Τοξικά

«Ολη η Ελλάδα ήξερε τη δράση μου» δήλωσε με μετριοφροσύνη ο βουλευτής Πάτσης (Αnt1, 26/10).

Συγγνώμη αλλά εγώ δεν την ήξερα. Για να είμαι μάλιστα ακριβής δεν ήξερα καν την ύπαρξη του Πάτση, πόσω μάλλον τη δράση του.

Και για να είμαι ακόμη πιο ακριβής, δεν κατάλαβα να υπήρχε και κάποιος ειδικός λόγος για να την ξέρω. Ούτε πριν από το 2019, ούτε μετά την εκλογή του, έκανε κάτι που να αξίζει την προσοχή μας.

Τον μάθαμε τελευταία για κάτι μπίζνες.

Οπως δεν ξέραμε τη δράση του Μίχου με τη 12χρονη στον Κολωνό, ούτε του συριζαίου που διαγράφηκε και ο οποίος πριν γίνει συριζαίος φαίνεται ότι ήταν πασόκος και ΚΙΔΗΣΟ.

Δεν την ξέραμε. Ούτε είχαμε λόγο να την ξέρουμε διότι δεν ασχολούμαστε με κυκλώματα παιδικής πορνείας. Κι ούτε υπάρχει κανένα συμπέρασμα που ενδιαφέρει να την ξέρουμε, πέραν του αυτονόητου αποτροπιασμού.

Προ 15μέρου έγραφα εδώ ότι οι εγκληματικές και έκνομες δραστηριότητες αφορούν τους δράστες και τους συνεργούς τους. Δεν αφορούν ούτε κόμματα, ούτε παρατάξεις, ούτε ιδεολογίες.

Το επαναλαμβάνω. Με την πρόσθετη διευκρίνιση πως η όποια πολιτική χρήση ή εργαλειοποίηση ποινικών υποθέσεων είναι χυδαία και πρόστυχη.

Το επιχείρησαν κάποιοι με την υπόθεση του Κολωνού. Παλαιότερα είχαν προσπαθήσει με τη λίστα Λαγκάρντ ή τη Novartis αλλά τους γύρισε μπούμερανγκ.

Ηταν λάθος και τα λάθη πληρώνονται. Ρωτήστε και τον Παπαγγελόπουλο.

Το ζητούμενο όμως είναι να βγει η πολιτική ζωή από αυτήν την άθλια τοξικότητα που ανακυκλώνεται από πάσης φύσεως αληταράδες, ακόμη και στον Τύπο.

Την ξεκίνησε πριν από χρόνια η ΝΔ εναντίον του ΠΑΣΟΚ, τη συνέχισε το ΠΑΣΟΚ εναντίον της ΝΔ, την ξαναζήσαμε με τη ΝΔ εναντίον του ΠΑΣΟΚ και τελικά με τον ΣΥΡΙΖΑ εναντίον των άλλων.

Αλλά η αθλιότητα θα βγει από την πολιτική ατζέντα μόνο αν όλοι πειστούμε ότι δεν έχει πολιτικό πρόσημο, ούτε κέρδη και ζημιές. Αν καταλάβουμε ότι δεν συμφέρει.

Αν συμφωνήσουμε δηλαδή με τα σοφά λόγια της Μάργκαρετ Θάτσερ ότι το έγκλημα δεν είναι πολιτική, είναι έγκλημα.

Από εκεί και πέρα φυσικά ο καθένας φέρει την ευθύνη της τοξικότητας που επιλέγει να υπηρετήσει. Αλλά μπορώ να τον διαβεβαιώσω για ένα πράγμα: δεν θα τον βγάλει πουθενά.

Ξέρετε γιατί; Αφενός επειδή στη δημοκρατία κανείς δεν έχει ηθικό πλεονέκτημα. Αφετέρου επειδή την ίδια τοξικότητα μπορεί να υπηρετήσει και ο αντίπαλος.

Διότι ευτυχώς στη δημοκρατία υπάρχει πάντα ένας αντίπαλος, κανείς δεν παίζει μπάλα μόνος του.

Γι’ αυτό άλλωστε τη λένε δημοκρατία. Ρωτήστε και τον Παπαγγελόπουλο.