Μεγαλώνοντας με τη Μαντόνα

Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, τα κορίτσια της γενιάς μου ζούσαμε την εκλαμπρότητα της συναρπαστικής ηλικίας που έχει μπροστά το «δύο». Τότε που νομίζεις ότι τα ξέρεις όλα, αλλά ακόμα και οι πρώτες ρωγμές της παντογνωσίας σου εύκολα στοκάρονται από πανταχόθεν «προσφερόμενα υλικά». Εκείνη την εποχή, λοιπόν, στον χάρτη των ειδώλων μας ακουγόταν ακόμη ο μακρινός απόηχος της ντίσκο και τα στυλιστικά «προικιά» του. «There is no summer like Donna Summer» ήταν το σύνθημά μας και «Fame, I want to live forever». Ελεύθερος έρωτας, μπαντάνα και κολάν με ψηλοτάκουνα. Και η πιο σοφιστικέ εκδοχή μας είχε Μπράιαν Φέρι και «Avalon», Police και «Every breath you take», καφτάνια και ξυπολησιά. Τόσο ξεκάθαρα, τόσο «κουτάκια».

Και τότε εμφανίστηκε το κορίτσι με το αναπάντεχο όνομα και το παράξενο στυλ. Τη Μαντόνα Λουίζ Βερόνικα Τσικόνε από το Μίσιγκαν, δεύτερης γενιάς Ιταλοαμερικανίδα και, περίπου, συνομήλική μας, δεν μπορούσαμε να την κατατάξουμε σε καμία από τις μέχρι τότε γνωστές κατηγορίες. Εγκαινίαζε μια καινούργια και η αμηχανία που μας προκάλεσε αρχικά ξεπεράστηκε πολύ γρήγορα. Το τραγούδι μέσα από το οποίο τη γνωρίσαμε, το «Like a virgin», δεν ήταν και τίποτα σπουδαίο, αλλά έμοιαζε να κοροϊδεύει όλα τα άλλα. Ποιος νοιαζόταν όμως για αυτό καθαυτό το τραγούδι όταν έβλεπε τη Μαντόνα; Δεν θυμάμαι στα χρόνια μου τέτοια ανατροπή της έννοιας του στυλ που, μέχρι τότε, ήταν απόλυτα συνυφασμένο με την κομψότητα. Με έμπνευση από τη Μαντόνα φορέσαμε εικονίτσες στ’ αφτιά, ξεθάψαμε τους οικογενειακούς σταυρούς και τους κρεμάσαμε σε χοντρές αλυσίδες, θυμηθήκαμε τα δαντελωτά γαντάκια της γιαγιάς, συνδυάσαμε μυτερά γοβάκια με σοσόνια. Με δυο λόγια, διεκδικήσαμε – μάλλον ασυνείδητα – την κατάργηση των ενδυματολογικών κανόνων, εκείνο το καταναγκαστικό «τι πάει με τι». «Ολα με όλα», μας έκλεισε το μάτι η Μαντόνα.

Οχι όμως μόνο στο ντύσιμο. Οσο απογειωνόταν η καριέρα της, η Μαντόνα δεν έσπαγε το ένα μετά το άλλο μόνο τα ρεκόρ δημοφιλίας και εμπορικότητας, αλλά και πλείστα όσα ταμπού και κλισέ. Εντάξει, ήδη έτρεμαν συθέμελα, αλλά ήταν εκείνη που τους έδωσε την κλωτσιά. Ηταν η νέου τύπου «ελεύθερη γυναίκα» που δεν απενοχοποίησε μόνο τη σεξουαλικότητά της αλλά και τις αναζητήσεις της. Πλασαρίστηκε ως man eater, δεν έκανε ποτέ σχέση, δημοσιοποιημένη τουλάχιστον, με οιονδήποτε παράγοντα ή «ισχυρό άντρα», το Βατικανό την αφόρισε για το βιντεοκλίπ του «Like a prayer», το «SEX» και το «Erotica» θεωρήθηκαν μανιφέστα, τέλος πάντων σόκαρε, δίχασε, προκάλεσε, αλλά, πάνω απ’ όλα, για πολλά χρόνια, έφτανε ένα κλείσιμο του ματιού της για να επιβάλει μόδα. Και αν κάποιος έλεγε ότι τον κούρασε η απόλυτη κυριαρχία της στo σταρ σίστεμ, την επόμενη σεζόν η ίδια επανεφεύρισκε τον εαυτό της. Για όλα αυτά την κάναμε είδωλο και «θεά» μας.

Εκτόπλασμα

Και τα χρόνια πέρασαν πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο θέλαμε και απ’ όσο φανταζόμασταν. Από τους «μαντονικούς» κορσέδες άρχισαν να ξεχειλίζουν (και κυριολεκτικά και μεταφορικά) οι ζάρες των χρόνων μας. Και στις παντός είδους «Confessions on a dance floor» μάς έπεφταν τ’ απάκια μας.

Θα θέλαμε να μεγαλώσουμε μαζί με τη Μαντόνα. Και τα μπότοξ μας να κάνουμε, και τις επεμβάσεις μας, αλλά να θυμίζουμε τα «κορίτσια του ’80» που υπήρξαμε. Να γεράσουμε νεανικά, χωρίς απωθημένα, ως χορτασμένες γυναίκες που θέλω να πιστεύω ότι είμαστε. Να φοράμε ό,τι θέλουμε, να επαναφέρουμε, ανανεώνοντάς τες, τις δικές μας μόδες, να μιλάμε στις νεότερες γυναίκες για τα πάθη και τα λάθη μας. Και να έχουμε τη Μαντόνα για είδωλο. Μια Μαντόνα που θα ήταν γοητευτική και νεανική παρά τις ρυτίδες της.

Ουδεμία σχέση, δηλαδή, με αυτό το εκτόπλασμα 16άρας που βλέπουμε στις τελευταίες της αναρτήσεις. Μια εφιαλτική φιγούρα που σε κάνει να θέλεις να εξαφανιστούν όλα τα πλάνα της από το «La isla bonita» και να μείνουν μόνο εκείνα του αγοριού που έπαιζε κιθάρα. Πώς να είναι άραγε αυτός σήμερα;