Πού είναι ο νόμος και η τάξη;

Δυο ξεχωριστά περιστατικά των τελευταίων ημερών καταλήγουν σε παρόμοια ανησυχητικά συμπεράσματα. Το πρώτο είναι η διαρροή ευαίσθητων στοιχείων της δικογραφίας της υπόθεσης του Κολωνού. Η καταπάτηση του απορρήτου των δικογραφιών είναι ένα φαινόμενο σχεδόν κανονικοποιημένο. Και δεν αφορά μόνο υποθέσεις που άπτονται του δημοσίου συμφέροντος (π.χ. κατάχρηση εξουσίας, κακοδιαχείριση δημοσίου χρήματος κ.λπ.) που η δημοσίευση είναι, δημοσιογραφικά, υπερασπίσιμη εφόσον τηρεί στοιχειώδεις κανόνες δεοντολογίας. Αλλά έχουμε δυστυχώς συνηθίσει τη δημοσιοποίηση προσωπικών δεδομένων, συχνά ευαίσθητων, σε ποινικές υποθέσεις με μοναδικό στόχο της ικανοποίηση της «κλειδαρότρυπας».

Η ιδιαιτερότητα της συγκεκριμένης περίπτωσης είναι ότι το θύμα είναι ένα 12χρονο παιδί. Συμβαίνει, λοιπόν, το εξής βαθύτατα ντροπιαστικό: Οργανα της Πολιτείας, αστυνομικοί και μια ψυχολόγος αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ., ζήτησαν την εμπιστοσύνη του 12χρονου θύματος. Του ζήτησαν να ανοίξει την καρδιά του και να μιλήσει για το περιβάλλον που ζούσε, για τα εγκλήματα που υπέστη, να αποκαλύψει δράστες, να ανασύρει λεπτομέρειες τραυματικές. Και κατόπιν όλα αυτά που εκμαίευσαν, μαζί με ντοκουμέντα κακοποίησης και διαλόγους της ντροπής, τα είδε και τα είδαμε να γίνονται φέιγ βολάν σε σάιτ και τηλεοράσεις. Το κράτος δεν τίμησε ούτε την υποχρέωσή του να προστατεύσει το παιδί, ούτε την εμπιστοσύνη του.

Παράλληλα, προέκυψε η υπόθεση της καταγγελίας του βιασμού μιας 19χρονης γυναίκας από δυο αστυνομικούς (έχουν ήδη συλληφθεί και τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες) εντός του τμήματος της Ομόνοιας. Ηδη παρακολουθούμε, δυστυχώς, τη δημόσια επίθεση που υφίσταται η καταγγέλλουσα σε μορφή μεγάλων τίτλων σε δημοφιλή τηλεοπτικά προγράμματα (π.χ. «Ηθελε να ζήσει τη φαντασίωσή της»). Στο φόντο αυτής της ιστορίας όμως παραμένει εν πολλοίς ασχολίαστο ότι το συγκεκριμένο αστυνομικό τμήμα τις τελευταίες τρεις δεκαετίες πρωταγωνιστεί σε καταδίκες για ποινικά αδικήματα (από βασανισμούς κρατουμένων ως σωματεμπορία) και καταγγελίες δικηγόρων, οργανώσεων και ανεξάρτητων αρχών (από τον Συνήγορο του Πολίτη ως τη Διεθνή Αμνηστία).

Καλές οι πολιτικές διακηρύξεις για τον νόμο και την τάξη, αλλά στην ελληνική δημοκρατία ως νόμο δεν αναγνωρίζουμε αυτόν του Λυντς ή της εξαχρείωσης οργάνων που παρανόησαν τα όρια της αποστολής τους. Κι όταν δημιουργείται η εικόνα ενός κράτους που δυσκολεύεται να προστατεύσει τραυματισμένα θύματα, ακόμη κι όταν είναι μικρά παιδιά, τότε είναι να αναρωτιέται κανείς τι άλλο μας μένει να ζητήσουμε και να συζητήσουμε πια.