Τι μας βοηθά να καταλάβουμε ο προεδρικός εξάδελφος

Τώρα που πέρασαν μερικές μέρες και οι αρχικές εντυπώσεις από την Πράγα ξεθώριασαν, μπορούμε να πούμε ότι οι περισσότεροι από εμάς, που είμαστε Ελληνες και ζούμε στην Ελλάδα, μείναμε ικανοποιημένοι από τη στάση του Πρωθυπουργού της χώρας και ιδίως στο περίφημο δείπνο με τον Ερντογάν. Εκτός, βεβαίως, εκείνων που είναι μεν Ελληνες και ζουν εδώ, αλλά υποστηρίζουν την πολιτική Ερντογάν στα ελληνοτουρκικά, για λόγους που μπορεί να ποικίλλουν από τους κομματικούς μέχρι τους ψυχιατρικούς. (Φαντάζομαι είναι λίγοι, αλλά αφού υπάρχουν, όπως διαπιστώνω από τις θέσεις που εκφράζει μερικές φορές ο ΣΥΡΙΖΑ, οφείλουμε να τους αναφέρουμε…) Δεν μιλώ για περηφάνια, θα το προσέξατε· μιλώ μόνο για ικανοποίηση. Για αυτό το αίσθημα που έχουμε όταν ξέρουμε ότι έγινε εκείνο που έπρεπε να γίνει και είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ικανοποίηση, επειδή έδωσε αμέσως την κατάλληλη απάντηση και μάλιστα με τρόπο που εξέθεσε την παράνοια του Ερντογάν.

Μας αρέσει ή όχι, πρέπει να παραδεχθούμε ότι εξίσου καίρια και πλήρη απάντηση στην παρέμβαση Ερντογάν κανένας άλλος από εκείνους που επιδιώκουν να κυβερνήσουν τη χώρα δεν θα μπορούσε να δώσει, πλην του Μητσοτάκη. Ολοι τους θα το ήθελαν, αυτό δεν αμφισβητείται· ούτε ο Τσίπρας, όμως, ούτε ο Ανδρουλάκης θα μπορούσαν. (Για να είμαι ειλικρινής, μόνον ο Βαρουφάκης έχει τη διεθνή εμπειρία και την άνεση που θα του επέτρεπαν να το κάνει, αλλά τα μυαλά είναι στα κάγκελα, οπότε μη χάνουμε τον χρόνο μας: οι γραφικοί εξαιρούνται).

Η διάσκεψη της Πράγας – που τόσο ανησυχούσαμε για την έκβασή της, αν θυμάστε – πήγε πολύ καλά για τη χώρα μας, ίσως μάλιστα καλύτερα από όσο μπορούμε να εκτιμήσουμε τώρα, επειδή την εκπροσωπούσε ένας πολιτικός που κινείται άνετα στο διεθνές περιβάλλον και ο οποίος, λόγω της παιδείας και της επαγγελματικής εμπειρίας του, αισθάνεται ισότιμος με τους άλλους της παρέας και ξέρει να τους μιλάει στη γλώσσα που καταλαβαίνουν. Θέλουμε, λοιπόν, να μετέχουμε ως χώρα στον κόσμο και το διεθνές γίγνεσθαι; Τότε χρειαζόμαστε Πρωθυπουργό με τα προσόντα του Κυριάκου. Καταλαβαίνω πόσο αυτή η απλή αλήθεια ενοχλεί τους εχθρούς της αριστείας, τίποτα όμως δεν μπορεί να υποκαταστήσει την προσωπικότητα στη διπλωματία.

Ο Μητσοτάκης είναι το συγκριτικό πλεονέκτημα της ΝΔ στις επερχόμενες εκλογές και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια να το αντιληφθεί ο ψηφοφόρος που δεν έχει πολύ χρόνο για να εμβαθύνει στα πολιτικά. Δεν χρειάζεται, γιατί υπάρχει, ευτυχώς για την κυβέρνηση και τον Μητσοτάκη, ο προεδρικός εξάδελφος Γιώργος Τσίπρας, που έρχεται να επιδείξει τον επαρχιωτισμό του ΣΥΡΙΖΑ, με τον αξιοθρήνητο ισχυρισμό ότι ένας αναλυτής των «Financial Times», ο οποίος έγραψε κάτι θετικό για την ελληνική οικονομία, «ή τα παίρνει ή παίρνει ναρκωτικά». Ανεπιγνώστως, υπηρεσία στην κυβέρνηση και προσωπικά στον Μητσοτάκη προσέφερε ο άνθρωπος. Για τον λόγο αυτόν, χθες, δεν βρέθηκε κανείς από τους συντρόφους του στον ΣΥΡΙΖΑ να τον υπερασπιστεί δημοσίως. Ο γκαφατζής είναι πάντα μόνος του…

ΧΙΛΙΑΣΤΕΣ

Να εξηγήσω, κατ’ αρχάς, τι είναι το διαβόητο και καταγέλαστο κίνημα «Extinction Rebellion». Είναι οι χιλιαστές του οικολογικού κινήματος. Τους προηγούμενους αιώνες, ο χιλιασμός (millennialism), η πεποίθηση δηλαδή ότι έρχεται το τέλος του κόσμου, η Δευτέρα Παρουσία κ.λπ., ήταν κατά καιρούς αρκετά διαδεδομένος σε διάφορες μορφές του, ακόμη και ιδεολογικές και πολιτικές. Στις μέρες μας, επιζεί στους «Extinction Rebellion», που δεν διαφέρουν ουσιωδώς στην υστερία τους από τους Αναβαπτιστές του Μίνστερ τον 16ο αιώνα. Δύο τέτοιοι, λοιπόν, από τη Μελβούρνη, πήγαν και, με κάποιου είδους συγκολλητική ουσία, κόλλησαν τα χέρια τους πάνω σε πίνακα του Πικάσο στην Εθνική Πινακοθήκη της Πολιτείας της Βικτόρια (σας παραπέμπω στη σημερινή φωτογραφία).

Ο πίνακας δεν έπαθε τίποτε, καθώς ήταν προστατευμένος από γυαλί. Παρενέβη αμέσως η Αστυνομία, τους ξεκόλλησε και τους τσουβάλιασε. Με το τελευταίο είναι που έχω πρόβλημα. Γιατί να συλληφθούν; Επρεπε να τους αφήσουν εκεί κολλημένους για 10-15 μέρες. Κυρίως, επειδή με τη δική τους παρέμβαση έκαναν το έργο απείρως πιο ενδιαφέρον, το συμπλήρωσαν και το βελτίωσαν! Είναι ευνόητο ότι, για να εκτίσουν την (καλλιτεχνική) ποινή που προτείνω, το κόστος της συντήρησής τους με συνθήκες ανθρωπιστικές (να τρέφονται, να πλένονται, να ξεκουράζονται τις νύχτες, να έχουν ψυχολογική υποστήριξη κ.λπ.) θα ήταν μεγάλο. Ετσι είναι όμως. Η τέχνη είναι απαιτητική με τους υπηρέτες της!..