Ελληνική αποικία ώρα μηδέν!

Ηταν 19/6/2015 όταν υπέγραφα στην Αγία Πετρούπολη, με τον τότε και νυν υπουργό Ενέργειας και σημερινό αντιπρόεδρο της ρωσικής κυβέρνησης Αλεξάντερ Νόβακ μια ιστορική συμφωνία για να περάσει από τη χώρα μας (Θράκη – Μακεδονία – Κεντρική Ευρώπη- Ιταλία) ένας τεράστιος αγωγός με ρωσικό φυσικό αέριο που θα ξεκινούσε από το Νοβοροσίσκ της Ρωσίας διά μέσου της Μαύρης Θάλασσας. Και υπέγραφα αυτή τη συμφωνία κάτω από τα πυρά σύσσωμων των κομμάτων εντός και εκτός Βουλής που ήταν βαθύτατα υποτελή στα Δυτικά κέντρα είτε δεν έβλεπαν πέρα από τη μύτη τους, κάτω επίσης από τη σφοδρή αντίδραση ακόμα και της πλειοψηφίας της τότε ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ (Δραγασάκης, Βαρουφάκης κ.λπ. κ.λπ.).

Αυτός ο στρατηγικός αγωγός, που η συμφωνία προέβλεπε να ετοιμαστεί έως τα τέλη του 2019(!), θα ήταν η μεγαλύτερη παραγωγική επένδυση των τελευταίων δεκαετιών στη χώρα μας, με πολλές θέσεις εργασίας και ο οποίος θα ανήκε 50-50 σε Ελλάδα και Ρωσία. Θα είχε ετήσια χωρητικότητα 50 δισ. κυβικά μέτρα αερίου. Θα χρηματοδοτείτο από τη Ρωσία. Θα απέφερε εκατοντάδες εκατομμύρια ετήσια έσοδα στο ελληνικό Δημόσιο. Θα διασφάλιζε επάρκεια καιφτηνή ενέργειαστη χώρα. Θα καθιστούσε την Ελλάδα ενεργειακόκόμβοκαι θα της προσέφερεασφάλεια, γεωστρατηγικόπλουραλισμό καιαναβάθμιση.

Δυστυχώς η συμφωνία γι’ αυτόν τονιστορικόκαιστρατηγικό αγωγό, ο οποίος είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο«Νότιος Ευρωπαϊκός Αγωγός», πετάχτηκε από την κυβέρνηση Τσίπρα και τα συνεταιράκια της (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, Βαρουφάκης κ.λπ.) στα σκουπίδια, υπό την ντροπιαστική αντιρωσική σιωπή όλων των κομμάτων εντός και εκτός της Βουλής. Και πετάχτηκε στα σκουπίδια μόλις ο υπογράφων έφυγε από το υπουργείο Ενέργειας και από τον ΣΥΡΙΖΑ, εξαιτίας της συνομολόγησης από τον τελευταίο, με πραξικοπηματικές μάλιστα διαδικασίες, που μετέτρεψαν το περήφανο ΟΧΙ του δημοψηφίσματος της 7ης Ιουλίου σε ταπεινωτικό ΝΑΙ, του τρίτου καταστροφικού Μνημονίου.

Η αντιρωσική συναίνεση όλου του πολιτικού φάσματος επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά.

Επειδή, όμως, η πολιτική, όπως και η φύση, απεχθάνονται τα κενά, ήρθε η Τουρκία για να εκμεταλλευτεί τη χρυσή ευκαιρία.

Ο Ερντογάν, ο οποίος το 2015 προσκολλημένος ακόμα τότε στον ευρωατλαντισμό, δεν ήθελε καν να ακούσει για τον «Νότιο Ευρωπαϊκό Αγωγό», μόλις η Ελλάδα γύρισε την πλάτη στον τελευταίο, άρχισε να κάνει σταδιακά στροφή στην πολιτική πορεία της Τουρκίας και να προσεγγίζει τη Ρωσία.

Αν το άνοιγμα της Τουρκίας είχε ως ξεκίνημα την ενεργειακή συνεργασία με τη Ρωσία, γρήγορα κατέληξε στην κατασκευή ενός ανανεωμένου και αναβαθμισμένου αγωγού, του Turkstream, ο οποίος, πέραν των άλλων, τροφοδοτούσε με αέριο και με μικρότερο αγωγό, μέσω Βουλγαρίας, με αέριο την Κεντρική Ευρώπη και ειδικότερα χώρες «συμμάχους» της Ρωσίας όπως η Σερβία και η Ουγγαρία.

Επιστέγασμα όλων τούτων ήταν, πέραν των πολλών άλλων, όχι μόνο η ενεργειακή αυτάρκεια και ασφάλεια και το φτηνό αέριο προς την Τουρκία αλλά και εσχάτως η πρόταση Πούτιν να καταστήσει την Τουρκία ενεργειακό κόμβο αερίου για όλη την Ευρώπη, πρόταση που επιβράβευσε και το «διπλό» παιχνίδι που έπαιξε και παίζει η Τουρκία του Ερντογάν στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Η Ελλάδα της τυφλής νεοαποικιακής πρόσδεσης και υπακοής στα παρακμιακά και βυθιζόμενα Δυτικά κέντρα, βλέπει τον λαό της να πνίγεται στη φτώχεια, την ακρίβεια και την εξαθλίωση, ενώ την ίδια ώρα, εν μέσω απειλών και ταπεινώσεων, βλέπει να κινδυνεύει η ασφάλεια και η ακεραιότητά της, οι οποίες έχουν ήδη καταστεί διάτρητες.

Δυστυχώς, η Ελλάδα του προδοτικού πολιτικού κατεστημένου, της ανύπαρκτης αντιπολίτευσης και της κλιμακούμενης αντιρωσικής ψύχωσης βουλιάζει και αν συνεχίσει στον ίδιο γονυπετή δρόμο κινδυνεύει και η ίδια η ύπαρξή της.

Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης είναι πρώην υπουργός και επικεφαλής του Δημοκρατικού Κινήματος Εθνικής Απελευθέρωσης