της και στέλνει την παλιά αυτή υπόθεση στη Δικαιοσύνη. Οσο για τις υποκλοπές, η Βουλή, πρέπει να το πει κανείς χωρίς περιστροφές, θα έπρεπε να ντρέπεται ακόμα περισσότερο. Ειδικά με το πάλαι ποτέ κατεξοχήν ευρωπαϊκό ελληνικό κόμμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην εξουσία. Βέβαια, στην ελληνική εκδοχή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, η Βουλή ιστορικά υπήρξε υποπόδιο της κυβέρνησης. Ομως, και εκεί, αν θέλαμε να μιλάμε για ευρωπαϊκή δημοκρατία όχι του 21ου, αλλά του 20ού έστω αιώνα, θα υπήρχαν όρια που εν προκειμένω τα ξεπέρασε προς τον κατήφορο χωρίς φρένα.

Κομπάζουμε ως υποτίθεται «αναγεννηθέντες», πιο μπροστά από τους πρώτους στη δήθεν «νέα Ελλάδα» της εποχής μετά την καταστροφή. Ομως, πολλοστημόρια τέτοιων σκανδάλων δεν θα άφηναν όρθια καμία κυβέρνηση δυτικότερα της Ιταλίας για πάνω από λίγες ημέρες. Πολύ δε παραπάνω μετά από τέτοιου είδους μαγειρέματα. Δυστυχώς η σκοτεινή παλαιοβαλκανική Ελλάδα επέστρεψε και επικράτησε της ευρωπαϊκής. Και όλα τα άλλα είναι παραμύθια. Τέτοιες λογικές δεν είναι νοητές στον ευρωπαϊκό χώρο. Τελεία, παράγραφος. Είναι μόνο αποδεκτές απ’ τα Βαλκάνια και προς ανατολάς, ή σε χώρες που ακροβατούν με τον αυταρχισμό.

Για την ουσία των ζητημάτων αυτών η κυβέρνηση δεν είχε και δεν έχει τι να πει. Οι ανύπαρκτες «απαντήσεις» της δεν έπεισαν ούτε καν το ίδιο το Υπουργικό της Συμβούλιο, που μεγάλο τμήμα του δεν θέλησε καν να τις υπερασπιστεί, αν και ήδη είμαστε στην προεκλογική περίοδο. Η κυβέρνηση έχει ουσιαστικά την αυταπάτη ότι θα τη… σώσουν τα λεφτά που μοιράζει και ο ΣΥΡΙΖΑ: περιμένει ότι θα γλιτώσει απ’ όλα αυτά, επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απαξιωθεί με το γνωστό σε όλους παρελθόν που έχει. Το έχει. Και το ξέρουν όλοι. Αλλά δεν θα κρίνουν τον ΣΥΡΙΖΑ. Την αβίωτη πραγματικότητα θα κρίνουν και την κυβέρνηση ενός νέου σκότους, που θα απέρχεται στις εκλογές.