Μήπως είναι {LF}ήδη αργά;

«Η δουλειά που έχουμε μπροστά μας είναι επιτακτική. Τόσο επιτακτική όσο οι επιπτώσεις στο κλίμα των οποίων γινόμαστε μάρτυρες σε ολόκληρο τον κόσμο», δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, θέλοντας να υπογραμμίσει τη σημασία που έχει η ετήσια διάσκεψη για την κλιματική κρίση που πραγματοποιείται από τις 6 ως τις 18 Νοεμβρίου, στο Σαρμ ελ-Σέιχ της Αιγύπτου.

«Το ένα τρίτο του Πακιστάν πλημμύρισε. Η Ευρώπη βίωσε το πιο θερμό καλοκαίρι της εδώ και 500 χρόνια. Οι Φιλιππίνες επλήγησαν αλύπητα. Και σε ολόκληρη την Κούβα σημειώθηκε μπλακάουτ», τόνισε ο Γκουτέρες. Προφανώς δε, οι επιστήμονες θα μπορούσαν να πουν – και έχουν ήδη πει – πολύ περισσότερα για να μας πείσουν πόση ανάγκη υπάρχει να καταλήξει η διάσκεψη σε αποτελέσματα, προκειμένου να «σωθεί οτιδήποτε αν σώζεται».

Η ίδια ιστορία…

Η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά που πλησιάζει ένα τέτοιο γεγονός οι τόνοι ανεβαίνουν δραματικά, οι προειδοποιήσεις διαδέχονται η μία την άλλη, οι πάντες διαμηνύουν ότι δεν υπάρχει άλλος χρόνος και ότι ήδη έχουν προκληθεί μη αντιστρεπτές συνέπειες στον πλανήτη. Το τι ακολουθεί είναι επίσης γνωστό: Λίγο πριν από την έναρξη, πολιτικοί, αξιωματούχοι και έγκυροι αναλυτές, σπεύδουν να ξεκαθαρίσουν ότι δεν πρέπει να βάζουμε πολύ ψηλά τον πήχη, καθώς οι αντιθέσεις είναι μεγάλες. Μετά δε το τέλος των εργασιών και του «παζαριού» που τις συνοδεύει, ακούγεται ένας… αναστεναγμός ανακούφισης για όσα επιτεύχθηκαν – τα οποία πάντως αποτελούν ένα (μικρό) βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Κάπως έτσι αναμένεται να κυλήσει και η διάσκεψη της Αιγύπτου. Ισως και κάπως χειρότερα μιας και, όπως σημειώνει το περιοδικό Fortune, οι συνθήκες μοιάζουν δυσμενέστερες σε σύγκριση με την COP-26. Τότε που  κυριαρχούσε ακόμη το σοκ από την πανδημία.

Χειρότερα από πέρυσι

«Αυτές ήταν οι παλιές καλές μέρες», σημειώνει το περιοδικό, εξηγώντας ότι σήμερα «το γεωπολιτικό πλαίσιο που διαμορφώνει το σύνολο της διεθνούς διπλωματίας από τεταμένο που ήταν έχει γίνει πλέον επισφαλές» εξαιτίας του πολέμου στην Ουκρανία. Πράγματι, από τη μία, η «Δύση» αντιμετωπίζει την «Ανατολή» (και το αντίστροφο) κυριολεκτικά με… μισό μάτι, κάτι που σημαίνει ότι η εξεύρεση κοινού τόπου έχει καταστεί ακόμη πιο δύσκολη. Από την άλλη, το ενεργειακό σοκ έχει οδηγήσει σε μια πασιφανή (αν και προσωρινή, σύμφωνα με τις διαβεβαιώσεις) στροφή στα «βρώμικα» ορυκτά καύσιμα.

Κάπως έτσι σε συνδυασμό με το τέλος της εποχής του «φτηνού» χρήματος και της ανεξάντλητης ρευστότητας, ουδείς πρέπει να αναμένει θαύματα.

Οσο για τη Γη, σε ένα χρόνο από τώρα θα κληθεί να μετρήσει πόσες νέες πληγές θα έχει αποκτήσει…