Η Δεξιά κερδίζει παντού, από τις ΗΠΑ ως το Ισραήλ

Εάν οι δημοσκοπήσεις, οι ειδικοί και η προηγούμενη εμπειρία δεν πέφτουν απολύτως έξω, τότε οι Δημοκρατικοί θα συντριβούν στις ενδιάμεσες εκλογές αυτής της εβδομάδας. Δεδομένων των προβλημάτων που κληρονόμησε, άλλωστε, η προεδρία Μπάιντεν ήταν εξαρχής πιθανό να τελειώσει μέσα σε ένα δράμα. Ετσι, τα αναμενόμενα κέρδη των Ρεπουμπλικανών την Τρίτη θα βυθίσουν τη χώρα σε μια περίοδο σκληρών πολιτικών συρράξεων, καθώς και σε νομοθετικό αδιέξοδο πριν από τις προεδρικές εκλογές του 2024.

Ο πληθωρισμός, οι ανησυχίες για την ύφεση και η γενικότερη απαισιοδοξία για τις προοπτικές της χώρας μοιάζουν να είναι οι παράγοντες-κλειδιά που επιδρούν στους ψηφοφόρους. Οταν δε ο Μπάιντεν ισχυρίζεται ότι η ανάκαμψη είναι καθ’ οδόν, ηχεί σαν τον εξίσου αντιδημοφιλή Τζορτζ Μπους το 1992. Το γεγονός ότι ο Μπους είχε δίκιο δεν τον έσωσε από τον Μπιλ «είναι η οικονομία, ανόητε» Κλίντον.

Η ολοένα πιο έντονη αβεβαιότητα στην Ουάσιγκτον, που επιδεινώνεται περαιτέρω από τη διαφαινόμενη επιστροφή τού διαρκώς πιο διχαστικού και καταστροφικού Ντόναλντ Τραμπ συνιστούν κακά νέα για τις ΗΠΑ. Το ίδιο και για τον υπόλοιπο κόσμο, εκτός από τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Αλλωστε, εάν οι Ρεπουμπλικανοί πάρουν το πάνω χέρι, η πολεμική βοήθεια προς την Ουκρανία είναι πιθανό να πληγεί.

Οσο για την αμερικανική ηγεσία στον πλανήτη, η ζωτική σημασία της καθίσταται αντιληπτή σε όλο της το μέγεθος μόνο όταν εκλείπει.

Η αλήθεια είναι, πάντως, ότι οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ δεν είναι οι μόνοι που υποφέρουν σήμερα. Η κατάσταση που βιώνουν απηχεί τη γενικότερη αποτυχία των κομμάτων της Κεντροαριστεράς να αρθρώσουν ένα πειστικό εναλλακτικό όραμα απέναντι στην εκστρατεία τρόμου, τον ρατσισμό και τον ψευδοπατριωτισμό των διαρκώς πιο ακραίων και μισαλλόδοξων δεξιών δυνάμεων.

Προς την απέραντη ντροπή τους, οι ψηφοφόροι του Ισραήλ μόλις έδωσαν δύναμη σε ένα κόμμα που πρεσβεύει την εβραϊκή υπεροχή. Τον δρόμο προς αυτό το όνειδος άνοιξαν τα αριστερά κόμματα του Μερέτζ και των Εργατικών.

Στην Ιταλία, τη Γαλλία και την Ουγγαρία, επίσης, τα ακροδεξιά κόμματα κυριάρχησαν στην προεκλογική συζήτηση, αναδεικνύοντας παράλογους φόβους αναφορικά με την ασφάλεια, την εθνική ταυτότητα και τη μετανάστευση. Η παραδοσιακή Αριστερά κατέρρευσε. Στη Βρετανία δε, τριτοκλασάτοι δημαγωγοί χρησιμοποιούν τη γλώσσα του πολέμου προκειμένου να αναδείξουν την εισβολή των μεταναστών, ενώ ο αντίθετος λόγος των Εργατικών αποτυγχάνει να πείσει.

Η ανακούφιση που προκάλεσε η ήττα, την περασμένη εβδομάδα, του Τραμπ της τροπικής ζώνης, Ζαΐχ Μπολσονάρο, δεν μπορεί να κρύψει το γεγονός ότι, σχεδόν παντού αλλού, τα κόμματα της φιλελεύθερης, προοδευτικής μετριοπαθούς ή σοσιαλδημοκρατικής Κεντροαριστεράς χάνουν έδαφος απέναντι στις ολέθριες απλουστεύσεις, κατασκευές και διαστρεβλώσεις της σκληρής Δεξιάς. Παντού, όπως τουλάχιστον φαίνεται, ο φόβος θριαμβεύει – δίνοντας πλεονέκτημα στα τρομερά δίδυμα, Πούτιν και Σι, αυτών των κακόβουλων παγκόσμιων ηγετών του στρατοπέδου του φόβου.

Ετσι, όπως συμβαίνει και με άλλους που βρίσκονται στην Αριστερά, οι αποδιοργανωμένοι Δημοκρατικοί του Μπάιντεν είναι ανάγκη να εντείνουν τις προσπάθειές τους, να παρουσιάσουν τις ιδέες τους και να στείλουν το μήνυμά τους πριν από το 2024. Κι αυτό διότι, για να λέμε την αλήθεια, οι πρωταγωνιστές της Δεξιάς έχουν μια καλύτερη, πιο συναρπαστική και πιο σπλαχνική ιστορία να διηγηθούν – έστω κι αν αποτελείται κυρίως από ψεύδη.