Υπάρχουν και άλλα ταξίδια

Δεν έχω κάτι να προτείνω. Μόνο ερωτηματικά έχω και μια αγκαλιά απορίες. Θαυμάζω ειλικρινά όλα αυτά που έχει κατακτήσει η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα τα τελευταία χρόνια που εμείς δεν μπορέσαμε στον καιρό μας να τα καταφέρουμε ούτε σαν άτομα ούτε σαν ομάδες, το «συλλογικότητες» ήταν βλέπεις μια λέξη άγνωστη τότε.

Ομως αυτό που συμβαίνει με την ετοιμασία για το ανέβασμα της όπερας «Στρέλλα» στη Λυρική Σκηνή με βρίσκει αμήχανο και σαστισμένο.

Ο ρόλος ήταν γραμμένος για βαρύτονο, βρέθηκε λοιπόν ο Γιώργος Ιατρού όχι μόνο ένας καλός τραγουδιστής αλλά και μέλος της queer κοινότητας δημιουργός και μιας drag queen περσόνας με το όνομα Νίνα Νάη.

Από κεί και πέρα άρχισαν τα προβλήματα που έφτασαν μέχρι την παραίτηση της συμβούλου παραγωγής και τρανς ακτιβίστριας Κάθριν Ράιλυ. Ο λόγος ήταν ότι διαφωνούσε με την διανομή γιατί ο ρόλος έπρεπε να παιχθεί μόνο από διεμφυλική γυναίκα.

Ετσι ο υπεύθυνος προγράμματος κ. Αλέξανδρος Ευκλείδης αποφάσισε να σταματήσει την παραγωγή να δηλώσει συγνώμη για την «αστοχία» και να οργανώσει μια οντισιόν που θα μετέχουν μόνο τρανς τραγουδιστές. Σε περίπτωση δε που δεν βρεθεί το κατάλληλο πρόσωπο η παραγωγή να ακυρωθεί.

Για όλους εμάς που αποφασίσαμε, κόντρα στις παραινέσεις, εκβιασμούς και απειλές της οικογένειάς μας να γίνουμε θεατρίνοι, όπως υποτιμητικά μας αποκαλούσαν, αυτή η απόφαση μας άφησε όχι μόνο απορημένους αλλά και με κάποια επίγευση φόβου.

Δηλαδή; Θα παίζουμε μόνο αυτό που είμαστε στη ζωή; Μα εμείς δεν την αντέχαμε τη ζωή, θέλαμε να την ξαναστήνουμε κάθε μέρα απ’ την αρχή. Να μην είμαστε μόνο ο τρεχάμενος εαυτός μας, αλλά να μπαίνουμε στον κόπο του ΑΛΛΟΥ. Οποιος κι αν είναι αυτός, καλός κακός, φονιάς ή άγιος, βασιλιάς ή άστεγος, παρίας, αλαζών, ζητιάνος ή προφήτης. Τόσο στεγνό κι ανήλιαγο να γίνει αυτό που εμείς αποκαλούμε τέχνη μας; Εμείς δουλεύοντας έναν ρόλο κόντρα στον χαρακτήρα μας ανοίγουμε τρύπες στο σκοτάδι της ζωής για να φωτίσουμε το άγνωστο. Να δούμε τον κόσμο με τα μάτια ακόμα και του εχθρού μας. Να μιλήσουμε με μια φωνή που δεν ξέραμε ούτε εμείς την ύπαρξή της, και ακόμα πιο πολύ να φορτωθούμε το βάρος ενός άλλου κόσμου. Να περιηγηθούμε στο άγνωστο, να θαυμάσουμε, να γλυκαθούμε αλλά και να τρομάξουμε, να αγριευτούμε με το μεγαλείο ή με την ευτέλεια της ανθρώπινης ψυχής. Πρέπει να έχουμε πάθει μαλάκυνση του εγκεφάλου για να αξιωθούμε τη φράση του Οσβαλντ: «Μητέρα δώσ’ μου τον ήλιο»;

Αυτά είναι τα δικά μας ταξίδια. Στις άπειρες χώρες της ψυχής, κι εκεί το εισιτήριο δεν υπάρχει κανένα γραφείο ταξιδίων να στο εκδώσει, πρέπει να το πάρεις μόνος σου ξοδεύοντας όλες σου τις καταθέσεις.

Ποιος και γιατί θα μας τα απαγορεύσει; Είναι κολάσιμο να θες να μην είσαι μόνο εσύ, ο ένας, αλλά και όλοι οι άλλοι; Δεν θέλω μόνο, όσο κι αν τ’ αγαπάω, το σκηνικό του σπιτιού μου, θέλω και άλλα σκηνικά, πλούσια, και φτωχά, ήλιους και φεγγάρια ηλεκτρικά που γεννιόνται για μια νύχτα κι ύστερα χάνονται για να ξαναγεννηθούν στην επόμενη παράσταση. Αλλιώς κάθομαι και στο σπίτι και παίζω τον εαυτό μου. Δεν είναι μόνο πλήξη. Είναι και τιμωρία. Μαρτύριο. Κανείς μας δεν μπορεί να το αντέξει.

Μην μας καταδικάζετε φυλακισμένους στο σαρκίο του φτωχού μας εαυτού. Σας παρακαλώ. Κάντε μας τη χάρη.