Το όνειρο {LF}που τελείωσε {LF}με τη συνδρομή {LF}της διαιτησίας…

Τι θέλει μια ομάδα για να προχωρήσει στην Ευρώπη; Αρχικά, πλάνο και σωστή στρατηγική. Ακολούθως καλή απόδοση στα ματς των ομίλων. Ποδοσφαιριστές-πρωταγωνιστές στα μεγάλα ραντεβού και ασφαλώς προπονητή και διοίκηση που να τους εμπνέουν. Και τέλος, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως πρόκειται για τον… τελευταίο τροχό της άμαξας, δίκαιη διαιτησία. Στο όριο του 50-50 καταπώς λέμε στην καθομιλουμένη και σημαίνει πολλά για να πάνε τα πάντα πρίμα. Κοινώς, όλα είναι μια αλυσίδα.

Ας πάμε τώρα στο ματς του Ολυμπιακού στη Γερμανία με τη Φράιμπουργκ το βράδυ της Πέμπτης. Το τελικό 1-1 που διαμορφώθηκε στις καθυστερήσεις και για την ακρίβεια στο 90’+3′ φέρνει μεγάλη πίκρα. Οριστικοποιήθηκε ο αποκλεισμός και οι Ερυθρόλευκοι έχασαν και την τρίτη θέση που θα τους έδινε την ευκαιρία για το Κόνφερενς Λιγκ. Πώς συνέβησαν αυτά; Ας τα πάρουμε με τη σειρά και μάλλον από την… ανάποδη.

Διαιτησία. Ο εσθονός ρέφερι Κρίστο Τόβερ είναι αλήθεια πως στην αρχή και έως περίπου τα μισά του δευτέρου ημιχρόνου δεν έδωσε κάποιο δικαίωμα. Ωστόσο, στο τελευταίο ημίωρο τα σφυρίγματά του ήταν τουλάχιστον προκλητικά. Εβαλε, δηλαδή, η διαιτησία το χεράκι της για να μην πάρει το τρίποντο ο Ολυμπιακός, στερώντας του έτσι το δικαίωμα να τα παίξει «όλα για όλα» σε λίγες ημέρες στο ματς με τη Ναντ; Αυτονοήτως. Ο Τόβερ φόρτωσε με κίτρινες κάρτες τους παίκτες του Μίτσελ και είναι ενδεικτικό πως κάρτες έφαγαν οι Εμβιλά, Μασούρας, Ελ Αραμπί, Πασχαλάκης, Κούντε, Μπα, Ρέτσος! Ο δε Μπα αποβλήθηκε με δεύτερη κίτρινη στο 95′, ενώ με κάρτα παρατηρήθηκε και ο Αβραάμ Παπαδόπουλος στον πάγκο για διαμαρτυρία! Για τα φάουλ εις βάρος του Ολυμπιακού και κοντά στην περιοχή, που τον έκλειναν όλο και περισσότερο στα καρέ του, ας μη γίνει συζήτηση…

Ατυχία. Πάνω-κάτω την ίδια ώρα που η ομάδα του Μίτσελ έχανε το προβάδισμα με την κεφαλιά-μαχαιριά του Κίμπλερ (1-1), η Ναντ έφτανε στο 2-1 απέναντι στην Καραμπάγκ. Τα νέα από τη Γαλλία ταξίδεψαν γρήγορα, δεν ήταν ευχάριστα, χάθηκε και η μαθηματική πιθανότητα για την τρίτη θέση. Ηταν, ας ειπωθεί με δόση υπερβολής, το δεύτερο… κομμάτι της ατυχίας στον αγώνα της Πέμπτης. Το πρώτο; Οταν λαβώθηκε και βγήκε τραυματίας ο Γκάρι Ροντρίγκες, ένας εξτρέμ-άνεμος στο πρώτο ημίχρονο, ο άνθρωπος που ανακάτεψε για τα καλά την άμυνα των Γερμανών και υπήρξε ο δημιουργός όλων των απειλητικών επιθέσεων του Ολυμπιακού. Μετά το 39′, το κενό του Ροντρίγκες δεν αναπληρώθηκε.

Αστοχία. Η απίθανη χαμένη ευκαιρία του 23′ από τον Μασούρα που έκανε άστοχο (άουτ) σουτ και ενώ είχε περάσει και τον γκολκίπερ, μάλλον θα μνημονεύεται για χρόνια. Η αντεπίθεση ήταν σεμιναριακού επιπέδου, ο Εμβιλά έβγαλε την μπάλα από την άμυνα, ο Γκάρι Ροντρίγκες άνοιξε στον έλληνα διεθνή άσο αλλά το γκολ χάθηκε. Εκεί πολλά κρίθηκαν, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς.

Ελ Αραμπί. Καιρό είχε να κάνει ο σέντερ φορ τέτοια μεστή εμφάνιση. Δεν ήταν μόνον τον γκολ του στράικερ που έφερε το 0-1 στο 17′, αλλά ο πολύπειρος φορ που φόρεσε και τίμησε το περιβραχιόνιο με την απόδοσή του, ήταν ένα στήριγμα όλης της ομάδας. Εδωσε κάθε ικμάδα των δυνάμεών του, γύρισε πίσω, πρόσφερε σε πολλές θέσεις και τομείς. Κοντά του ο Εμβιλά σε μια απόδοση που επιβεβαιώνει απλά ότι ο γάλλος πολύπειρος χαφ διέρχεται ένα ολόγιομο φεγγάρι και καταθέτει ποιότητα.

Πασχαλάκης. Αν υπήρχαν αμφιβολίες για το κατά πόσο ο ηλικίας 33 ετών «άσος» μπορεί να αντέξει τις απαιτήσεις μιας ομάδας όπως ο Ολυμπιακός, μάλλον εξαφανίστηκαν. Ο έλληνας «κίπερ» πραγματοποίησε στη Γερμανία απόδοση καριέρας. Ακόμη περισσότερο, έπιανε ώρες ώρες τα άπιαστα, παραλίγο να… υπογράψει μόνος του μια μεγάλη νίκη όταν ο Ολυμπιακός κουρασμένος αλλά και ευρισκόμενος στα σχοινιά από τα σφυρίγματα του διαιτητή αμυνόταν με πάθος και με όσες δυνάμεις είχαν απομείνει. Οι αποκρούσεις του στο 59′ (απάντησε σε σουτ του Κίμπλερ), στο 76′ (στοπ σε διαγώνιο σουτ του Πέτερσεν), στο 81′ («όχι» σε κεφαλιά του Γκρίφο) και στο 88′ (εκτίναξη σε κεφαλιά του Ζεόνγκ) μπαίνουν στο βιβλίο με τις κορυφαίες στιγμές έλληνα τερματοφύλακα σε ματς στο εξωτερικό. Εδώ και πολλά χρόνια.

Μίτσελ. Είπε πολλά στο τέλος και έδειξε ακόμη περισσότερα με το «με ενοχλεί ότι σε αυτό το παιχνίδι δεχθήκαμε επτά κίτρινες και μία αποβολή χωρίς προφανή λόγο. Είναι ανεξήγητο. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι διαιτητής, αλλά είναι πιο δύσκολο να είσαι κακός διαιτητής. Δεν λέω ότι γενικώς είναι κακός διαιτητής ο συγκεκριμένος, αλλά ήταν κακός σε αυτό το ματς και είναι δύσκολο να είσαι κακός». Τι δεν είπε ο Μίτσελ; Αυτό που προφανώς δεν χρειάστηκε και το είδαν όλοι όσοι παρακολούθησαν το παιχνίδι Φράιμπουργκ – Ολυμπιακός. Πως δηλαδή η ομάδα του έχει ανεβάσει στροφές, έχει βελτιωθεί, ακολουθεί ένα πλάνο και μπορεί να πάει καλύτερα στη συνέχεια. Πείθει ο Ολυμπιακός ότι το καλύτερό του πρόσωπο μπορεί να το βγάλει λίαν συντόμως. Αλλωστε, κάτι αντίστοιχο δεν είπε και ο κόουτς των Γερμανών, ο Κρίστιαν Στράιχ, ότι «ήταν καταπληκτικός ο Ολυμπιακός, έκανε πολύ δυνατή εμφάνιση, πολύ ωραία παρουσία»;