ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΜΕΡΕΣ

Νόμιμο και ηθικό

Θα μπορούσε η ΝΔ να αγνοήσει όσα φέρεται ότι έχει κάνει ο Ανδρέας Πάτσης; Πέραν των νομικών λόγων, ίσως οι ηθικοί έχουν περισσότερο ενδιαφέρον: μια κυβέρνηση που φαίνεται πως έχει επιλέξει μέχρι τις εκλογές να προβάλει το έργο της που διευκολύνει τη ζωή των πολιτών (με το σύνθημα «δίπλα σε κάθε πολίτη») δεν θα μπορούσε να τον υπερασπιστεί, όπως και να έχει. Ειδικά όσο οι εκλογές πλησιάζουν και, όπως φαίνεται, θα κριθούν και στην καθημερινότητα.

Συριζαϊκές πιέσεις

«Οσο δεν έχει την καυτή πατάτα, δικαιούται να λέει ό,τι θέλει», είπε ο Αλέξης Τσίπρας (Σκάι) για τον Νίκο Ανδρουλάκη – υπονοώντας πως, τη δύσκολη ώρα μετά το εκλογικό αποτέλεσμα, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ θα αναγκαστεί να πει με ποια πλευρά είναι. Σ’ αυτή τη φράση περιγράφεται το είδος της πίεσης που ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ στο ΠΑΣΟΚ: ενίοτε με επιθέσεις φιλίας, κυρίως όμως αφήνοντας χώρο στη Χαριλάου Τρικούπη, γνωρίζοντας πως αργά ή γρήγορα το δίλημμα θα τεθεί στο τρίτο κόμμα. Πώς αντιμετωπίζει αυτή την κατάσταση το ΠΑΣΟΚ; Θέλει το ποσοστό του να είναι κοντινό με αυτό της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης, ώστε στις δεύτερες εκλογές να τεθεί επί τάπητος και η προοδευτική εκπροσώπηση.

Οπως το Ποτάμι;

Ποια ήταν η τελευταία φορά που ο αποδεκατισμός μιας κοινοβουλευτικής ομάδας «έδειξε» το μέλλον του κόμματος; Το Ποτάμι είναι το παράδειγμα προς αποφυγή του ΜέΡΑ25 – το ποσοστό του κόμματος του Σταύρου Θεοδωράκη στις τελευταίες (ευρω)εκλογές που συμμετείχε, μετά τις περιπέτειες της ΚΟ του 2019, έφτασε μόλις στο 1,5%. Το ειδικό ενδιαφέρον για τον Γιάνη Βαρουφάκη είναι ότι το ποσοστό του ΜέΡΑ25 και η είσοδος (ή όχι) στη Βουλή θα κρίνει και το ποσοστό της αυτοδυναμίας.

Δεξιά ηγεμονία

Συμμορφωμένη στις βρυξελλιώτικες υποδείξεις μοιάζει η νέα ιταλική κυβέρνηση της Τζόρτζια Μελόνι – ακόμα και τις αμβλώσεις δεσμεύτηκε να μην απαγορεύσει, παρότι τοποθέτησε υπουργό Οικογένειας μια θερμή πολέμιό τους, την καθολική Εουτζένια Ροτσέλα. Αυτό δεν εμπόδισε τους ιταλούς αναλυτές να μιλούν για την πιο «δεξιά κυβέρνηση» που είχε η Ιταλία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην Ιταλία έχουν ήδη αρχίσει να συζητούν για τη «δεξιά ηγεμονία» της Μελόνι. Δηλαδή, για το αν η συντηρητική στροφή της Ιταλίας θα αφήσει σημάδια στις δεκαετίες που έρχονται στην κοινωνία. Και για τις επιλογές του μέλλοντος και για την ανάγνωση του παρελθόντος.