Τα μετάλλια στα παιδιά του

Μπορεί η μοίρα και η εξέλιξη του τελικού το 2004 και ξεκάθαρα η διαιτησία σε αυτόν του 2008 να μην επέτρεψαν στον Αλέξανδρο Νικολαΐδη να πάρει ένα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο (είχε δύο αργυρά), αλλά χρυσή ήταν ανέκαθεν η καρδιά και η ψυχή του. Παρακαταθήκη για τα δύο υπέροχα παιδιά του και τη σύζυγό του Δώρα, που δυστυχώς τον στερούνται από τόσο νωρίς.

Τα δύο ολυμπιακά μετάλλιά του, ήταν για αυτόν κάτι ξεχωριστό και τα φύλαγε ως κόρην οφθαλμού. Ομως η στάση ζωής του, όχι τώρα στο πρόωρο και άδικο φινάλε αλλά από τότε που συνειδητοποίησε την (ψυχική) δύναμή του, τον έκανε να πάρει αυτή την απόφαση με την  οποία έκλεισε ένα συγκλονιστικό αποχαιρετιστήριο μήνυμα.

«Τα δύο μου αργυρά Ολυμπιακά μετάλλια, της Αθήνας και του Πεκίνου, που για χρόνια κρύβω καλά, ήρθε η ώρα να βγουν και να επιστρέψουν εκεί που ανήκουν, στις πανανθρώπινες αξίες. Τελευταία επιθυμία μου είναι, τα δύο αυτά μετάλλια, να βγουν σε δημοπρασία και το ποσό που θα συγκεντρωθεί να δοθεί σε δομές για τα παιδιά που θα επιλέξει η οικογένειά μου.

Αν σωθεί έστω ένα παιδί, θα αξίζει κάθε κλωτσιά που έχω φάει στο κεφάλι, κάθε κάταγμα στα πόδια μου.

Αυτό είναι το αποτύπωμα που θέλω να αφήσω στην κοινωνία, αυτή είναι η κληρονομιά που θέλω να μείνει στα παιδιά μου», αναφέρει στο κλείσιμο του μηνύματός του και συγκλονίζει περισσότερο και από τους τιτάνιους αγώνες του σε Ολυμπιακούς Αγώνες και όχι μόνο για τη νίκη, αλλά για να περάσει μηνύματα που θα μείνουν ως πολύτιμη κληρονομιά στους δικούς του ανθρώπους αλλά και σε όσους μπορούν να καταλάβουν την πραγματική τους αξία.

Ευχής έργον είναι να μπορέσει να βρεθεί (ένας ή πολλοί δεν έχει σημασία) ο χρυσός χορηγός που αυτή τη φορά δεν θα βοηθήσει έναν αθλητή για να πάει σε Ολυμπιακούς Αγώνες (όπως το πρόγραμμα «Υιοθετήστε έναν αθλητή») αλλά στη μνήμη του θα προσφέρει όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα για τα δύο ασημένια μετάλλια του Αλέξανδρου Νικολαΐδη προκειμένου να πιάσουν τόπο και να σώσουν όσα περισσότερα παιδιά γίνεται.

Και φυσικά μετά τα μετάλλια, απλά να μείνουν στα χέρια των παιδιών του (από ένα στο καθένα) και της γυναίκας του. Που έτσι και αλλιώς δεν θα ξεχάσουν ποτέ αυτόν τον αγνό γίγαντα, έναν σπουδαίο άνθρωπο όπως τον χαρακτήρισε στα «ΝΕΑ» ο Πύρρος Δήμας, ένας από τους πολλούς καλούς του φίλους.