Μουσική Τράπουλα

«Shebang»
Oren Ambarchi

Ο Oren γεννήθηκε το 1969 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, σε οικογένεια Σεφαραδιτών Εβραίων από το Ιράκ. Πέρασε τα εφηβικά του χρόνια μαθαίνοντας ντραμς, προτιμώντας αρχικά τη free jazz. Ακούγοντας τον John και την Alice Coltrane και άλλα είδη πειραματικής τζαζ επέτρεψε στις εβραϊκές του ρίζες. Πήγε στη Νέα Υόρκη για να σπουδάσει σε ορθόδοξο εβραϊκό σχολείο στο Μπρούκλιν, βυθιζόμενος στον μυστικισμό την ημέρα και την πειραματική μουσική τη νύχτα. Η μουσική των συνθετών Morton Feldman και Alvin Lucier, η avant-garde jazz του John Zorn και ο θόρυβος του Keiji Haino τον ώθησαν να πάρει μια κιθάρα και να βρει κάτι να κάνει με αυτήν. Εκανε και κάνει αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα πέρα από τις συνηθισμένες νόρμες.

Η νέα του εργασία ακολουθεί τις κυκλοφορίες του «Quixotism» (2014) και του «Hubris» (2016), οι οποίες αποτελούνται από ένα ενιαίο συνεχές κομμάτι χωρισμένο σε κινήσεις, συνδυάζοντας συνεισφορές από ένα καστ προσωπικοτήτων πειραματικής και ηλεκτρονικής μουσικής. Λιγότερο τεχνολογικά επηρεασμένο από αυτά τα δύο άλμπουμ, τα οποία περιελάμβαναν εμφανίσεις για παράδειγμα των Thomas Brinkmann και Ricardo Villalobos, το νέο του άλμπουμ βρίσκεται κάπου κοντά στον μετα-μινιμαλισμό, την τζαζ δωματίου σε στυλ ECM. Πολλά όργανα και τεχνικές που υποδηλώνουν άλλα μακρινά είδη. Το σφιχτό παίξιμο της κιθάρας του καλλιτέχνη βρίσκεται στο κέντρο του έργου και καθώς η σύνθεση γίνεται πιο βαθιά και πιο περίπλοκη, τα πρώτα λεπτά υποδηλώνουν ότι θα μπορούσε να συνεχίσει να συσσωρεύει μοτίβα κιθάρας και να χτίσει έναν ολόκληρο κόσμο με ένα όργανο. Σταδιακά, άλλοι σολίστ μπαίνουν στην εικόνα, με το μπάσο κλαρίνο του Sam Dunscombe να επεκτείνει την ατμόσφαιρα και το τύμπανο του Joe Talia να περιγράφει τον ρυθμό. Οπως οι κιθάρες, έτσι και τα ντραμς δεν μπαίνουν ποτέ σε ένα απλό μοτίβο, καθώς μεταλλάσσονται συνεχώς. Δίπλα του ο μάστερ της pedal steel κιθάρας, ο BJ Cole, προσθέτει τη σουρεαλιστική ambient country διάσταση στο ηχητικό τοπίο, καθώς οι κιθάρες γίνονται όλο και πιο κομψές. Το άλμπουμ όσο περνά η ώρα της ακρόασης αποκτά όλο και μεγαλύτερη βαρύτητα, γίνεται περισσότερο μελωδικό, για να φθάσουμε στο τελικό αποτέλεσμα. Το οποίο δεν είναι άλλο από αιχμηρές συνθέσεις που δεν ασφυκτιούν αλλά συνεισφέρουν για να παραχθεί το ευρηματικό έργο του συνθέτη-κιθαρίστα.

«$oul $old $eparately» Freddie Gibbs

Το από καιρό υποσχεμένο ντεμπούτο του στη δισκογραφική εταιρεία Warner Records, ακολούθησε δύο από τα μεγαλύτερα άλμπουμ της καριέρας του, το «Bandana» (2019, με τον Madlib ) και το υποψήφιο για Grammy «Alfredo» (2020, με τον Alchemist ). Και οι δύο αυτές κυκλοφορίες, καθώς και η πρώτη του με τον Madlib , το «Piñata» του 2014, έφθασαν στο Top 40 του Billboard 200 και σχεδόν αμέσως χαιρετίστηκαν ως κλασικά. Προστέθηκαν μάλιστα στην άτυπη λίστα προτίμησης των σκληροπυρηνικών οπαδών της ραπ. Τα τραγούδια του άλμπουμ πλαισιώνονται με ιντερμέδια για ένα λαμπερό καζίνο και ιστορίες πολυτελούς υπερβολής, ωστόσο οι περισσότεροι στίχοι επικεντρώνονται στις πιο ζοφερές πτυχές της ζωής, από την κατάχρηση ναρκωτικών μέχρι την απώλεια φίλων, μελών της οικογένειας και συνεργατών. Ο δημιουργός χρησιμοποιεί χιούμορ και υπερβολή για να τραβήξει τον ακροατή στη συχνά ψυχρή και αδυσώπητη προοπτική του. Μαζί του έχει μια μακρά λίστα με καλεσμένους ράπερ, τραγουδιστές και παραγωγούς όπως τον Madlib να επιστρέφει με το «CIA» το οποίο υποδηλώνει ότι η υπηρεσία είναι υπεύθυνη για το κρακ. Τραγούδια που φέρουν ατόφια την κουλτούρα του ραπ, που μπορεί σε πολλούς να είναι ξένη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι κοινωνικές αφορμές για να γραφτεί ένας προσωπικός/ κοινωνικός δίσκος δεν είναι ίδιες σε όλους μας.