Οταν η γειτονιά κρίνει το κράτος

Πριν από πολλά χρόνια κλήθηκα να παρακολουθήσω διάλεξη-ενημέρωση μιας πρακτόρισσας. Η Αμερικανίδα είχε θητεύσει σε υψηλές θέσεις στην DEA (μάλλον είχε μαθητεύσει στη CIA) και την εποχή που επισκέφθηκε την Αθήνα εργαζόταν για το IRS. Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τα αρτικόλεξα, οι τρεις αυτές «εταιρείες», μαζί με το FBI και κάποιες ακόμη, κάνουν όλη τη δουλειά που δεν κάνει η αμερικανική αστυνομία. Η πρώτη κυνηγά το έγκλημα που συνδέεται με μπίζνες ναρκωτικών. Η δεύτερη αυτοπροσδιορίζεται ως «η πρώτη γραμμή αμύνης του έθνους». Το μότο της τρίτης είναι «βοηθάμε τους ανθρώπους να τα βγάζουν πέρα με τις φορολογικές υποχρεώσεις τους» και είναι βεβαίως η… Εφορία. Πριν σας πω γιατί τα θυμήθηκα όλα τούτα, ενώ έχουν περάσει τριάντα και βάλε χρόνια, πρέπει να θυμηθείτε τη μανία που έχουν οι Αμερικανοί με την άρτια οργάνωση: ικανοί άνθρωποι, υλικά μέσα, δίκαιη αμοιβή.

Το έμπειρο στέλεχος εξήγησε τότε στο ελληνικό ακροατήριό της, τους μεγάλους κινδύνους που διέτρεχε η χώρα μας από δύο, κυρίως, παράγοντες. Πρώτον, το ελεύθερο εμπόριο και τις «διεθνείς» εταιρείες. Η Ελλάδα, έλεγε, θα γίνει πολύ γρήγορα πολύφερνος νύφη κάθε μπίζνας με πολλά λεφτά και άρα έπρεπε να ξεχάσουμε ότι είμαστε προστατευμένοι γιατί «είμαστε αλλιώς». Ο δεύτερος λόγος ήταν πως η κατάρρευση της «σοσιαλιστικής»  αυτοκρατορίας μαζί με το επιθετικό άνοιγμα της Κίνας στον κόσμο, θα έκαναν πολύ γρήγορα την Ελλάδα σταυροδρόμι συνάντησης για τις μαφίες: ρωσική, αλβανική, κινεζική και κάποιες «αραβόφωνες». Οσα μας είπε εκείνο το συναρπαστικό απόγευμα επιβεβαιώθηκαν. Εκτός από ένα: η αισιοδοξία της ότι θα τα καταφέρουμε. Πρόοδος έγινε, σπουδαίοι αξιωματικοί υπάρχουν, αλλά είμαστε διαρκώς πίσω από τις «ικανότητες» κάθε μαφίας που χρησιμοποιεί το εθνικό έδαφος.

Η εντυπωσιακή πράκτορας, με την ωριμότητα της πολυετούς εμπειρίας, πρότεινε να παρακολουθούμε έναν πολύ απλό δείκτη για να καταλαβαίνουμε αν οι υψηλού επιπέδου κρατικές υπηρεσίες με τα βαριά ονόματα κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Ο δείκτης αυτός είναι πόσο καλά προστατεύει η αστυνομία, αυτή που έχουμε στις γειτονιές μας, την ησυχία των ανθρώπων, την πεποίθησή τους ότι δεν θα τους κλέβουν το σπίτι τους, ότι δεν θα τους απειλούν όταν κάνουν βόλτα το παιδί τους ή τον σκύλο τους, ότι δεν θα γειτονεύουν με βιαστές και παιδόφιλους χωρίς να το γνωρίζουν, ότι δεν θα πωλούν ναρκωτικά και βαρύ αλκοόλ τα περίπτερα που δουλεύουν 24ωρο, ότι δεν θα τους ξυπνάνε μέσα στη νύχτα τα χιλιάδες παράνομα βατ από τα ηχεία στο πορτ-μπαγκάζ «πειραγμένων ΙΧ», ότι άνθρωποι άλλων θρησκειών και κουλτούρας δεν θα μας κάνουν να νιώθουμε ξένοι στον τόπο μας. Με δύο λόγια, κριτήριο ότι οι εξειδικευμένες κρατικές υπηρεσίες επιπέδου ανταποκρίνονται στα υψηλά τους καθήκοντα είναι ότι η αστυνομία της γειτονιάς προστατεύει την οικογενειακή καθημερινότητα, την ατομική ασφάλεια και, τελικά, την ελευθερία του πολίτη. Είχε πολύ δίκιο.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής