Η Βρετανία δεν έχει περιθώριο να ασθενεί τόσο

Η τοποθέτηση του πρώην υπουργού Υγείας Τζέρεμι Χαντ ως υπουργού Οικονομικών είναι ιδιαίτερα επίκαιρη, δεδομένου ενός από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η βρετανική οικονομία: του αυξανόμενου αριθμού ενηλίκων σε ηλικία εργασίας που είναι «οικονομικά ανενεργοί» – που σημαίνει ότι ούτε απασχολούνται ούτε αναζητούν εργασία – γιατί παλεύουν με μακροχρόνιες ασθένειες. Η μακροχρόνια ασθένεια οφείλεται σε δύο βασικούς παράγοντες: τον μακροχρόνιο Covid και τα άτομα που νοσούν μέχρι να μπορέσουν να έχουν πρόσβαση στη φροντίδα του NHS.

Ενώ το ποσοστό θνησιμότητας για τον Covid-19 έχει μειωθεί σημαντικά μέσω του εμβολιασμού και των θεραπειών, η ασθένεια εξακολουθεί να είναι η αιτία χρόνιων ασθενειών.

Χρειαζόμαστε άτομα για εργασία σε καφετέριες ή παράδοση αλληλογραφίας. Χρειαζόμαστε ανθρώπους να αδειάζουν κάδους σκουπιδιών ή να διδάσκουν παιδιά. Η κυβέρνηση συνεχίζει να μιλά για «ανάπτυξη», αλλά αδυνατεί να δει ότι αν θέλει υψηλότερο ΑΕΠ χρειάζεται ενεργούς εργαζόμενους για να παράγει περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες. Δεν πρόκειται για νέο στοιχείο. Από τη δεκαετία του 1980, η Παγκόσμια Τράπεζα έχει προωθήσει την έννοια του «ανθρώπινου κεφαλαίου» για να δικαιολογήσει τις επενδύσεις στην υγεία και τη διατροφή σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος.

Για παράδειγμα, σε ένα έγγραφο της Παγκόσμιας Τράπεζας του 2005 για τη διατροφή, λέει: «Οι προκλήσεις της ανάπτυξης απαιτούν μια ισχυρή βάση ανθρώπινων πόρων – ένα εργατικό δυναμικό που είναι σωματικά δυνατό, διανοητικά σε εγρήγορση και υγιές. Αλλά ο υποσιτισμός στερεί από μια χώρα αυτούς τους πόρους».

Αυτή η λογική χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογηθούν οι επενδύσεις στην Ινδία για τη βελτίωση της υγείας: τα οφέλη για την παραγωγικότητα και την ανάπτυξη θα ξεπερνούσαν κατά πολύ τα χρήματα που διατίθενται για τη βελτίωση της υγείας. Το ΑΕΠ θα μπορούσε να αυξηθεί μεταξύ 2% και 3% στην Ινδία εάν αντιμετωπιζόταν ο υποσιτισμός.

Αυτό το μάθημα από την Ινδία της δεκαετίας του 1980 φαίνεται να έχει χαθεί από τη Λιζ Τρας και την κυβέρνησή της. Εάν το ενδιαφέρον εξακολουθεί να είναι στην ανάπτυξη, η διαδρομή προς αυτή πρέπει να περιλαμβάνει επενδύσεις σε ανθρώπους ώστε να είναι αρκετά υγιείς για να εργαστούν. Ωστόσο, οι τρέχουσες πολιτικές καθιστούν τον βρετανικό πληθυσμό ακόμη πιο ασθενή. Ακόμη και μετά την αναστροφή, ο μίνι προϋπολογισμός επικεντρώνεται στην παροχή σημαντικών χρηματικών ποσών σε όσους είναι ήδη πλούσιοι. Τελικά, μια οικονομία είναι τόσο υγιής όσο και οι άνθρωποι μέσα σε αυτή και είναι καιρός να έχουμε μια κυβέρνηση που κατανοεί αυτή τη βασική αρχή.

Η καθηγήτρια Ντέβι Σιντάρ είναι πρόεδρος παγκόσμιας δημόσιας υγείας στο University of Edinburgh