Μετά το νυστέρι {LF}του Τζέρεμι Χαντ, αρχίζει ο πόνος

Ο Τζέρεμι Χαντ έκανε ό,τι μπορούσε για να είναι καθησυχαστικός. Αλλά ο χειρουργός του Συντηρητικού Κόμματος έφερε άσχημα νέα. Είχε δει τις ακτινογραφίες και έπρεπε να αφαιρεθούν όλα. Οχι μόνο τα προφανή ασθενή μέρη του προϋπολογισμού της Λιζ Τρας και του Κουάσι Κουάρτενγκ, όπως η μείωση του εταιρικού συντελεστή της ή η κατάργηση του φορολογικού συντελεστή (για πλούσιους), αλλά σχεδόν όλα όσα βρίσκονται κοντά στο νυστέρι του. Ακόμη και η επιδότηση στους λογαριασμούς ενέργειας της Τρας – το μόνο πράγμα που ήταν ακόμα δημοφιλές – θα ισχύσει μόνο μέχρι την επόμενη άνοιξη, μετά την οποία θα περιοριστεί και θα στοχεύσει στους πιο ευάλωτους.

Πιο επώδυνη για τη χώρα, ωστόσο, μπορεί να είναι η είδηση ότι αυτή η επείγουσα επέμβαση είναι μόνο η αρχή. Θα υπάρξουν δύσκολες αποφάσεις για τους φόρους και τις δαπάνες που θα ληφθούν στην πλήρη παρουσίαση του προγράμματός του στις 31 Οκτωβρίου, προειδοποίησε ο Χαντ. Τον Μάρτιο του 2020, ο Ρίσι Σούνακ υποσχέθηκε να κάνει «ό,τι χρειαστεί» για να αντιμετωπιστεί ο Covid, κάτι που σήμαινε να ξοδέψουμε δισεκατομμύρια. Τώρα ο Χαντ υπόσχεται σκληρά να κάνει ό,τι είναι απαραίτητο για να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη της αγοράς, πράγμα που σημαίνει ότι χρειάζονται οι αντίθετες κινήσεις.

Αν και η λιτότητα έχει ουσιαστικά επιβληθεί από αυτήν την κυβέρνηση, το Λονδίνο εξακολουθεί να έχει τη δυνατότητα να επιλέξει εάν το σφίξιμο της ζώνης θα γίνει κυρίως μέσω περικοπών δαπανών ή αυξήσεων φόρων. Ο Χαντ άφησε να εννοηθεί ότι δεν θα επαναλάβει την παραλλαγή Cameron/Osborne, στην οποία οι περικοπές δαπανών επηρέασαν κυρίως τους φτωχούς. Αλλά το τελικό του πακέτο είναι πιθανό να περιλαμβάνει πολλές επώδυνες πραγματικές περικοπές σε δημόσιες υπηρεσίες στις οποίες βασίζονται οι πιο ευάλωτοι. Ακολουθούν χρόνια πόνου, καθώς η Βρετανία καλείται όχι μόνο να ξεφύγει από την τρέλα να γίνει πρωθυπουργός η Τρας, αλλά και από την τρέλα του Brexit και ίσως επίσης από μια μακροχρόνια αίσθηση παρακμής.

Εδώ και μια ολόκληρη δεκαετία, η Βρετανία συμπεριφέρεται σαν μια οικονομική υπερδύναμη χωρίς να έχει αρκετά έσοδα για να την επιδείξει. Αλλες χώρες της G7 που αναδύονται από μια πανδημία με παρόμοια προβλήματα έχουν αντίστοιχα ανθυγιεινά χρέη, αλλά η κατάρρευση της εμπιστοσύνης της αγοράς αντανακλά βαθύτερες αμφιβολίες σχετικά με την πολιτική ικανότητα της Βρετανίας να βγάλει τον εαυτό της από την τρύπα ή ακόμα και ίσως να καταλάβει ότι βρίσκεται σε μια τρύπα. Μια οδυνηρή αναπροσαρμογή δεν φαίνεται μόνο στα δημόσια οικονομικά, αλλά και στην ιδέα της Βρετανίας για τον εαυτό της. Αυτό, όπως δεν είπε ξεκάθαρα ο γιατρός, θα πονέσει.

Η Γκάμπι Χίνσλιφ είναι αρθρογράφος του «Guardian»