Οι γενναίες γυναίκες του Ιράν

Στο Χονγκ Κονγκ το 2019-20 εκατομμύρια βγήκαν στους δρόμους για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στις καταπιεστικές ενέργειες ενός αυταρχικού καθεστώτος. Τελικώς, οι φωνές τους σίγησαν, οι ηγέτες τους φυλακίστηκαν και η Κίνα τούς αφαίρεσε τα δημοκρατικά τους δικαιώματα – ενόσω οι ηγέτες της Δύσης παρακολουθούσαν, σταυρώνοντας τα χέρια τους.

Στη Λευκορωσία, ξέσπασαν διαδηλώσεις όταν ένας στυγνός δικτάτορας έκλεψε τις εκλογές του 2020. Ωστόσο ο δικτάτορας, Αλεξάντερ Λουκασένκο, στηριζόμενος από τον απεχθή φίλο του στη Μόσχα, παραμένει ακλόνητος στην εξουσία.

Στη Μιανμάρ, οι ένοπλες δυνάμεις προχώρησαν σε πραξικόπημα το περασμένο έτος, αντικαθιστώντας εκλεγμένους πολιτικούς με μια στρατιωτική χούντα. Ο επικεφαλής της, στρατηγός Μιν Αούν Χλάινγκ, κατηγορείται για τη γενοκτονία της μειονότητας των Ροχίνγκια – όμως για την ώρα την έχει γλιτώσει.

Είναι ένα φαινόμενο που επαναλαμβάνεται με ενοχλητική συχνότητα σε όλον τον κόσμο. Ας δούμε απλώς τι συνέβη με τις «επαναστάσεις» της Αραβικής Ανοιξης στη Συρία και την Αίγυπτο. Οι άνθρωποι εξεγείρονται και συντρίβονται – όσο για τις δυτικές δημοκρατίες, αν και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους, τελικώς αποδέχονται τη νέα πραγματικότητα, που όμως είναι τόσο παλιά.

Είναι άραγε αυτή η μοίρα που περιμένει τις νέες γυναίκες του Ιράν, οι οποίες θαρραλέα ηγούνται της αμφισβήτησης των πρόσφατων θανάσιμων υπερβολών του ηθικά χρεοκοπημένου καθεστώτος της Τεχεράνης; Οπως άλλωστε συνέβη και σε άλλες χώρες, η επανάσταση του 1979 ανέτρεψε έναν τύραννο, απλώς για να τοποθετήσει στη θέση του έναν άλλο.

Είτε το συνειδητοποιούν οι μουλάδες είτε όχι, αυτές οι γεμάτες θάρρος νέες γυναίκες είναι το μέλλον του Ιράν. Η φωνή τους πλέον δεν μπορεί να σιγήσει βίαια, και να απομονωθεί από τον υπόλοιπο κόσμο. Είναι διασυνδεδεμένες. Ενσαρκώνουν την εποχή του MeToo και του Black Lives Matter.

Την επόμενη εβδομάδα ή τον επόμενο χρόνο, θα έρθει η δεύτερη Ιρανική Επανάσταση. Ο τροχός γυρίζει πάλι.

Η αλήθεια δε είναι ότι η εξέγερση των γυναικών στο Ιράν έρχεται την ώρα που η προσοχή έχει στραφεί στο καθεστώς υποταγής και την κακομεταχείριση των γυναικών σε μουσουλμανικές χώρες. Αυτό συνέβη με την κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας, τον περασμένο Αύγουστο, με την εξωφρενική φυλάκιση για 34 χρόνια της φοιτήτριας του Πανεπιστημίου του Λιντς, Σάλμα αλ-Σεχάμπ, για τη χρήση του Twitter.

Στο Αφγανιστάν, οι μισογύνηδες δικτάτορες, κλείνοντας τα σχολεία για τα κορίτσια, έχουν διαλύσει τις όποιες πιθανότητες για διεθνή αναγνώρισή τους.

Κι όμως, σε όλον τον αναπτυσσόμενο κόσμο υπάρχουν θετικά παραδείγματα από γυναίκες που έχουν βρει μόνες τους τη δύναμη και έχουν πάρει τα ηνία. Υπό αυτό το σαφώς πιο ελπιδοφόρο πρίσμα, είναι ξεκάθαρο ότι οι γυναίκες του Ιράν δεν είναι μόνες καθώς αμφισβητούν τα απαρχαιωμένα σύμβολα των κυριαρχούμενων από άνδρες κοινωνιών. Οι σημερινές δε εξεγέρσεις αποτελούν τμήμα μιας συνέχειας. Η εξελικτική διαδικασία μπορεί να είναι αργή και άνιση, όπως δεν υπάρχει πισωγύρισμα.

Το Ιράν έχει πολλούς φίλους και καλοθελητές στο εξωτερικό που θα κάνουν ό,τι μπορούν. Ωστόσο, για να πετύχει η δεύτερη επανάστασή τους, οι Ιρανοί οφείλουν πρωτίστως να στηριχθούν στους ίδιους τους εαυτούς τους.