Ο εξορκισμός της κακοδαιμονίας

Η κληρωτίδα της UEFA ήταν σκληρή με την Εθνική μας. Στα προκριματικά του Euro 2024 θα αντιμετωπίσει τη Γαλλία, την Ολλανδία, την Ιρλανδία και το Γιβραλτάρ. Περνάνε οι δύο πρώτοι. Η αποστολή της ομάδας του Πογέτ είναι δύσκολη. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε κι αν ισχύει κάτι που ακούγεται πολύ στις τάξεις της Εθνικής, ότι δηλαδή αυτή η ομάδα νιώθει καλύτερα όταν βρίσκει δυνατούς αντιπάλους στους οποίους προσαρμόζεται εύκολα και δεν τους αφήνει να κάνουν το κομμάτι τους. Οι παγκόσμιοι πρωταθλητές Γάλλοι και οι Ολλανδοί, που με τον Φαν Γκάαλ στον πάγκο κάνουν σπουδαία πράγματα τα τελευταία δύο χρόνια, είναι δυνατές ομάδες που θέλουν την μπάλα. Και οι Ιρλανδοί την μπάλα θέλουν κι ας μην έχουν την ποιότητα των άλλων δύο. Αν η Εθνική θέλει να δείξει ότι είναι κυνική, πονηρή και ξέρει να παίζει άμυνα και αντεπιθέσεις, βρήκε τους κατάλληλους αντιπάλους. Εγώ πάλι λέω ότι ευτυχώς που χάρη στην πρωτιά στον όμιλο του UEFA Nations League έχει κλείσει θέση σε ένα μπαράζ.

Ευτυχία

Πάντως ευτυχισμένοι από την κλήρωση πρέπει να είναι οι πρόεδροι των Ενώσεων που στηρίζουν τη διοίκηση της ΕΠΟ: τα ταξίδια που μπορούν να κάνουν με το τσάρτερ της χαράς της Εθνικής είναι εξαιρετικά. Θα τους συμβούλευα να μη χάσουν το ταξίδι στο Γιβραλτάρ – ας αφήσουν τα Παρίσια για άλλους. Στο Γιβραλτάρ είναι καταπληκτικά: έχει τόσο πολλές μαϊμούδες στον βράχο, που θα έχουν ιδέες για να λύσουν τα προβλήματα της ελληνικής διαιτησίας…

Πρώτη

Ο Ολυμπιακός πέρασε από το Γεντί Κουλέ πετυχαίνοντας την πρώτη εκτός έδρας νίκη του φέτος. Κυρίως ξεπέρασε μια σειρά από δυσκολίες – τις μεγαλύτερες τις δημιούργησε η κακοδαιμονία που έχει τελευταία. Ο Μίτσελ έχασε πριν από το ματς τον Βρσάλικο, που ένιωσε ενοχλήσεις. Δεν είχε μαζί του τούς Σισέ, Μπα και Ρέτσο – εν ολίγοις ξέμεινε από κεντρικούς αμυντικούς, πράγμα απίθανο αν σκεφτείς ότι η βασική κριτική που γίνεται στη διοίκηση του πρωταθλητή είναι ότι η ομάδα έχει περισσότερους παίκτες από όσους θα ‘πρεπε. Κι όμως μπορεί να συμβεί ακόμα κι αυτό: να έχεις 38 παίκτες και να μην έχεις λύσεις σε μια γραμμή σε ένα τόσο σημαντικό ματς.

Ρίσκο

Τον Μίτσελ μπορεί να τον συμπαθείς ή να τον αντιπαθείς, δεν μπορείς όμως να μη λατρεύεις την παθολογική σχεδόν αγάπη του για το ρίσκο. Ο Ολυμπιακός πήγε στο Ηράκλειο έπειτα από ήττα από την Καραμπάγκ την περασμένη Πέμπτη – βαριά και άδικη με βάση την προσπάθειά του. Ο Μίτσελ έστειλε στο γήπεδο ένα 19χρονο παιδί από τις ακαδημίες, τον Ντόι. Ο μικρός ήταν για 40 λεπτά αλάνθαστος κάνοντας τους πάντες να ρωτάνε ποιος είναι και πού βρέθηκε. Στο 41′ πέτυχε αυτογκόλ – η κακοδαιμονία που λέγαμε.

Πάγκος

Ο Μίτσελ αγαπάει τους μικρούς και δίνει ευκαιρίες – όχι τυχαία επανέφερε και στη βασική ενδεκάδα τον Αγκιμπού Καμαρά. Αλλά ξέρει κι ότι δεν μπορείς να τους εκθέτεις όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά. Στο δεύτερο ημίχρονο κράτησε τον μικρό στον πάγκο, έβαλε τον Χάμες στη θέση του και τον Γκάρι Ροντρίγκες στη θέση του Μασούρα. Ο Ολυμπιακός γύρισε το ματς και το κέρδισε με μια συνεργασία των δύο για το 1-1 και ένα γκολ του Μπακαμπού από εκτέλεση φάουλ του Βαλμπουενά, που ο Ισπανός χρησιμοποίησε αντί του Καμαρά. Ομως τίποτα δεν ήταν τόσο απλό. Διότι στο πεντάλεπτο του δευτέρου ημιχρόνου ο Χάμες έχασε πέναλτι, ακριβώς όπως ο Ελ Αραμπί στο ματς με τον Ατρόμητο. Η κακοδαιμονία απαιτεί εξορκισμό.

Σοκ

Για νέες ομάδες, όπως ο Ολυμπιακός, τίποτα δεν είναι εύκολο. Ο πρωταθλητής έπειτα από ήττα σε ματς του ομίλου του Γιουρόπα Λιγκ κέρδισε για πρώτη φορά φέτος: μετά την ήττα από τη Ναντ είχε φέρει ισοπαλία με τον Βόλο και ύστερα από την ήττα με τη Φράιμπουργκ είχε ηττηθεί στο Γ. Καραϊσκάκης.

Χθες τα κατάφερε να κερδίσει μετά το σοκ με την Καραμπάγκ γιατί ο προπονητής του εκμεταλλεύτηκε τον μεγάλο πάγκο του. Ηρθαν από αυτόν ο Χάμες, ο Βαλμπουενά, ο Μαρσέλο, ο Ροντρίγκες – μιλάμε για πολυτέλειες. Ο ΟΦΗ λύγισε από την πίεση.

Το παραδέχθηκε κι ο κόουτς Νίκος Νιόπλιας, που πολύ ιπποτικά τόνισε ότι η δική του ομάδα, παρά την τεράστια προσπάθειά της, δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει τον ρυθμό που επέβαλε ο Ολυμπιακός στο δεύτερο ημίχρονο.

ΠΑΟΚ

Το πόσο δύσκολο είναι το ξεκίνημα της σεζόν για όποια ομάδα έχει αλλάξει πολύ το καταλαβαίνεις από όσα περνά ο ΠΑΟΚ. Η ομάδα του Ραζβάν Λουτσέσκου κάνει πάντα το ίδιο παιχνίδι: ξεκινά δυνατά και ολοκληρώνει τον αγώνα υποφέροντας. Ισοφαρίστηκε στο τέλος από τον ΟΦΗ στις καθυστερήσεις, έχασε από τον ΠΑΟ με ανατροπή έπειτα από ένα καλό πρώτο ημίχρονο, είχε δεχθεί την ισοφάριση στην Τούμπα από τον Ατρόμητο στο 88′ – τότε απλά σώθηκε από ένα γκολ του Νάρεϊ στο 96’. Ο Νάρεϊ σκόραρε και στη Λιβαδειά στο 77′, αλλά ο Λεβαδειακός ισοφάρισε στο 88′ με τον Μπελμόντε που έκανε το πρώτο σουτ του γηπεδούχου εντός εστίας. Οχι μόνο. Ο ΠΑΟΚ παραλίγο να χάσει και το ματς καθώς στο 94′ ο διαιτητής Μανούχος έδωσε πέναλτι στο Λεβαδειακό – το οποίο πήρε πίσω έπειτα από παρέμβαση του VAR. Αν αναρωτιέστε γιατί συμβαίνουν όλα αυτά, σκεφτείτε ότι ο Λουτσέσκου δεν ξεκίνησε τους Ολιβέιρα, Βιεϊρίνια, Αουγκούστο, Μπίσεσβαρ (ίσως γιατί έχει στο μυαλό του το ματς της επόμενης Δευτέρας με τον Ολυμπιακό…) και παρουσίασε ξανά βασικό τον Κάργα. Το ενδιαφέρον είναι ότι έδωσε τις θέσεις έμπειρων που δεν ξεκίνησαν σε παιδιά, όπως ο Τσιαούσης και ο Γκορντεζιάνι, ενώ μπήκε στο ματς και ο Κωνσταντέλιας, πάλι δηλαδή έμειναν στην άκρη οι νεοφερμένοι τους οποίους ο Ρουμάνος δεν εμπιστεύεται. Είναι νόμος της φυσικής: οι ίδιες συνθήκες παράγουν το ίδιο αποτέλεσμα.

Τζόκοβιτς

Αυτό το τελευταίο ισχύει και για τον Στέφανο Τσιτσιπά. Στην Αστάνα χθες έχασε έναν ακόμα τελικό ενός καλού τουρνουά από τον Νόβακ Τζόκοβιτς. Ο Σέρβος δεν του άφησε ούτε μια ευκαιρία για μπρέικ, κράτησε το σερβίς του και κέρδισε εύκολα με 2-0 (6-3, 6-4). Ο Τσιτσιπάς έκανε έπειτα από καιρό ένα καλό τουρνουά (αποκλείοντας για να φτάσει στον τελικό παίκτες δεκάδας, όπως ο Χουρκάζ και ο Ρούμπλεφ), αλλά στον τελικό ήθελε να κερδίσει τον Τζόκοβιτς παίζοντας το παιχνίδι του, δηλαδή μένοντας πολύ πίσω, ανταλλάσσοντας πολλά χτυπήματα και ελπίζοντας πως ο Σέρβος θα κουραστεί. Ο Τσιτσιπάς έχει να κερδίσει τον Τζόκοβιτς από το 2019 κι ένα τελικό στη Σαγκάη. Είναι να απορείς πώς τα κατάφερε τότε…