Ετσι ήταν πάντα

Ο βραβευμένος συγγραφέας παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας, που συνελήφθη για την κατοχή υλικού παιδικής πορνογραφίας, υποστήριξε ότι είχε συλλέξει τις 100 ταινίες, για τις οποίες κατηγορείται και έχει προφυλακιστεί, ως πρωτογενές υλικό της έρευνας για το επόμενο βιβλίο του. Να υποθέσω ότι, προφανώς, δεν θα ήταν παιδικό ούτε βέβαια εφηβικό! Θα απευθυνόταν μάλλον σε ενήλικους αναγνώστες και δεν αποκλείω να ήταν μια πρώτη απόπειρα του συγγραφέα στο είδος του σκανδιναβικού νουάρ, που συχνά αντλεί τη θεματολογία του από τις πιο καταθλιπτικά νοσηρές ανθρώπινες καταστάσεις – λέω εγώ, προσπαθώντας να είμαι αντικειμενικός.

Θα μπορούσε, κάνω μια υπόθεση, να είχε εξασφαλίσει νομίμως την πρόσβαση στο υλικό. Γνωστός και βραβευμένος είναι, θα μπορούσε να έχει πάει κατευθείαν στην Υπηρεσία Διώξεως Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και να τους εξηγήσει τι θέλει και για ποιον λόγο. (Θα μπορούσε μάλιστα να έχει βάλει και μέσον – δεν είναι ντροπή). Στην καλύτερη περίπτωση, φαντάζομαι, θα του έκαναν τη χάρη και θα του οργάνωναν μια ιδιωτική προβολή εκεί, στα γραφεία της υπηρεσίας. Εκτός του ότι έτσι δεν θα διέτρεχε τον κίνδυνο να μπλέξει, με τον συγκεκριμένο τρόπο θα ήταν και πολύ ευκολότερη ψυχολογικά η εξοικείωση με τη συγκεκριμένου τύπου φρίκη. Τα στελέχη της υπηρεσίας θα του έδιναν χαρτομάντιλα και ένα ποτήρι νερό (γιατί πρέπει να είναι αφόρητα σκληρό να παρακολουθείς τέτοια θεάματα), θα απαντούσαν στις ερωτήσεις του και, το κυριότερο, θα είχε τη μεγάλη παρηγοριά ότι παρακολουθεί τη φρίκη, με την παρουσία των ανθρώπων που αγωνίζονται να την εξαλείψουν. Δεν πρέπει να το σκέφτηκε· προτίμησε να μαζέψει μόνος του το υλικό.

Και έστω να δει μία, να δει δύο, να δει τρεις. Πώς άντεξε να δει εκατό; Ή έστω είκοσι, γιατί από ένα σημείο και έπειτα ο αριθμός δεν έχει σημασία. Ποιος αντέχει να δει εκατό τέτοιες ταινίες; Στις ταινίες αυτές, φαντάζομαι, φαίνονται τα πρόσωπα των παιδιών. Πώς αντέχει κάποιος να κουβαλάει στη μνήμη του πρόσωπα παιδιών που τα βασανίζουν; (Θα μου πεις, οι αστυνομικοί που εξιχνιάζουν αυτές τις υποθέσεις πώς αντέχουν; Ελα ντε. Πώς αντέχουν οι άνθρωποι…) Αν ένας συνηθισμένος άνθρωπος υποβληθεί στο μαρτύριο της παρακολούθησης ενός τόσο μεγάλου αριθμού ταινιών αυτού του είδους, μετά θα χρειαστεί τουλάχιστον δύο χρόνια ντιβάνι (εννοώ τέσσερις φορές την εβδομάδα, κανονική ψυχανάλυση, όχι ψυχοθεραπεία) για να συνέλθει. Εκτός αν εκείνος που μάζεψε τις ταινίες και τις είδε… Σταματώ εδώ, όμως. Δεν μπερδεύομαι με τη δουλειά των Αρχών. Μερικές σκέψεις μόνο μοιράζομαι μαζί σας και τίποτε περισσότερο.

Πολλοί αναρωτιούνται αν, όλα αυτά τα περιστατικά παιδοφιλίας, που ανακύπτουν με τέτοια ανησυχητική συχνότητα στην επικαιρότητα, είναι «σημεία των καιρών» ή αν υπήρχαν στην ίδια έκταση, αλλά εμείς δεν τα βλέπαμε, λόγω της  συγκάλυψης που επιβάλλει η σεμνοτυφία του κοινωνικού περιβάλλοντος. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα σύγχρονα τεχνολογικά μέσα ευνοούν τους ανώμαλους του είδους, καθώς διευκολύνεται η διάδοση οπτικοακουστικού υλικού, προσωπικά όμως νομίζω ότι πάντα έτσι ήταν. Η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει· το μόνο που άλλαζε στην πορεία της ανθρώπινης ιστορίας ήταν το αξιακό πλαίσιο των κοινωνιών, μέσα στο οποίο υπήρχε η παιδεραστία. Αφήστε δε ότι υπήρξαν και εποχές όπου ήταν οιονεί θεσμοθετημένη. Ας μη θυμηθούμε τώρα το «μυστήριο» του ελληνικού έρωτα, τον πλατωνικό Χαρμίδη και λοιπά τεκνά, που μπαινοβγαίνουν στους πλατωνικούς διαλόγους.

Ισως το πιο χαρακτηριστικό (επειδή είναι και το πιο αηδιαστικό) περιστατικό από την Ιστορία είναι εκείνο του ρωμαίου αυτοκράτορα Τιβέριου. Στην περίφημη «Βίλα του Διός», στο Κάπρι, είχε μία πισίνα, στην οποία κολυμπούσε μαζί με τα «ψαράκια» του, όπως τα έλεγε. Αυτά ήσαν δουλάκια, αγόρια και κορίτσια, με ηλικία γύρω στα δέκα, εκπαιδευμένα να κολυμπούν γύρω του και, βουτώντας κάτω από τον αυτοκράτορα, να τον δαγκώνουν (τρυφερά) στο σημείο που φαντάζεστε. (Οχι στο πόδι, όχι εκεί! Σκεφτείτε κάτι άλλο…) Βέβαια, αυτό το καταγράφει ο Σουητώνιος, που είναι διάσημος για τις υψηλής εμπνεύσεως τερατολογίες του. Είναι ο ίδιος που έχει γράψει για τον δραστήριο ερωτικό βίο του Ιούλιου Καίσαρα ότι «υπήρξε άνδρας όλων των γυναικών και γυναίκα όλων των ανδρών». Κακίες του κόσμου, τελειοποιημένες από τη γραφίδα ενός προικισμένου συγγραφέα. Ως ένα βαθμό, όμως, είναι φτιαγμένες με υλικά της πραγματικότητας και, γι’ αυτό, μας δίνουν μια ιδέα των σεξουαλικών ηθών της εποχής, νομίζω.

Ετσι ήταν πάντα, ως προς την ουσία του θέματος. Η βασική διαφορά όμως – και αυτό είναι το παρήγορο της υπόθεσης – είναι ότι σήμερα διαθέτουμε και τα μέσα και τους ανθρώπους, για τον εντοπισμό και τη δίωξη των καθαρμάτων της κατηγορίας αυτής. Κυρίως, διαθέτουμε τη στήριξη και την πίεση της κοινωνίας. Δεδομένου μάλιστα ότι οδεύουμε προς εκλογές, αυτή την πίεση μην την υποτιμάτε καθόλου…