Στόχος

Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης επανέλαβε το Σαββατοκύριακο μιλώντας στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ ότι ο εκλογικός του στόχος είναι να βγει πρώτο κόμμα.

Δεν ξέρω αν ο στόχος είναι ρεαλιστικός. Πάντως ακούγεται λογική η επιδίωξη.

Τι να πει ο άνθρωπος; Κατεβαίνω για να βγω δεύτερος;

Είναι αλήθεια επίσης ότι το κλίμα της συζήτησης δεν απέπνεε τον ενθουσιασμό και την αυτοπεποίθηση κάποιων που δίνουν μάχη για την επικράτηση ή που βρίσκονται προ των πυλών της εξουσίας.

Αλλά λογικό και αυτό. Μπορεί οι άνθρωποι να είναι αριστεροί, μπορεί να μην εμπιστεύονται τις δημοσκοπήσεις, αλλά προφανώς καταλαβαίνουν τι συμβαίνει γύρω τους.

Σημείωσα άλλωστε ότι η ίδια η συνεδρίαση είχε τεθεί κάτω από το σύνθημα «Αντίσταση, Αλληλεγγύη, Ανατροπή». Ενα τρίπτυχο το οποίο δεν το λες και πολύ ενθουσιώδες – περισσότερο θυμίζει «αντιπατριαρχική και αντικατασταλτική πορεία» στη Θεσσαλονίκη.

Δεν νομίζω όμως ότι εκεί βρίσκεται το πρόβλημα. Βρίσκεται στην πολιτική.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι ένα πρώην αριστερό κόμμα που δεν μιλάει αριστερά αλλά διατηρεί αριστερές κορόνες και εμμονές.

Που καταλαβαίνει ίσως ότι πρέπει να πει άλλα πράγματα αλλά δεν ξέρει τι.

Που καταφανώς επιδιώκει να ανοιχτεί στην ευρεία κοινωνική πλειονότητα και σε μια μεσαία τάξη, την οποία όμως ούτε καταλαβαίνει ούτε πολυσυμπαθεί.

Και του οποίου το πολιτικό στίγμα συνοψίζεται σε μια οργισμένη ρητορική κατά του Μητσοτάκη.

Κάτι σαν συναυλία ράπερ.

Δεν ξέρω αν τους αρέσει. Δεν νομίζω όμως ότι αποδίδει. Και γι΄ αυτό δεν φταίει ούτε ο Τύπος, ούτε οι δημοσκοπήσεις, ούτε καν ο Μητσοτάκης.

Φταίει η πρόσληψη των πραγμάτων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ διακινεί την εικόνα μιας κατεστραμμένης χώρας, της οποίας όμως οι κάτοικοι στην πλειοψηφία τους δεν έχουν την εντύπωση ότι καταστρέφεται κι ούτε αποβλέπουν στον Τσίπρα να τους σώσει.

Στο ενδιάμεσο απέτυχαν όλες οι προσπάθειες αποσταθεροποίησης, με τελευταία εκείνη των υποκλοπών.

Ενώ η αγανάκτηση στην οποία κάποιοι αποσκοπούν και υποδαυλίζουν, ούτε κόσμο για διαδήλωση «αλληλέγγυων» δεν μαζεύει.

Γενικά ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει την εντύπωση ότι βρίσκεται σε μεταβατική περίοδο. Γνωρίζει ενδεχομένως από πού έρχεται, αλλά ψάχνει να βρει πού πάει, σε ποιους απευθύνεται και πώς θα τους προσελκύσει.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μια τέτοιου τύπου αναζήτηση αποτελεί γόνιμη πολιτική διεργασία. Αλλωστε οι καιροί αλλάζουν και για να τους συνοδέψεις πρέπει να αλλάξεις κι εσύ.

Μόνο που μάλλον άργησε.

Σε λίγους μήνες πλέον έχουμε εκλογές. Και τέτοιες διεργασίες δεν γίνονται στο «παρά πέντε».

Ιδίως όταν ο αντίπαλος πλέει ήδη πλησίστιος. Με δοκιμασμένο ρεπερτόριο. Και κυρίως με μεγάλη αυτοπεποίθηση.