Οταν κέρδισαν τρεις βαθμούς και οι δύο ομάδες…

Θα διηγηθώ σήμερα δύο ιστορίες για όποιον αμφιβάλλει ότι κάτι δεν πάει καλά στη διοίκηση του ελληνικού μας ποδοσφαίρου. Πρόκειται για ιστορίες που δεν έχουν να κάνουν με τη Σούπερ Λίγκα, δηλαδή με τη βιτρίνα του ποδοσφαίρου μας, αλλά με εθνικές ποδοσφαιρικές κατηγορίες μικρότερες. Πάντα πίστευα πως αν υπάρχουν προβλήματα στη βιτρίνα (που χρόνια τώρα μοιάζει κομμάτι ραγισμένη…) τίποτα δεν συγκρίνεται με αυτά που γίνονται πίσω από δαύτη.

Μητρώο

Ιστορία πρώτη: το ζήτημα με το μητρώο αθλητικών σωματείων. Δυόμισι χρόνια πριν το υφυπουργείο Αθλητισμού αποφασίζει να θεσμοθετήσει το Μητρώο Αθλητικών Σωματείων. Το κάνει έπειτα από ψήφιση ειδικού νόμου και δεν αφορά αποκλειστικά το ποδόσφαιρο. Πρακτικά ζητάει από όλα τα σωματεία της χώρας να καταθέσουν στη ΓΓΑ τα απαραίτητα έγγραφα που πιστοποιούν τη λειτουργία τους, έτσι ώστε να επικαιροποιηθεί η υπόστασή τους και να χρηματοδοτηθούν. Η πρωτοβουλία έχει να κάνει με την οικονομική ενίσχυση των ερασιτεχνικών σωματείων που εξαιτίας έλλειψης εσόδων κινδύνεψαν με λουκέτο την περίοδο της πανδημίας. Ακόμα και το δικό μας κράτος δεν μπορούσε να χαρίσει χρήματα σε σωματεία χωρίς τον παραμικρό έλεγχο της λειτουργίας τους. Συγχρόνως το γεγονός βοήθησε να ξεκαθαρίσει κι ο χώρος: τα περίφημα «σωματεία σφραγίδες» θα εξαφανίζονταν από τον χάρτη.

Χρήματα

Παντού μια τέτοια πρωτοβουλία θα χαιρετιζόταν με ενθουσιασμό. Μετά τη θέσπιση του Μητρώου τα χρήματα της ΓΓΑ καταλήγουν επιτέλους σε υπαρκτές αθλητικές κυψέλες με έργο αληθινό. Αλλά εδώ είναι Ελλάδα. Απέναντι σε αυτή τη διαδικασία και η ΕΠΟ (αλλά αρχικά και άλλες μεγάλες ομοσπονδίες) ήταν αρνητική. Γιατί; Δεν το ξέρω. Ισως αυτό να συμβαίνει γιατί τα «σωματεία σφραγίδες» ψηφίζουν (συχνά και διά αντιπροσώπων!) στις περίφημες εκλογές των Ενώσεων που βγάζουν τελικά τη διοίκηση της ομοσπονδίας. Θα ‘λεγε κανείς ότι κάποιοι φοβούνται μη χάσουν τη δυνατότητα πιλοταρίσματος των εκλογών και τη δυνατότητα να στήνουν δημοπρασίες για ψήφους ανύπαρκτων σωματείων. Εγώ δεν το λέω.

Μαυρωτάς

Ξέρω βέβαια τι λέει η ΓΓΑ. Ο Γιώργος Μαυρωτάς παρουσίασε στοιχεία σύμφωνα με τα οποία το 88% των σωματείων των 54 Ενώσεων είτε έχουν ενταχθεί, είτε αναμένουν να μπουν στο Μητρώο μετά τον τυπικό έλεγχο. Παράλληλα ο Μαυρωτάς έκανε γνωστό ότι το 35% (περίπου) των σωματείων που δεν έχουν μπει ακόμα στο Μητρώο (το ένα στα τρία δηλαδή…) στερούνται της Ειδικής Αθλητικής Αναγνώρισης που το ελληνικό κράτος παραχωρεί για τη λειτουργία τους – πρόκειται δηλαδή για σωματεία παράνομα, αναγνωρισμένα (τρόπον τινά) μόνο από τις τοπικές Ενώσεις. Επειδή τα σωματεία αυτά στο παρελθόν έχουν επιδοτηθεί (πριν από τη σύσταση του Μητρώου δεν υπήρχε κανένας απολύτως έλεγχος της υπόστασής τους, αλλά λεφτά για αυτά υπήρχαν) θα ‘πρεπε ήδη να έχει ασχοληθεί κάποιος εισαγγελέας. Αλλά εδώ είναι Ελλάδα και οι συμμετέχοντες στην εν λόγω παρανομία (η ΓΓΑ το λέει…) όχι μόνο δεν φοβούνται κανέναν, αλλά βρήκαν και την κάλυψη της ομοσπονδίας που κατήγγειλε την ελληνική κυβέρνηση στη FIFA για παρέμβαση στο ποδόσφαιρο και αποφάσισε την αναστολή όλων των πρωταθλημάτων. Τιμωρώντας επί της ουσίας το 88% των σωματείων της χώρας που είναι απολύτως νόμιμα!

Παράδοξο

Υπάρχει ποτέ πιθανότητα η FIFA ή η UEFA να διώξουν μια χώρα από τις τάξεις τους γιατί επιχειρεί την καταγραφή των αθλητικών σωματείων για να τα επιχορηγεί; Δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση! Από την άλλη είναι απολύτως βέβαιο πως αν οι διεθνείς συνομοσπονδίες για αυτά που συμβαίνουν είχαν την απαραίτητη ενημέρωση κάτι θα έκαναν. Το τελευταίο που επιθυμούν είναι την καταστροφή του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου για ένα καπρίτσιο των ανθρώπων της ομοσπονδίας. Το παράδοξο είναι πως ενώ έχουν υπάρξει δύο συναντήσεις του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον πρόεδρο της UEFA Αλεξάντερ Τσέφεριν δεν καταγράφεται η παραμικρή προσπάθεια από την κυβέρνηση για να ενημερώσει την ευρωπαϊκή ομοσπονδία για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Αν η UEFA ενημερωθεί και παρ’ όλα αυτά στηρίζει τις αποφάσεις της ΕΠΟ, η Ελλάδα δεν έχει καμία δουλειά να συνεχίσει να είναι μέλος της. Ο έλεγχος των επιδοτήσεων των σωματείων σε μια χώρα που το 2010 έφτασε ένα βήμα από τη χρεοκοπία είναι πολιτική υποχρέωση. Οποιος αυτόν τον δυσχεραίνει θα ‘πρεπε να είναι εχθρός του κράτους.

Απόφαση

Η δεύτερη ιστορία που θα σας πω είναι ακόμα περισσότερο εξωφρενική: αφορά μια πραγματικά απίστευτη απόφαση της αθλητικής δικαιοσύνης. Θα θυμάστε ίσως τους πανηγυρισμούς για τις τοποθετήσεις τακτικών δικαστών στα ποδοσφαιρικά πειθαρχικά όργανα στα χρόνια που στο υφυπουργείο Αθλητισμού ήταν ο Σταύρος Κοντονής. Ωραίοι ήταν οι πανηγυρισμοί. Αλλά εντελώς άσχετοι με τη δικαιοσύνη.

Απίστευτο

Ας δούμε την ωραία ιστορία. Στο περσινό πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής είχαμε μια σκληρή μάχη για την άνοδο στη Σούπερ Λίγκα 2 ανάμεσα στον Μακεδονικό και την Κοζάνη. Την τελευταία αγωνιστική ο Μακεδονικός έπαιζε στην Κέρκυρα με τη Λευκίμμη. Η Λευκίμμη ήθελε τους τρεις βαθμούς για να σωθεί και αντίστοιχα ο Μακεδονικός τους τρεις βαθμούς για να ανέβει κατηγορία. Το κίνητρο της Λευκίμμης για παραμονή αποδείχθηκε μεγαλύτερο. Ο Μακεδονικός δεν πήρε το ματς με αποτέλεσμα η Κοζάνη που κέρδισε το δικό της να στεφθεί πρωταθλήτρια. Ο Μακεδονικός ωστόσο προσέφυγε στα δικαστήρια κάνοντας ένσταση για αντικανονική συμμετοχή ποδοσφαιριστή της Λευκίμμης και πήρε το ματς στα χαρτιά. Η Κοζάνη που είχε κερδίσει στο γήπεδο την άνοδό της προσέφυγε στο CAS και δικαιώθηκε. Το CAS υποχρέωσε τα ελληνικά δικαστήρια να ξαναδούν την υπόθεση διακρίνοντας κάποιο λάθος. Μέχρι εδώ όλα είναι λογικά. Το καταπληκτικό είναι η τελική απόφαση της αθλητικής μας δικαιοσύνης: ο δικαστής έδωσε τρεις βαθμούς στον Μακεδονικό και τρεις βαθμούς στη Λευκίμμη (!) αποφασίζοντας πως έγινε το πρώτο ματς στην ιστορία του ποδοσφαίρου που κέρδισαν και οι δύο!  Ετσι η Κοζάνη που τελείωσε πρώτη στον όμιλό της δεν ανέβηκε κατηγορία. Μιλάμε πραγματικά για απίστευτα πράγματα. Κανονικά θα ‘πρεπε το όνομα του δικαστή να έχει δοθεί ήδη σε κάποιο γήπεδο της χώρας.

Ρεκόρ

Ενας φίλος δικηγόρος χαρακτήρισε την απόφαση παγκόσμιο ρεκόρ αλητείας. Η ερώτηση είναι πώς ένας δικαστής (και μάλιστα τακτικός) μπορεί να αποφασίσει κάτι τέτοιο. Πολύ φοβάμαι πως αυτές οι αποφάσεις προκύπτουν εξαιτίας της ώσμωσης των δικαστών με τους ποδοσφαιροπαράγοντες. Οι απορίες ωστόσο είναι άλλες. Εχει ο δικαστής προϊστάμενο; Θα ασχοληθεί κανείς μαζί του; Θα γίνει καμιά επερώτηση στον υπουργό Δικαιοσύνης Κώστα Τσιάρα π.χ.; Θα ενημερώσει κανείς τις FIFA/ UEFA για την απόλυτη διακωμώδηση του αθλήματος στην Ελλάδα; Ρητορικά ρωτάω. Κανείς δεν ενδιαφέρεται και η αρμόδια κυβέρνηση απλά παίζει κρυφτούλι από τις ευθύνες. Κι αυτό είναι χειρότερο και από τις αποφάσεις.