Σπιλώνοντας με φήμες τη χώρα

Πριν από μερικές ημέρες, στον Εβρο, συνέβη κάτι αδιανόητο για την ευδαίμονα κοινωνία μας. Οπως μάθαμε, Τούρκοι ξεγύμνωσαν μερικούς δεκάδες οικονομικούς μετανάστες, τους κτύπησαν, τους πήραν τα λιγοστά υπάρχοντά τους και, χωρίς ρούχα και χωρίς χαρτιά, τους έστειλαν από δω, στην ελληνική όχθη του ποταμού. Εκεί περισυνελέγησαν και, προφανώς, ακολουθεί η διαδικασία της καταγραφής, της ταυτοποίησης και της ένταξης σε κέντρα φιλοξενίας.

Οι φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν, στις οποίες φαίνονται οι άνθρωποι, όλοι άνδρες, να προσπαθούν να κρύψουν τα γεννητικά όργανά τους, θα προκαλούσαν σοκ – αν στη μονοθεματική επικαιρότητα των ΜΜΕ δεν κυριαρχούσε το σοκ με τις ασέλγειες και τη σεξουαλική εκμετάλλευση ανηλίκων, μαζί με την αδιακρισία που το συνοδεύει. Το ελληνικό κράτος, προφανώς, προώθησε το περιστατικό στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στα διεθνή ΜΜΕ, ζητώντας να καταλογιστούν ευθύνες στην Τουρκία. Ευλόγως, η απαίτηση αυτή συνοδεύτηκε από την προσπάθεια διεθνοποίησης της ελληνικής θέσης ότι η Τουρκία εργαλειοποιεί τους μετανάστες και τους πρόσφυγες προκειμένου να προωθήσει τη δική της πολιτική ιδιοτέλεια.

Στη διεθνή κατακραυγή για το περιστατικό, η Τουρκία απάντησε θολώνοντας τα νερά. Διακινήθηκε ο ισχυρισμός ότι για το περιστατικό φταίει η Ελλάδα, και φαίνεται ότι η κατηγορία αυτή είναι σε έναν βαθμό πιστευτή στα ξένα ΜΜΕ, όπου έχει κυριαρχήσει η πεποίθηση ότι οι Ελληνες επαναπροωθούν ή εξοντώνουν μετανάστες. Την πεποίθηση αυτή, κατά καιρούς, ενισχύει η τουρκική προπαγάνδα, ενισχύουν όμως και πολλοί Ελληνες, που πάντως γενικολογούν, δυσκολευόμενοι να αναφέρουν συγκεκριμένα περιστατικά: μέλη ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στο μεταναστευτικό, ακτιβιστές του δικαιωματισμού, μια καταγγελτική δημοσιογραφία και, βέβαια, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, και κυρίως πολλοί ευρωβουλευτές του, που συχνά στις Βρυξέλλες διακινούν τη φήμη, οι ίδιοι ή συνεργάτες τους, ότι η Ελλάδα εγκληματεί απέναντι σε μετανάστες – το συνόψισε χθες ο Γιάνης Βαρουφάκης, λέγοντας ότι «βάζουμε το Λιμενικό να πνίγει ανθρώπους».

Για το συγκεκριμένο περιστατικό, εξέδωσε ανακοίνωση και η Frontex, ο ευρωπαϊκός οργανισμός συνοριοφυλακής και ακτοφυλακής, όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι οι ελληνικές αρχές που συνεργάζονται με τη Frontex διαθέτουν υψηλό επαγγελματισμό, ότι «οι μετανάστες βρέθηκαν χωρίς ρούχα και ορισμένοι από αυτούς με εμφανή τραύματα», ότι «οι αξιωματικοί, μαζί με τους έλληνες συναδέλφους τους, παρείχαν άμεση βοήθεια στους μετανάστες» κι ότι ερευνάται από τον οργανισμό η «παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων».

Αλλά αυτό για όσους απροϋπόθετα κατηγορούν την Ελλάδα δεν έχει σημασία. Σημασία για αυτή τη θέση έχει μια γενική αρχή, ένας ανθρωπισμός του γραφείου, τον οποίο βάσει δοξασιών και φημών δήθεν η Ελλάδα καταπατά.

Προσωπικώς δεν έχω αντίρρηση να επικρίνουμε όποιον καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα, έστω κι αν είναι η χώρα μας. Αλλά δεν είναι απόδειξη ούτε οι πεποιθήσεις κάποιου διασώστη, του Κούλογλου ή του Αρβανίτη, ούτε τα καταγγελτικά και γενικόλογα δημοσιεύματα στον ξένο ή τον ελληνικό Τύπο ούτε οι φήμες στα καφενεία των νησιών, του Εβρου, των Εξαρχείων ή του Κολωνακίου. Η όποια καταγγελία περί εγκληματικής δράσης ενός ατόμου ή μιας χώρας, δεν έχει σημασία, αν δεν αποδεικνύεται είναι απλή συκοφαντία.

Αν υπάρχουν λοιπόν συγκεκριμένες καταγγελίες (τότε, εκεί, με αυτά τα αποτελέσματα), είναι χρήσιμη και η ηθική καταδίκη και η δημοσιότητα και η προσφυγή στη Δικαιοσύνη, ελληνική και ευρωπαϊκή. Αλλά ως σήμερα, η χώρα έχει καταδικαστεί για το περιστατικό του 2014 στο Φαρμακονήσι. Μόνο. Οσοι γενικεύουν από εκείνο το περιστατικό απλώς λασπολογούν. Το ότι το διαπράττουν στο όνομα του ανθρωπισμού δεν τους κάνει λιγότερο λασπολόγους.