Ηρώ

Τα όνειρα είναι συνήθως γεγονότα που ζήσαμε σε παρελθοντικό χρόνο και σχεδόν ποτέ δεν λειτουργούν προληπτικά. Παρ’ όλα αυτά, είχα μια πολύ παράξενη εμπειρία ονείρου.

Το 2010 έκανα συναυλίες σε όλη την Ελλάδα. Σε κάποια από αυτές βρέθηκα στην όμορφη Θεσσαλονίκη. Μείναμε σε ένα ξενοδοχείο καθώς την επόμενη ημέρα είχα συναυλία στη Χαλκιδική. Το βράδυ έπεσα να κοιμηθώ στο δωμάτιο που εμένα και είδα στον ύπνο μου το εξής όνειρο: βρισκόμουν σε μια πόλη εποχής Μεσαίωνα που ήταν χτισμένη σαν ένα κάστρο και κλειστή γύρω γύρω από τείχη. Φορούσα ρούχα εποχής, ένα φόρεμα συγκεκριμένα μπλε σκούρο, και βάδιζα στα στενά σοκάκια ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους. Εμοιαζε με αγορά, όπου όλοι κάτι έκαναν. Δεν είχα οπτική επαφή με κανέναν, όμως ήταν αρκετοί. Η εικόνα ήταν πολύ αληθινή και οι άνθρωποι κι αυτοί ντυμένοι με ρούχα εποχής. Ξαφνικά βλέπω από μακριά έναν καβαλάρη με μια μαύρη μπέρτα με κουκούλα σκεπασμένο μέχρι το κεφάλι, χωρίς όμως να μπορώ να διακρίνω το πρόσωπό του, πάνω σε ένα τεράστιο άλογο – μαύρο κι αυτό – που κατευθυνόταν πάνω μου καλπάζοντας. Τρόμαξα όταν συνειδητοποίησα ότι με κυνηγούσε. Αρχισα τότε να τρέχω πάρα πολύ και εκείνος πίσω μου. Ετρεχα, έτρεχα με πολλή αγωνία και φόβο και εκείνος διαρκώς με πλησίαζε απειλητικά. Τρέχοντας ανάμεσα στα σοκάκια προσπαθώντας να βρω διέξοδο από τον κίνδυνο που αισθανόμουν να πλησιάζει, βρέθηκα μπροστά σε μια θάλασσα. Ηταν πολύ όμορφη, με άμμο στον πάτο της και καθαρή, αλλά ξέβαθη, πολύ ξέβαθη. Σαν αυτές που είναι ιδανικές για να παίζουν τα παιδάκια. Σκέφτηκα ότι εάν μπω μέσα και κολυμπήσω μάλλον θα γλιτώσω. Αρχισα να τρέχω μέσα στο νερό με το φουστάνι μου που είχε βραχεί και βάραινε όσο περνούσε η ώρα, πράγμα που μου μεγάλωνε το άγχος και τον φόβο ότι δεν θα μπορέσω να γλιτώσω. Αλλά ο καβαλάρης με το άλογό του με ακολούθησε και εκεί. Μπήκε μέσα και άρχισε να τρέχει πίσω μου, ενώ το άλογό του ήταν αφηνιασμένο και έβλεπα τα δόντια του. Τότε σταμάτησα σαν να παραδόθηκα, κοίταξα πίσω μου και είδα τον καβαλάρη σκοτεινό και χωρίς πρόσωπο και το άλογο μπροστά μου, έτσι μαύρο και άγριο, να σηκώνεται στα δυο του πόδια και να απειλεί να πέσει πάνω μου. Τη στιγμή που έπεφτε με τα δυο του πόδια πάνω μου, τρόμαξα πάρα πολύ και ξύπνησα κάθιδρη και με απίστευτη ταχυπαλμία.

Το επόμενο μεσημέρι καθίσαμε να φάμε όλοι μαζί, οι μουσικοί, οι συντελεστές και εγώ, και τους έλεγα για το όνειρό μου. Μάλιστα γελούσαμε και έλεγα «ρε παιδιά, ήρθε ο Χάρος στον ύπνο μου και με βρήκε»…

Το απόγευμα της ίδιας μέρας ξεκινήσαμε για τη Χαλκιδική. Ευτυχώς εγώ ήμουν μόνο με τη μητέρα μου στο αυτοκίνητό μου, δεν ήταν κανείς άλλος. Βγαίνοντας στον περιφερειακό δρόμο της Θεσσαλονίκης άρχισε να βρέχει πολύ. Ετρεχα με περίπου 80 χιλιόμετρα, παρόλο που γενικά οδηγώ πιο γρήγορα. Σε μια στροφή, χωρίς κανένα λόγο – πιθανότατα λόγω ολισθηρού οδοστρώματος – έχασα τελείως τον έλεγχο του αυτοκινήτου μου, με αποτέλεσμα να βρεθούμε ανάποδα στην άκρη του δρόμου μετά από μια τρελή πορεία του οχήματός μου, που θα τη θυμάμαι για πάντα. Ηρθε η Πυροσβεστική για να μας απεγκλωβίσει. Ευτυχώς δεν πάθαμε απολύτως τίποτα. Το αυτοκίνητο βέβαια σχεδόν καταστράφηκε.

Ομως ήταν η πρώτη φορά που ένα όνειρο σηματοδότησε ένα μελλοντικό συμβάν κι αυτό με θορύβησε ιδιαιτέρως.