Οποιος σκάβει τον λάκκο του άλλου…

Το σενάριο του περιστατικού που απασχόλησε το περασμένο διήμερο θα μπορούσε να το έχει γράψει ο Αίσωπος – και περιέχει μοραλιστικό μήνυμα στον αντίποδα της ηθικολογίας που συχνά υποδύεται την αντιπολίτευση. Δυστυχώς, σε αυτό το περιστατικό εμπλέκεται ένα πολιτικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, ή καλύτερα ένα στέλεχος που μετακόμισε στον ΣΥΡΙΖΑ από τη σοσιαλδημοκρατία όπου δεν είχε καταφέρει να διαπρέψει. Ο άνθρωπος αυτός, ο οποίος ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ και υποψήφιος στις τελευταίες εκλογές για την Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, φέρεται να συγκαταλέγεται σε όσους επικοινωνούσαν με τη 12χρονη που εκδιδόταν – το περιστατικό που συντάραξε την ελληνική κοινωνία. Υπήρξε, επίσης, υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Παλαιού Φαλήρου, με τον συνδυασμό Ριζοσπαστική Αυτοδιοικητική Κίνηση, ο επικεφαλής του οποίου σε πρόσφατη περιοδεία του Αλέξη Τσίπρα στην Κρήτη παρίστανε τον αγανακτισμένο με τις πολιτικές της κυβέρνησης.

Ως γνωστόν, διερευνάται η εμπλοκή πολλών ακόμα προσώπων σε αυτή τη θλιβερή ιστορία. Ανάμεσά τους βρίσκεται και ο συγκεκριμένος πολίτης. Οταν διέρρευσε και δημοσιεύτηκε το όνομά του (η διαρροή είναι μια άλλη θλιβερή υπόθεση, είναι προφανές ότι παραβιάστηκαν νόμοι και η πρακτική μυστικότητας της ανάκρισης), στον ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησαν να σβήσουν τα ίχνη του από τις κομματικές ιστοσελίδες – έσβησαν τις δημοσιευμένες παρεμβάσεις του. Για ποιο λόγο; Υπό κανονικές συνθήκες, δεν θα υπήρχε λόγος. Ενας πολίτης που δεν έχει δοσοληψίες με τον νόμο, κάποια στιγμή κατηγορείται για παράνομη συμπεριφορά. Δεν είναι απίθανο. Το κόμμα δεν μπορεί να έχει ευθύνη για την ιδιωτική συμπεριφορά στελεχών και μελών του, ακόμα και αν στελέχη όπως ο συγκεκριμένος τεκμηρίωναν τα επιχειρήματα της διεύρυνσης που επικαλείται ο πρόεδρος Αλέξης Τσίπρας για να δείξει ότι έχει επιρροή στον κεντρώο χώρο. Εν προκειμένω, θα αρκούσε η αναστολή της κομματικής ιδιότητας του συγκεκριμένου μέχρι την αποσαφήνιση της εμπλοκής του και, σε περίπτωση που παραπεμφθεί, ως τη δικαστική έκβαση της υπόθεσης. Καθημερινά πράγματα.

Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούσε να αρκεστεί σε αυτόν τον χειρισμό. Και δεν μπορούσε επειδή ανέχθηκε, αν δεν υπέθαλψε, την προσπάθεια συσχέτισης του βασικού κατηγορούμενου στην υπόθεση, Ηλία Μίχου, με τους μηχανισμούς της ΝΔ. Ηταν άλλωστε συνέχεια μιας πρακτικής που άνθησε τους προηγούμενους μήνες και τα προηγούμενα χρόνια, όταν με αφορμή και τις κατηγορίες κατά του πρώην επικεφαλής του Εθνικού Θεάτρου, Δημήτρη Λιγνάδη, επιχειρήθηκε να αποδοθούν συλλήβδην στη ΝΔ ευθύνες για την παρουσία προσώπων που κατηγορήθηκαν για σεξουαλικά αδικήματα και βρέθηκαν να έχουν σχέση με το κράτος. Υπήρξε ακόμα και κίνημα που επιδίωξε να επηρεάσει το δικαστήριο, στο όνομα του κοινού περί δικαίου αισθήματος.

Η εμπλοκή, λοιπόν, σε μια ανάλογη υπόθεση ενός στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ κατεδάφισε όλη την αντιπολιτική ηθικολογία τους. Γι’ αυτό δεν αντιμετώπισαν το θέμα σαν μια παρονυχίδα (που είναι) αλλά σαν μείζονα υπόθεση. Γι’ αυτό προσπάθησαν (κατά τις διδαχές του σταλινισμού) να εξαλείψουν. Τα είχαν ξανακάνει, αν θυμάστε, με τον μακρυχέρη πρέσβη της Βενεζουέλας.

Είναι λάθος η υποκατάσταση της πολιτικής από τον ηθικισμό, η χρησιμοποίηση ή η ανοχή βρώμικων χτυπημάτων κατά του αντιπάλου με υπαινιγμούς και φήμες – εντέλει η υποκατάσταση της πολιτικής αντιπαράθεσης από μια γενική ηθική απαξία, από μια αντιπολιτική χρήση του μίσους και της απέχθειας. Αλλά όποιος σκάβει τον λάκκο του άλλου πέφτει ο ίδιος μέσα.