Με γρατζουνισμένα γόνατα

Περπατάς στον δρόμο και σκοντάφτεις. Σηκώνεσαι ξανά και διαπιστώνεις πως το μπατζάκι του παντελονιού σου έχει σκιστεί. Στο γόνατο αχνοφαίνεται μια κόκκινη γραμμή, από εκείνες που στην αρχή δεν δίνεις σημασία και συνεχίζεις την πορεία σου, όμως όταν φτάνεις σπίτι συνειδητοποιείς ότι τσούζουν σαν τρελές. Εντάξει, δεν έγινε και τίποτα σοβαρό: καθαρίζεις την πληγή με λίγο οινόπνευμα, βάζεις ένα αδιάβροχο χανζαπλάστ και όλα καλά. Σε λίγες μέρες το μόνο που θα έχει μείνει να θυμίζει την απροσεξία σου (και την αδιαφορία των δημοτικών Αρχών για τα πεζοδρόμια) θα είναι ένα τραύμα που επουλώνεται.

Τα πολιτικά τραύματα είναι συνήθως πιο επίμονα από μια γρατζουνιά στο γόνατο: άλλοτε γενεακά και άλλοτε ταυτοτικά, είναι εύκολο να τα αγνοήσεις σε εποχή κανονικότητας. Τα τελευταία χρόνια, όμως, δεν θα μπορούσαν σε καμία περίπτωση να περιγραφούν ως ασφαλτοστρωμένος δρόμος. Περισσότερο με πεζοδρόμιο μοιάζουν – από εκείνα τα ασυντήρητα, με τις τρύπες και τα εμπόδια, που σχεδόν σε προτρέπουν να σκίσεις το παντελόνι σου σε μια άγαρμπη πτώση. Η προεκλογική περίοδος που έχει άτυπα ήδη ξεκινήσει είναι γεμάτη από ουλές που είτε δεν έχουν κλείσει ακόμα είτε αποτελούν σημάδι που πια δεν μοιάζει να σβήνει: όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης λέει «αν όχι εμείς, ποιοι», θέλει να θυμίσει στο γαλάζιο εκλογικό ακροατήριο του 2019 τη νομοτέλεια με την οποία τον ψήφισαν. Οταν ο Αλέξης Τσίπρας ξεκινάει «ανένδοτο» απέναντι στην κυβέρνηση, θέλει να ηγηθεί στο μέτωπο όλων εκείνων που, για τον έναν ή τον άλλο λόγο, δεν πήραν αυτό που εκείνη τους υποσχέθηκε. Οταν ο Νίκος Ανδρουλάκης μιλάει για την πολιτική αυτονομία του ΠΑΣΟΚ, θέλει να μιλήσει σε όσους αυτές τις μέρες θυμούνται τον τελευταίο (και σύντομο) θρίαμβο του κόμματος, δώδεκα χρόνια πριν.

Τα τραύματα, λένε οι γονείς στα παιδιά τους όταν έρχονται σπίτι με σκισμένο παντελόνι, είναι η προειδοποίηση του τι δεν πρέπει να ξανακάνεις: στο ΠΑΣΟΚ εδώ και χρόνια καθορίζουν τις κινήσεις τους αναλογιζόμενοι τις πληγές που άφησε στην παράταξη η επέλαση του ΣΥΡΙΖΑ τα πρώτα χρόνια των Μνημονίων και η συνεργασία με τη ΝΔ. Στον ΣΥΡΙΖΑ οι παλιοί αριστεροί προτιμούν να μη μιλούν πολύ για εκείνο το πρώτο εξάμηνο του 2015 και οι καινούργιοι φοβούνται μην τυχόν και αυτό το παρελθόν (που είναι κοινό αλλά όχι απόλυτα δικό τους) τους στερήσει την ευκαιρία της επανόδου στην εξουσία. Τα παραδοσιακά στελέχη της ΝΔ ζουν τη μεγαλύτερη κρίση ταυτότητας που ίσως έχουν περάσει ποτέ, γιατί έχουν πια συνειδητοποιήσει ότι οι πιθανότητες να κερδίσουν εκλογές μειώνονται σημαντικά, όταν συμπεριφέρονται σαν πούροι δεξιοί. Κι όλα αυτά, όντας αντιμέτωποι με μια κοινωνία που εθελοτυφλεί, γιατί το δικό της μεγαλύτερο τραύμα, τον θυμό που την έστειλε στα άκρα, ακόμα και στην αγκαλιά της Χρυσής Αυγής, δεν το ερμήνευσε ποτέ – αντιθέτως, το έθαψε κάτω από τόνους αμηχανίας και επικαιρότητας, ελπίζοντας να μη βγει ποτέ ξανά στην επιφάνεια.

Από το 2011 έως σήμερα, όλοι παίζουμε με γρατζουνισμένα γόνατα. Ισως το μοναδικό θετικό στοιχείο στις διαδοχικές, παράλληλες κρίσεις είναι πως, μετά τα πολλά πεσίματα, οι ουλές σταματούν να ενοχλούν πια. Γίνονται ένα με το σώμα του τραυματία, ειδικά όταν αυτός αποφασίζει ότι δεν θα ασχολείται πια με τα «πώς» και τα «γιατί», αλλά μόνο με το επόμενό του βήμα. Χρειάζεται μόνο λίγη καλή τύχη, λίγη καλή θέληση και μπόλικα χανζαπλάστ.