«Η πνευματικότητα μας χωρίζει από την άβυσσο»

Την περσινή σεζόν ήταν η ευγενική και ευαίσθητη Ζωή Πεφάνη της «Εξαψης». Φέτος, βαδίζει σε πιο σκοτεινά μονοπάτια ως η Κύρα Σπηλιώτη του «Μαύρου ρόδου». Η Λουκία Παπαδάκη για δεύτερη σεζόν συνεχίζει τη συνεργασία της με το Mega στη δραματική σειρά που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Ελένης Καπλάνη.

Δεύτερη σεζόν στο Mega. Τι σας έκανε να πείτε «ναι» στην πρόταση για το «Μαύρο ρόδο»;

Οταν μίλησα με τον Κώστα Αναγνωστόπουλο για πρώτη φορά, μου έστειλε την πλήρη ανάλυση των χαρακτήρων και της πλοκής. Μου φάνηκε λοιπόν εξαιρετικά ενδιαφέρον, περίπλοκο και δύσκολο, όχι εύπεπτο. Ο συγκεκριμένος ρόλος ήταν εξαιρετικά ελκυστικός. Εμένα μου αρέσει πολύ αυτό γιατί στο θέατρο είναι πιο εύκολο να βρούμε τέτοιους ρόλους αλλά στην τηλεόραση σπανίζει και μάλιστα σε πρωτότυπο σενάριο.

Τι το ιδιαίτερο έχει ο ρόλος της Κύρας για εσάς;

Είναι μια γυναίκα που έζησε με τους δικούς της όρους, εκτός κοινωνικών φραγμών. Αυτή η απόφαση έχει το τίμημά της βεβαίως, οι συγκεκριμένες επιλογές ποτέ δεν είναι εύκολες. Φαντάζομαι ότι ήταν μπροστά από την εποχή της όταν ήταν νέα. Αυτή η συνθήκη συνήθως κάνει πολύ καλό στον ίδιο τον άνθρωπο, αλλά δεν έχει πολύ καλά αντικρίσματα και ανταλλάγματα στους γύρω του. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για οικογένεια και παιδιά. Εκ των υστέρων βέβαια αυτές οι γυναίκες πραγματικά κομίζουν κάτι νέο και όταν οι απόγονοί τους το εισπράξουν αυτό σε κάποια στιγμή ωριμότητας και ξεπεράσουν αυτό το «η μαμά μου δεν ήταν εκεί», «η μαμά μου έκανε καριέρα» ή «ήταν πρωτοπόρα για την εποχή της», νομίζω τους αφήνουν μια πολύ σημαντική κληρονομιά.

Πώς προσεγγίζετε τον ρόλο;

Οπως όλους. Ξεκινάω από το παρελθόν του ανθρώπου που έχω «απέναντί» μου και υποδύομαι. Προσπαθώ να μπω μέσα εγώ σε αυτόν ή να μπει αυτός μέσα σε μένα. Είναι μια διαδικασία μίτωσης, πρέπει να γεννηθεί από αυτό το κύτταρο, οπότε τον πλησιάζω όπως όλους τους ρόλους. Σαν να ήταν ένας υπαρκτός άνθρωπος, με σκέψεις, σάρκα και οστά. Εχει αφετηρία, έχει πορεία και έχει και μέλλον όπως όλοι οι άνθρωποι. Οπότε βλέπω την Κύρα ως μια άλλη «εγώ» και την αγαπώ πάρα πολύ.

Στη σειρά κυριαρχεί η σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων: του μοναστηριού και των μπουζουκιών…

Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η σύγκρουση. Γιατί, κατ’ αρχάς, δεν είναι κάτι συνηθισμένο, οι κόσμοι αυτοί είναι τόσο διαφορετικοί. Επί της ουσίας, είναι το ίδιο βασανισμένοι και το ίδιο αγωνιώδεις. Απλώς είναι διαφορετικός ο τρόπος που έχουν επιλέξει να το κάνουν. Δεν είμαι σίγουρη κατά πόσο το κάνει «ευκολότερο» ο εγκλεισμός ή το αμόλημα στον έξω κόσμο. Δεν ξέρω ποιο είναι πιο δύσκολο. Σε πρώτη ανάγνωση, σκέφτεσαι ότι στο μοναστήρι είναι κλεισμένοι σε τέσσερις τοίχους, στην από μέσα ζωή, αλλά δεν είναι καθόλου έτσι. Είναι πολύ ζόρικες αυτές οι αποφάσεις για τους ανθρώπους που τις παίρνουν. Πάνε ενάντια στη φύση, σε όλα αυτά που η ζωή έχει να τους προσφέρει. Πάνε κόντρα για κάποιο πολύ βασικό κι εσωτερικό λόγο. Δεν δραπετεύεις. Ισα ίσα μπαίνεις σ’ έναν κόσμο που έχει πολύ ζόρι και βάσανο. Είναι πολύ δύσκολες οι ισορροπίες μεταξύ αυτών των δύο κόσμων και στο σίριαλ. Γιατί καταλήγουμε σε ένα αυτονόητο: το ανθρώπινο συναίσθημα.

Εσείς αισθάνεστε κοντά σ’ έναν από τους δύο κόσμους;

Αισθάνομαι κοντά και στους δύο. Γιατί η προσπάθειά μου κάθε μέρα είναι να ζω δύο ζωές: την εξωτερική και την εσωτερική μου. Δίχως την εσωτερική μου, η εξωτερική δεν έχει πολύ νόημα. Λόγω της εσωτερικής μου ζωής πηγαίνει η εξωτερική παραπέρα. Μπορεί να μην έχω κλειστεί σε μοναστήρι και δεν θα το κάνω φυσικά, αλλά προσπαθώ να έχω μέσα μου διαδικασίες που μοιάζουν οικίες σε ανθρώπους που μονάζουν. Χωρίς την πνευματικότητα άλλωστε δεν γίνεται τίποτα. Είναι το μοναδικό πράγμα που μας χωρίζει από την άβυσσο. Κι επειδή δεν βασιλεύει αυτή τη στιγμή καθόλου, γι’ αυτό βρισκόμαστε σε αυτό το σημείο της ιστορίας μας, το πολύ σκοτεινό, το πολύ κακό και αγριευτικό. Δεν είναι η πρώτη φορά που βρίσκεται η ανθρωπότητα σε αυτό το σημείο και ούτε και η τελευταία γιατί είναι στην ανθρώπινη φύση. Δεν είμαστε άγγελοι, αλλά η πνευματικότητα μας ξεχωρίζει από όλα τα άλλα είδη.