Η εκλογική θυσία {LF}των μεταρρυθμίσεων

Είναι μάλλον προφανές ότι προϊόντος του πολιτικού χρόνου το δίλημμα της διακυβέρνησης και των μορφών που αυτή θα έχει θα τίθεται με όλο και μεγαλύτερη έμφαση στο υπολειπόμενο μέχρι τις εκλογές εξάμηνο.

Το ερώτημα είναι αν θα τεθεί ενόψει των εκλογών που θα γίνουν με την απλή αναλογική με τον ίδιο τρόπο και στην ίδια ένταση που είναι σίγουρο ότι θα τεθεί σε περίπτωση επαναληπτικών εκλογών με την ενισχυμένη αναλογική και το μπόνους των εδρών που προβλέπεται να δοθεί στο πρώτο κόμμα, ανεξαρτήτως των ποσοστών που θα συγκεντρώσει. Επαναλαμβάνοντας ότι στόχος του κόμματός του είναι να αναδειχθεί πρώτο από τις κάλπες των εκλογών με απλή αναλογική, ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε χθες στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ αισιόδοξος ότι στο μεσοδιάστημα το αίτημα της απαλλαγής από το «καθεστώς Μητσοτάκη» θα έχει γίνει πλειοψηφικό. Δεν έδωσε, ωστόσο, καμία εξήγηση γιατί αυτό δεν έχει ήδη συμβεί. Ούτε γιατί επί τριάμισι χρόνια το κυβερνών κόμμα διατηρεί το πρωτοφανές στην ιστορία της μεταπολίτευσης δημοσκοπικό προβάδισμά του.

Μπορεί άραγε μέσα στους επόμενους έξι μήνες η φθορά της κυβέρνησης να επιταχυνθεί τόσο ώστε να ανατραπούν εις βάρος της οι υφιστάμενοι σήμερα πολιτικοί συσχετισμοί;

Θεωρητικά δεν αποκλείεται τίποτα. Αλλά αυτό σημαίνει ότι δεν αποκλείεται και το ακριβώς αντίθετο. Να εξακολουθήσει, δηλαδή, η παράσταση νίκης να είναι τόσο ευνοϊκή για τη ΝΔ που να ενισχύσει τη δυναμική της προς την αυτοδυναμία ωθώντας μια κρίσιμη μάζα στρατηγικά σκεπτόμενων ψηφοφόρων να την υπερψηφίσουν από την Κυριακή της πρώτης αναμέτρησης, προκειμένου να δώσουν μια ώρα αρχύτερα τέλος στο «εκλογικό δράμα».

Μπορεί να είναι τόσοι οι ψηφοφόροι αυτής της κατηγορίας που να καταστήσουν αχρείαστη μια επαναληπτική αναμέτρηση; Κατά πάσα πιθανότητα όχι. Μπορεί, όμως, να είναι αρκετοί για να καταστήσουν αναμφισβήτητο και με διαφορά τον νικητή του πρώτου γύρου. Και νικητής του πρώτου γύρου σημαίνει σε κάθε περίπτωση πρωθυπουργός της επόμενης ημέρας.

Το μπαλάκι τότε θα βρεθεί στο γήπεδο των ηττημένων. Θα τους είναι πολύ δύσκολο να αρνηθούν τη νέα μετεκλογική πραγματικότητα. Θα τους είναι ακόμα δυσκολότερο να μην αποδεχθούν είτε τη συμμετοχή τους σε μια κυβέρνηση διευρυμένης συνεργασίας είτε τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης στηριζόμενης στην ανοχή τουλάχιστον της ήσσονος αντιπολίτευσης.

Αν το κάνουν, θα διακινδυνεύσουν να συντριβούν στην υποχρεωτική αναμέτρηση του δεύτερου γύρου. Αν δεν το κάνουν, το μπαλάκι θα επιστρέψει στο γήπεδο των νικητών. Και τότε θα είναι οι τελευταίοι που θα πρέπει να πάρουν τις δύσκολες αποφάσεις. Είτε θα πρέπει να κάνουν έναν έντιμο συμβιβασμό μοιραζόμενοι αναλογικά την εξουσία τους. Είτε θα επιμείνουν στο κυνήγι της αυτοδυναμίας αναλαμβάνοντας την ευθύνη της παράτασης του εκλογικού δράματος με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για το μέλλον των σχέσεών τους με τους ψηφοφόρους που θεωρούν τις κυβερνήσεις συνεργασίας εγγύηση σταθερότητας και κοινωνικής συνοχής.

Προς το παρόν πάντως φαίνεται ότι η στρατηγική Μητσοτάκη εστιάζεται σε μια διπλή επίδειξη πολιτικής κινητικότητας και κοινωνικής ευαισθησίας.

Με την πρώτη, στην οποία εντάσσονται και οι διπλωματικές κινήσεις του, επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει την υπεροχή του ως προς την καταλληλότητά του για τη διακυβέρνηση.

Με τη δεύτερη θα προσπαθήσει να ανασχέσει τη φθορά της διακυβέρνησης υπό τις παρούσες δυσμενείς συνθήκες της προϊούσας οικονομικής κρίσης.

Εξού και η εγκατάλειψη της ατζέντας των μεταρρυθμίσεων υπέρ μιας προεκλογικής ατζέντας αφιερωμένης στα προβλήματα της καθημερινότητας.

Μόνο που αυτά τα τελευταία δεν συγκινούν ιδιαίτερα τους ενδιαφερόμενους για το μέλλον της χώρας ψηφοφόρους.

Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι πολιτικός επιστήμονας – αναλυτής