Στο Τμήμα{CR}
Αυτός είναι ο πυγμάχος Deontay Wilder τη στιγμή που μπαίνει στο ρινγκ για να διατηρήσει τον τίτλο του πρωταθλητή στην κατηγορία βαρέων βαρών. Ομως έτσι όπως τον βλέπεις με τη στολή, νομίζεις ότι αν κάνεις το χέρι του μανιβέλα θα αρχίσει να παίζει το «Γαρίφαλο στ’ αφτί»
Δύο αστυνομικοί συνελήφθησαν για τον βιασμό νεαρής γυναίκας εντός του Τμήματος Ομονοίας. Προς τεκμηρίωση των ισχυρισμών της παθούσης, χρησιμοποιήθηκε οπτικό υλικό από την κάμερα γειτονικού καταστήματος. Οι κάμερες του Τμήματος ήταν εκτός λειτουργίας. Ωστόσο η διοίκηση του Τμήματος, οι αξιωματικοί υπηρεσίας και λοιποί υπεύθυνοι παραμένουν στη θέση τους. Το θέμα αναδείχθηκε έπειτα από έρευνα της Διεύθυνσης Εσωτερικών Υποθέσεων. Ναι, αλλά είναι εύλογο να υποθέσουμε ότι τα πράγματα, ενδεχομένως, θα είχαν πάρει άλλη τροπή αν η καταγγέλλουσα δεν ήταν Ελληνίδα που κινήθηκε μεθοδικά με αποφασιστικότητα. Επισκέφθηκε γιατρό, την εξέτασε ο ιατροδικαστής και μπορούσε να αποδείξει ότι ήταν στο Τμήμα. Κάτι τέτοιο δεν κουκουλώνεται. Ομως κατά καιρούς κουκουλώνονται άλλες σοβαρές καταγγελίες για κακοποίηση ανθρώπων που βρίσκονται στο συγκεκριμένο Τμήμα με την πλάτη στον τοίχο. Φαντάσου μόνο να είσαι μετανάστης, χρήστης ναρκωτικών στην περιοχή της Ομόνοιας και να βρίσκεσαι με την πλάτη στον τοίχο στο συγκεκριμένο Τμήμα. Επίσης η απόφαση των αστυνομικών να βιάσουν τη γυναίκα εντός του Τμήματος αν μη τι άλλο προδίδει σιγουριά, πίστευαν ότι θα μείνουν μακριά από κάθε έλεγχο.
Είναι και κάτι ακόμα: η αντανάκλαση της υπόθεσης στο συλλογικό θυμικό δεν προκάλεσε δα και καμιά έκρηξη οργής. Εντάξει, το ειδησεογραφικό ενδιαφέρον είναι προσανατολισμένο στον Κολωνό, αλλά, μεταξύ μας, δεν σηκώθηκε και κανένα τσουνάμι στην κοινωνία. Και όμως, οι δύο υποθέσεις έχουν ομοιότητες. Μια μάνα κατηγορείται ότι εξέδιδε το παιδί της και δύο αστυνομικοί για βιασμό. Αυτοί που, υποτίθεται, οφείλουν να προστατεύουν γίνονται θύτες. Η μάνα εκμεταλλεύεται, κατά το κατηγορητήριο, τον απόλυτο έλεγχο που έχει στο παιδί της και οι αστυνομικοί την ισχύ της εξουσίας τους. Και τα δύο εγκλήματα είναι εξίσου σοκαριστικά. Ομως η υπόθεση των αστυνομικών ξέφτισε ειδησεογραφικά μόλις σε δύο μέρες. Για ποιον λόγο συνέβη αυτό; Είναι ότι οι ειδήσεις για βιασμό έχουν γίνει σαν τα τροχαία ή μια διάθεση, έστω και υποσυνείδητα, να κρατηθεί το θέμα σε χαμηλούς τόνους καθώς αφορά την Αστυνομία; Εγινε βιασμός μέσα σε Τμήμα. Σαν να σε δηλητηριάζουν μέσα σε νοσοκομείο. Αλλά σε μια εβδομάδα δεν θα το θυμάται κανείς.
Ας μιλήσουν για ψυχική υγεία
Κάθε δώδεκα λεπτά αυτοκτονεί ένας Αμερικανός, πάσχων από ψυχική νόσο. Και τουλάχιστον το 20% του πληθυσμού της χώρας αποδεδειγμένα αντιμετωπίζει ψυχική διαταραχή. Εκεί κάνουν επισήμως λόγο για επιδημία. Και αν όλες οι χώρες έβαζαν στο τραπέζι τα στοιχεία τους, τότε θα ήμασταν αντιμέτωποι με τη χειρότερη πανδημία, αυτή της ψυχικής νοσηρότητας. Στα μέρη μας υπολογίζεται ότι το ποσοστό του πληθυσμού που αντιμετωπίζει ψυχική διαταραχή είναι περίπου στο 14%, αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι είναι υψηλότερο – εδώ υπάρχει ταμπού για μεγάλα τμήματα της κοινωνίας. Αντί, λοιπόν, να συζητούν στη Βουλή για την κακοποίηση των παιδιών, λες και είναι πρωινάδικο, ας κάνουν μία σοβαρή κουβέντα, με μέτρα, για την ψυχική υγεία του πληθυσμού. Δύσκολη δουλειά, ε;
Ο αγνός διεθνισμός
Η Τουρκία μας έστειλε στον Εβρο 92 γυμνούς μετανάστες. Και ασφαλώς καταγγέλλει την ελληνική αναλγησία, δηλαδή τα γνωστά, τα προβλεπόμενα. Εσπευσα στην κοινωνική δικτύωση να δω αν οι επαγγελματίες του ανθρωπισμού αναδεικνύουν την τουρκική αγριότητα. Σιωπή. Μόνο ένας, ο πιο διακεκριμένος, βρήκε πάλι την ευκαιρία να καταγγείλει την Ελλάδα που δεν επιτρέπει την άφιξη μεταναστών από την Τουρκία, η οποία, όπως αποδεικνύεται, δεν είναι ασφαλής χώρα. Μία μομφή της πλάκας που, ουσιαστικά, χρησιμοποιείται για την άσκηση πίεσης στην Ελλάδα. Και εδώ προβάλλει πιεστικά η απορία: ακόμα και αν αληθεύουν όλα όσα αποδίδουν οι επαγγελματίες του ανθρωπισμού στην Ελλάδα, πώς γίνεται να μη βρίσκουν ποτέ κάτι μεμπτό εις βάρος της Τουρκίας; Ναι, για Ελληνες μιλάμε που, αν τους ρωτήσεις, θα σου πουν ότι έχουν πετάξει το ρούχο του εθνικισμού και φοράνε πλέον το πορτοκαλί σωσίβιο του αγνού διεθνισμού.














