Από αντεπαναστάτης, {LF}απόλυτος ηγέτης

Οταν ο Σι Τζινπίνγκ ήταν 13 ετών, στο αποκορύφωμα της Πολιτιστικής Επανάστασης της Κίνας, καταγγέλθηκε ως αντεπαναστάτης μπροστά σε ένα έξαλλο πλήθος στο Πεκίνο. Μεταξύ των κατηγόρων του ήταν και η ίδια του η μητέρα, η οποία αναγκάστηκε να συμμετάσχει στον δημόσιο χλευασμό εις βάρος του. Ο μελλοντικός ηγέτης της Κίνας στοχοποιήθηκε κυρίως επειδή ο πατέρας του, κορυφαίο κομμουνιστικό στέλεχος, διώχθηκε από τον πρόεδρο Μάο Τσε Τουνγκ. Μισό αιώνα αργότερα, το έφηβο αγόρι που ταπεινώθηκε δημοσίως στην πρωτεύουσα έχει γίνει ο ισχυρότερος ηγέτης της Κίνας μετά τον Μάο και ίσως – δεδομένου ότι έχει τον απόλυτο έλεγχο μιας υπερδύναμης – ο ισχυρότερος άνθρωπος στον κόσμο.

Η άνοδός του δεν ήταν προδιαγεγραμμένη. Πάλεψε για να φτάσει στην κορυφή επί δεκαετίες, αλλά με τέτοια διακριτικότητα που όταν ανέλαβε το 2012, σχεδόν κανείς δεν ήξερε τι είδους ηγέτης θα ήταν. Ο πατέρας του, Σι Ζονγκσάν, ήταν ένα σεβαστό στέλεχος του κόμματος και πρώην αντιπρόεδρος, γνωστός για τις σχετικά φιλελεύθερες απόψεις του. Για χρόνια, οι μεταρρυθμιστές εντός και εκτός Κίνας ήλπιζαν ότι ο γιος του θα κληρονομούσε την πολιτική του μαζί με μια ισχυρή φυσική ομοιότητα. Αντ’ αυτού, ο νεότερος Σι ενίσχυσε το κόμμα και τα δίκτυα επιτήρησης και ελέγχου των ατόμων και των επιχειρήσεων. Σάρωσε τους κανόνες της συλλογικής διακυβέρνησης που θεσπίστηκαν μετά τον θάνατο του Μάο για να συγκεντρώσει την εξουσία στα χέρια του και καλλιέργησε την προσωπολατρία για να εδραιώσει την εξουσία του.

Ο Σι γεννήθηκε ως «κόκκινος πρίγκιπας», παιδί της ελίτ του Κομμουνιστικού Κόμματος, το 1953, τέσσερα χρόνια αφότου ο Μάο κήρυξε την ίδρυση της νέας Λαϊκής Δημοκρατίας. Τα πρώτα του χρόνια είχε μια προστατευμένη ζωή ως παιδί ενός ανώτερου στελέχους του κόμματος. Σπούδασε στο ελίτ Σχολείο της 1ης Αυγούστου, ένα λίκνο μελλοντικών ηγετών. Η Πολιτιστική Επανάσταση, που ξεκίνησε ο Μάο το 1966 στο πλαίσιο μιας εσωτερικής μάχης για την εξουσία, διέλυσε οριστικά αυτόν τον κόσμο. Αλλά υπήρχαν νωρίτερα προειδοποιήσεις για τη φρίκη που θα ερχόταν.

Το 1962, όταν ο Σι ήταν εννέα ετών, ο πατέρας του κατηγορήθηκε ότι ηγείτο μιας «αντικομματικής κλίκας» – στον σκοτεινό κόσμο της ελίτ της κινεζικής πολιτικής, μέρος της υπόθεσης εναντίον του ήταν η υποστήριξη ενός έμμεσα επικριτικού μυθιστορήματος. Ο ηλικιωμένος Σι στάλθηκε σε εσωτερική εξορία, διευθύνοντας ένα εργοστάσιο τρακτέρ εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Στη συνέχεια ήρθε το χάος της Πολιτιστικής Επανάστασης, όταν βίαιες συμμορίες ιδεολογικά τρελαμένων έφηβων «ερυθροφρουρών» τρομοκρατούσαν τους πάντες. Στο αποκορύφωμά της, ο μεγαλύτερος Σι ξυλοκοπήθηκε, ανακρίθηκε δημόσια και τον διαπόμπευσαν στους δρόμους. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της επόμενης δεκαετίας στη φυλακή. Η πτώση του σήμαινε ότι και η επόμενη γενιά της οικογένειάς του έγινε στόχος. Η ετεροθαλής αδελφή του Σι Τζινπίνγκ πιστεύεται ότι αυτοκτόνησε μετά από έντονες διώξεις.

Το 1968, στο πλαίσιο της εκστρατείας του Μάο να στείλει νέους στην ύπαιθρο για να «αναμορφωθούν» από τους αγρότες, ο Σι στάλθηκε να ζήσει σε ένα μικροσκοπικό χωριό στα βορειοδυτικά της Κίνας για να βοηθήσει σε εξοντωτικές αγροτικές εργασίες. Επέστρεψε στο Πεκίνο όταν τα πανεπιστήμια άνοιξαν ξανά, επτά χρόνια αργότερα, και έγινε δεκτός ως φοιτητής «εργάτης – αγρότης – στρατιώτης» στο Πανεπιστήμιο Τσινχούα. Αυτά τα χρόνια τού άφησαν ένα αίσθημα απειλής και ανασφάλειας που θα κρατούσε όλη του τη ζωή και θα εκδηλωνόταν στις πολιτικές του όταν θα αποκτούσε την απόλυτη εξουσία, λένε οι αναλυτές.

Η αναταραχή εκείνης της εποχής τραυμάτισε όλους όσοι την έζησαν. Μετά τον θάνατο του Μάο, οι ηγέτες της Κίνας κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η εξουσία δεν θα έπρεπε ποτέ ξανά να συγκεντρωθεί στα χέρια ενός μόνο ανθρώπου. Δημιούργησαν ένα σύστημα συλλογικής ηγεσίας που διήρκεσε μέχρι τη διακυβέρνηση του Σι. Ο Σι Τζινπίνγκ φαίνεται να έχει βγάλει σχεδόν το αντίθετο συμπέρασμα και να έχει επιστρέψει στο στυλ διακυβέρνησης του Μάο. Τόσο στην εικόνα του όσο και στη ρητορική του μιμείται τον εκλιπόντα Μεγάλο Ηγέτη. Συσσώρευσε εξουσία, ενίσχυσε την εξουσία τού Κομμουνιστικού Κόμματος και καλλιέργησε την προσωπολατρία, λες και η προσωπική δύναμη και το σύστημα που κάποτε τον βασάνιζε να αποτελούν το μόνο προπύργιο της Κίνας ενάντια σε μια νέα κάθοδο στο χάος.