Η μεγάλη επιστροφή

Εκείνο το βράδυ δεν έκλεισε μάτι. Το έβγαλε στο πόδι, πότε να κάθεται, πότε να σηκώνεται όρθιος και να βηματίζει ξεφυσώντας πάνω-κάτω στο σπίτι (που ευτυχώς είναι μεγάλο). Αν κάπνιζε, θα ρούφαγε το πακέτο ολόκληρο. Το μόνο που μπορούσε να κάνει για να εκτονώνει τον θυμό του που έβραζε ήταν να σφίγγει τα ποντίκια του μπροστά στον καθρέφτη ή να τραβάει για πλάκα καμιά πενηνταριά push-ups. Καμιά φορά, όταν ένιωθε ότι δεν θα αντέξει άλλο και θα ουρλιάξει, ξέδινε κάνοντας μερικές χορευτικές φιγούρες ντίσκο, από τις δύσκολες. Πάντα  μπροστά στον καθρέφτη, τον πιο στενό και αφοσιωμένο σύμβουλό του. Περισσότερο και από τον θυμό, όμως, αισθανόταν την πίεση της ευθύνης. Εγώ τι κάνω μπροστά σε όλα αυτά; Εγώ, που μπορώ να τους σώσω, τι κάνω; Ωσπου ήρθε το πρωί και μέσα του είχε λάβει την τρομερή απόφαση. Αφού οι Ιταλοί δεν μπορούν να σώσουν τον εαυτό τους, θα τους σώσει εκείνος. Ανοιξε λοιπόν το ντουλάπι, έβγαλε τη στολή του σούπερ ήρωα, που σώζει την Ευρώπη. Επτά χρόνια είχε να τη φορέσει, αλλά του κάνει ακόμη, σαν να ήταν χθες το 2015. Σιδέρωμα δεν χρειαζόταν, είναι από Lycra, εφαρμοστή, δεν τσακίζει. Τη φόρεσε αργά, με επίγνωση της τρομερής σημασίας της πράξης του και του αμετάκλητου χαρακτήρα της, και ο Super Baroufas επέστρεψε στους αιθέρες της Ευρώπης για να τη σώσει!

Οχι ολόκληρη – θα ήθελε πάρα πολύ, αλλά δεν προλαβαίνει. Μόνο την Ιταλία. Συγκεκριμένα, ο πρόεδρος Βαρουφάκης ανακοίνωσε με απόλυτη σοβαρότητα (δηλαδή όπως πρέπει να λέγεται το καλό αστείο) την ίδρυση παραρτήματος του κόμματός του στη Ρώμη. Είναι «ο μόνος τρόπος για να ενώσουμε τους αριστερούς», είπε με τη μάλλον υπερβολική μετριοφροσύνη του. Επικεφαλής δεν θα είναι εκείνος (δίνει το franchise και την τεχνογνωσία), αλλά κάποιος σύντροφός του ονόματι Φεντερίκο Ντόλτσε. Ευοίωνο όνομα. Παραπέμπει στο θρυλικό καφενείο της Σκουφά, δηλαδή στον ύψιστο θεσμό της ελληνικής Αριστεράς. Και δεν υπερβάλλω, γιατί το «Ντόλτσε» μας κυβέρνησε, ας μην ξεχνάμε…

Πώς το έλεγαν ο Μαρξ και ο Ενγκελς για εκείνο το φάντασμα που πλανάται πάνω από την Ευρώπη; Λοιπόν, δεν είναι ο κομμουνισμός, είναι ο Βαρουφάκης…

ΤΟ ΑΛΛΟΘΙ

Ο βιαστής και μαστροπός του δωδεκάχρονου κοριτσιού δεν αναζητούσε την κοινωνική προβολή μόνο για την κάλυψη που του προσέφερε το προφίλ του καλά δικτυωμένου. Δεν το έκανε μόνο για να κατασκευάζει την εικόνα του υπεράνω υποψίας. Είμαι βέβαιος ότι το έκανε και επειδή είναι ψώνιο. Το παρατηρείς στις φωτογραφίες που ανέβαζε στους λογαριασμούς του στα social media. Στις σέλφι, το στυλιζαρισμένο χαμόγελό του είναι μια γκριμάτσα και τα μάτια του ψυχρά, ενώ στις φωτογραφίες με τους λεγόμενους επωνύμους ακτινοβολεί σαν φωτιστικό χώρου που το έχει ανάψει.

Φυσικά, οι πολιτευτές και οι πολιτευόμενοι δεν ευθύνονται, επειδή του έκαναν τη χάρη να φωτογραφηθούν μαζί του. Ξέρετε εσείς πολλούς πολιτικούς οι οποίοι να αρνούνται τέτοιο αίτημα; Δεν ευθύνονται ούτε κάποιοι από αυτούς, που ενδεχομένως να ήσαν περισσότερο «φίλοι» με τον Μίχο, όπως ο Γ. Πατούλης. Πώς να ξέρουν την ανωμαλία, που κρυβόταν πίσω από τη μάσκα ενός πρόσχαρου και πρόθυμου ψώνιου; Η πολιτική είναι γεμάτη από το είδος αυτό. Αλλωστε, ο τύπος πρέπει να ήταν τόσο γλοιώδης, αν κρίνω από τις φωτογραφίες και το γούστο του, ώστε και οι πολιτικοί δύσκολα θα τον άντεχαν για να εμβαθύνουν τις σχέσεις τους μαζί του.

Οσο και αν είναι όμως λυπηρό και κατακριτέο ότι αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ έσπευσαν, για προφανείς όσο και ευτελείς λόγους, να αναδημοσιεύσουν αυτές τις φωτογραφίες, επειδή ο Μίχος ήταν στέλεχος της ΝΔ, είναι παρήγορο ότι τουλάχιστον έκαναν μία εξαίρεση για τη φωτογραφία του Μίχου με τον τέως Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Προκόπιο Παυλόπουλο. Αυτή η διακριτική μεταχείριση υπέρ του κ. Παυλόπουλου είναι απόδειξη της αναγνώρισης της οποίας τυγχάνει ακόμη και από την Αριστερά – αν όχι κυρίως από την Αριστερά.

Η φωτογραφία του Μίχου με τον κ. Παυλόπουλο προσωπικά μου προκάλεσε ένα αίσθημα, που δεν ντρέπομαι να το αναγνωρίσω ως συγκίνηση. Διότι, για πρώτη φορά, βλέπω τον κ. Παυλόπουλο με πουλόβερ και πουκάμισο, χωρίς γραβάτα και σακάκι. Μάλιστα δεν διαφεύγει την προσοχή η ιδιορρυθμία ότι φοράει το πουλόβερ μέσα από το παντελόνι! Η συγκίνησή μου είναι, υποθέτω, εκείνη που θα ένιωθε ο γιος του Ντε Γκωλ, αν έβλεπε τον πατέρα του με τα σώβρακα, δεδομένου ότι, όπως ο ίδιος είχε πει, ποτέ στη ζωή του δεν είδε τον πατέρα του χωρίς γραβάτα ή στολή.